DAGKRANT #1: MEELEZEN IS MEEMAKEN

DAGKRANT #1: MEELEZEN IS MEEMAKEN

VRIJDAG 11 JUNI

Meelezen is meemaken

Als je weet wie je bent, kan je zeggen wat je denkt. Nu Oerol door een zekere pandemie (we doelen op COVID-19) niet fysiek door kon gaan, moest het team achter het festival opnieuw uitvinden wat te zeggen, en hoe. Maar Oerol heeft meer dan genoeg te vertellen. Voor de tweede keer kan je op het Imaginaire Eiland genieten van voorstellingen, podcasts en hoorspelen die op Terschelling zijn opgenomen. Doe het thuis! Doe het in het park! Doe het vanaf je telefoon!

Oerol spreekt ook door middel van talentontwikkeling: makers op Terschelling gebruiken deze editie om hun voorstellingen te laten groeien in het lab of af te maken tijdens hun residentie. Aan de digitale dagkrant het grote plezier daarover te vertellen, op veilige afstand vanaf Terschelling.

In deze eerste editie van de dagkrant delen we met genoegen artikelen over Willem de Bruin, Ritzah Statia, en Robin Block en Sven Hamerpagt van Project Wildeman.

Steun je maker, steun je festival: koop een toegangsbewijs voor Het Imaginaire Eiland! En steun de dagkrant: lees ons dagelijks, zet een like, abonneer je op de nieuwsbrief, deel een verhaal, zegt het voort.

En het belangrijkste voor ‘t laatst: doe mee! Stuur lokroepjes, stuur je mooiste foto’s en verhalen van voorafgaande edities van Oerol en deel mee in het eilandgevoel, waar je ook bent, wie je ook bent. Zeg het, het is goed. Meelezen is meemaken.

Liefs, het dagkrantteam (Jonathan, Nichon, Paula, Henk, Aybala, Job en Jan)


Vrijdag 11 juni 2021

Programma vandaag

10:15-10:17

2 min

Vangst van de dag

12:00-13:00

60 min

Het Geluid Vaart (Aflevering 1) - PolakVanBekkum

Luisteren is een ervaring. Traag of juist razend, golven de geluiden je oren binnen. Eerst als brij, als pap zonder krenten. Dan herken je de grotere vormen en later de kleinere, die zich tot dan schuilhielden in de branding. Dit is een portret van de daverende stilte van Terschelling, een luisterervaring. Even realistisch als imaginair.

15:15-16:15

60 min

Ramsey Nasr - interactieve lezing

Hoe komen we uit deze crisis? Dat is de vraag die Ramsey Nasr zichzelf stelt. De pandemie legt volgens de veelzijdige kunstenaar bloot wat we lange tijd niet wilden zien: het politieke en economische systeem heeft de fundamenten van onze samenleving aangetast. Speciaal voor Oerol geeft Ramsey eenmalig een lezing over zijn nieuwste boek De Fundamenten via Zoom. Na afloop is er de gelegenheid om met hem in gesprek te gaan.

18:30-19:20

50 min

Pan~// Catwalk - Zwermers

Van versleten spijkerjack tot extravagante glitterjurk. Kleding is een uitdrukking van wie we zijn, willen zijn, en soms moeten zijn. Met twee performers, een violist en een onophoudelijke rij outfits, wordt een ode gebracht aan de veelzijdige aard van de mens. Wat zegt die ‘tweede huid’ over jou en mij?

20:00-20:30

30 min

Talks - De avond in met Jennifer en Dean

In deze Oerol talkshow nemen Jennifer Muntslag en Dean Bowen je mee naar wat er rondom Oerol op Terschelling gebeurt. Zij gaan in gesprek met kunstenaars op het eiland die, helaas zonder jullie als live publiek, hun werk afmaken. Ze nodigen muzikanten uit om in het prachtige landschap live muziek te maken en ze nemen je mee op behind-the-scene-expeditie op Het Imaginaire Eiland voor unieke beelden/momenten die je normaal niet ziet.

22:00-22:05

5 min

MOMO presenteert: Froukje (muziekconcert)

RELEASE VIDEOCLIP #1 - Froukje is nog maar 18 jaar als ze zich begin 2020 met haar single ‘Groter dan Ik’ in een klap profileert als een van de nieuwe beloften van de Nederlandse alternatieve pop. In mei verscheen haar tweede single ‘Ik Wil Dansen’. Deze artieste beweegt zich voort met een aura van authenticiteit en inhoudelijke urgentie in een woelig tijdperk. Haar nummers staan bol van intrigerende zanglijnen, scherpschietend talent voor melodie en worden gebracht met een natuurlijke nonchalance. Relevante existentiële thema's vormen een rode lijn in haar muziek, zowel verfrissend als broodnodig.

22:15-23:15

60 min

Spuug van God - Willem de Bruin / Likeminds - PREMIERE

Mijn naam is Willem Arnold de Bruin. Ik bezit dezelfde initialen als onze koning. De kleur van onze achternamen vertelt het contrast tussen ons. Mijn moeder is Nederlands en mijn vader komt van Curaçao. Ik voel me geen van beide.

09:00-14:00

300 min

Vanaf morgen is dagelijks tussen 09:00 - 14:00 Radio Oerol met Gian van Grunsven te beluisteren! Op deze plek in de Dagkrant vind je het volledige programma inclusief de gasten van de dag. Tot morgen!

Leestijd: 2 minuten

Willem weet heel goed wie hij is

Rapper en acteur Willem de Bruin is geen Man in Nood meer, zoals zijn meest recente plaat heette. Hij is een man in transitie. Wat voor man gaat hij worden?

Tekst: Aybala Carlak, Fotografie: Keng Pereira, Videografie: Jonathan Sipkema

Lees meer

Om iedereen een uniek kijkje achter de schermen te geven worden er korte video's gemaakt over de makers en hun projecten. Sommige zijn in volledige vorm te bekijken op Het Imaginaire Eiland.

Wanneer hij in zijn jonge jaren met capuchon op door de Noord-Hollandse dorpsstraten liep, of een drukke ruimte betrad – het klaslokaal, de supermarkt, een willekeurige winkel – dan zag hij ‘de blik’. Misschien was het een ‘hij is anders’. Of: ‘ik moet ‘m niet.’ Maar hoe kon Willem de Bruin – met lichtbruine huidskleur, een moeder uit Nederland en een vader uit Curaçao – nou zeker weten dat zo’n oordeel in de blik van de ander verscholen lag? “Misschien was het mijn eigen oordeel, eigen gedachten”, zegt Willem. Weerkaatsten die oordelen, die gedachten, in de ogen van die Ander? “Mijn vader zei dat ik mensen met opmerkingen over mijn kleur moest negeren. Ik nam het mijn vader kwalijk dat hij het niet voor mij opnam, dat hij geen vuist voor me maakte. Nu zie ik dat dat zijn manier is geweest van omgaan met zulke dingen maar zie ook dat het mijn eigen gedachten en ervaringen waren die mij op latere leeftijd nog steeds op een negatieve manier voedde. Nu neem ik verantwoordelijkheid voor mijn eigen gedachten.”

Willem is hard voor zichzelf, nooit compleet tevreden met de houding die hij in het leven aanneemt. Is hij wel zwart/donker genoeg? En wit/blank genoeg? Hij kreeg bij beide soorten mensen het gevoel van niet. Moet hij dan kiezen, en wat kiest hij dan? Of is er misschien een gouden middenweg, Willems eigen weg? Hoe meer herinneringen Willem ophaalt tijdens Spuug van God, zijn voorstelling op het Imaginaire Eiland, des te meer we als kijker de versplintering zien in zijn identiteit.

En dan het schuldgevoel daarover, naar zijn gezin. Hoe weet Willem van zich af te bijten en zichzelf te beschermen, en tegelijkertijd de vrede te bewaren en de – aantoonbare of denkbeeldige – oordelen hem niet al te veel te laten raken? Hoe geeft hij het juiste voorbeeld aan zijn kinderen als hij zelf niet eens weet wie te zijn en wat te doen?

Voor Willem de Bruin representeert Spuug van God het begin van een nieuwe levensfase. Als lid van The Opposites groeide hij uit tot een beroemde rapper, maar zijn schild van stoerdoenerij, dat hem zoals hij zelf zegt “klaarmaakte om eventuele confrontaties met anderen aan te kunnen”, brokkelde af. Zijn eerste soloalbum Man in Nood ging over de ineenstorting van zijn destijds aangemeten identiteit, en de depressie die dat aanwakkerde. Spuug van God en het nieuwe album dat binnenkort uitkomt zoomen nog een beetje meer uit naar de patronen en hoe families functioneren.

Hij werkte voor Spuug van God – genoemd naar een gezegde uit Curaçao dat verwijst naar de moedervlek, en dat Willem gebruikt als metafoor voor pigment als vloek en zegen – met producent Likeminds. Willem had de voorstelling al geschreven, zijn team zat net aan de montage toen vorig jaar maart grote Black Lives Matter-demonstraties plaatsvonden, wat voor hem de urgentie van een voorstelling als de zijne alleen maar meer bevestigde. “Het was voor mij ook een soort coming-out. Zoveel mensen ervaren wat ik ervaar, terwijl het in het moment voelt als een individuele ervaring.”

Vorig jaar kon de voorstelling wegens COVID-19 niet doorgaan, waardoor Willem de Bruin en Likeminds nog meer tijd gegeven was om het decor te ontwikkelen: een driehoekige glazen installatie, bedacht en ontworpen door Theun Mosk en gebouwd door Merijn Versnel, waarin Willem belicht wordt en roteert. Oerol-gangers voor wie Willem de Bruin onbekend is, leren hem in Spuug van God goed kennen. Trouwe fans krijgen een voorproefje van het aankomende album.

Willem is geen Man in Nood meer. Hij is een Man in Transitie. Wat voor man gaat hij worden?

Leestijd: 2,5 minuut

Ritzah Statia doorbreekt de stilte met keiharde hiphop

Praten over je gevoelens, over seksualiteit, over politiek — dat was in het Afro-Caribische gezin waar Ritzah Statia opgroeide niet aan de orde van de dag. Daardoor kreeg ze later moeite om zich uit te spreken over waar ze voor staat, dat had ze nooit geleerd. Met Kibra Silensio doorbreekt ze de stilte. “Door de stilte te doorbreken, bevrijd je jezelf.”

Tekst: Henk Bovekerk, Fotografie: Nichon Glerun, Video: Jonathan Sipkema

Lees meer
Een persoon zit op een witte houten kistje terwijl die gefocust is op een DJ-set voor diens op een wit tafeltje. Op de achtergrond staan speels gestapelde geluidsboxen. Die heeft zwart met rode braids en draagt een zwart t-shirt, zwart kort broekje en witte sokken.

Om iedereen een uniek kijkje achter de schermen te geven worden er korte video's gemaakt over de makers en hun projecten. Sommige zijn in volledige vorm te bekijken op Het Imaginaire Eiland.

Waarin verschilt het gemiddelde Terschellingse gezin van het Curaçaose? Het ene eiland is het andere niet, en gezin zus is altijd weer anders dan gezin zo, maar dat communicatie tussen gezinsleden, vooral tussen ouders en kinderen, gebrekkig kan zijn, lijkt een universeel gegeven. Bovendien zijn bepaalde onderwerpen taboe. Wat resteert, in min of meerdere mate? Opgekropte emoties, binnenvetten, schaamte, de onrust van het onverwoorde zelf.

Die stilte staat nu centraal in het werk van Ritzah Statia, artist in residence van Oerol. De Afro-Caribische cultuur is de hare, en haar ervaring is dat over lang niet alles binnen haar gezin open gecommuniceerd kon worden. Onder begeleiding van Marjorie Boston van RIGHTABOUTNOW INC. repeteert ze deze week in een niet nader te noemen loods op het eiland.

Stilte. Stilte is de afwezigheid van geluid. Maar de ene afwezigheid is de andere niet. Een mop uit de film Ninotchka van Ernst Lubtisch, die een bekende Sloveense filosoof graag aanhaalt, illustreert dit op komische wijze: de held uit de film gaat naar een café en bestelt koffie zonder slagroom. Zegt de ober: ‘Sorry, we hebben geen slagroom, kan ik je een koffie zonder melk aanbieden?’ Wat de filosoof wil zeggen: de afwezigheid van iets is onderdeel van datgene wat je wel krijgt. Stilte zonder herrie, de stilte van de Terschellingse duinen, is iets anders dan de stilte aan de keukentafel wanneer gevoelens, zorgen, twijfels niet kunnen worden besproken.

“De stiltes die ik nu onderzoek en wil doorbreken, zijn de stiltes in Afro-Caribische families”, zegt Statia. “Er wordt over het algemeen niet echt gesproken over gedachtes, gevoelens en meningen. De Afro-Caribische cultuur kent vele taboes. En als je op jonge leeftijd niet echt leert communiceren, kun je daar op latere leeftijd echt wel last van krijgen. Dat heb ik zelf zo ervaren. Moeite me uit te drukken. Ik heb het thuis niet geleerd, om te praten. Op school merkte ik dat bijvoorbeeld in de klas. In de loop der jaren heb ik dat wel geleerd.”

“Bij mijn nichtjes, tieners, zie ik dat het veel normaler is om zich uit te spreken of te protesteren, op sociale media of in real life. Dat kon ik op die leeftijd echt niet. Zelfs nu, ik ben 34, zegt mijn moeder: zou je dat wel doen, protesteren op de Dam?”

Als kunstenaar weet Statia zich inmiddels zeer verfijnd uit te drukken. Gekleed in een zwart T-shirt met daarop de woorden ‘hiphop city’ en gezeten voor een driehoekige toren van speakers, kijkt ze de enkele aanwezigen bij de repetitie indringend aan. Het ongemak van die stilte doorbreekt ze door in hoog tempo verschillende platen op een lp-speler te leggen. “My sound will set you free” klinkt uit de ene. “Don’t be wishing to be switching your position with me” uit een andere. Het nummer Show Me Love van Robin S. blijft langer op staan en wordt door Statia met veel gevoel geplaybackt.

Er volgt een dans, er worden lieve woordjes gezegd, er wordt gebekvecht met een imaginaire vriend of geliefde (“Jij hebt mij pijn gedaan. Waarom zeg je niets! Hoor je me niet?!”), en dan weer een dans op harde hiphopmuziek, en zo voert Ritzah Statia het publiek langs een keur aan opgekropte gevoelens en emoties, van ongemak en boosheid tot frustratie en verdriet. De vloeren van de Betonningloods trillen, voorbijrijdende fietsers zullen een dof gedreun horen, de stilte is doorbroken.

“Door de stilte te doorbreken, bevrijd je jezelf. Je kan heel lang met iets in jezelf lopen en het niet uitspreken en helemaal kapotgaan. Op het moment dat je iets uitspreekt en er open over kan praten, dan zit je daar je zelf ook minder mee. En je kan in gesprek gaan met de ander. Zo kun je als mensen, en als familie, veel dichter tot elkaar komen.”

Ritzah Statia legt op Terschelling de laatste hand aan haar voorstelling. Op 18 sept gaat de voorstelling Kibra Silensio van RIGHTABOUTNOW INC. in première in het Compagnietheater in Amsterdam.



 Pandemie-advies van de filosoof Bruce Lee

Leestijd: 3 minuten

Pandemie-advies van de filosoof Bruce Lee

Wanneer voel je je ergens thuis? Daarover gaat Manual for the Displaced van Project Wildeman. Robin Block (concept, tekst, muziek) en Sven Hamerpagt (geluidsontwerp en soundscapes) maken deze week hun voorstelling over ontheemdheid af op Terschelling en hebben een tip over hoe je je staande houdt in een pandemie: “Om de grote filosoof Bruce Lee te quoten: be like water, my friend.”

Tekst: Jan van Tienen, Fotografie: Nichon Glerum

Lees meer

Betuttelende tips voor nieuwkomers
De titel Manual for the Displaced (een ‘handleiding voor de ontheemden’) is gebaseerd op een soort integratiehandboekje, Jangan Lupa, dat mensen die vanuit Indonesië naar Nederland kwamen kregen aangereikt door de Nederlandse overheid, zo legt Robin uit. Dat boekje stond vol adviezen voor nieuwkomers, die vooral praktisch waren (‘Nederlanders serveren één koekje bij de thee’), en is om somber van te worden.

“Het is echt neerbuigend hoe in dat boekje tegen mensen werd gesproken”, zegt Robin. “Er werd verteld dat men aardappels niet naar zich toe, maar van zich af moesten schillen. Zo betuttelend: mensen uitleggen hoe ze hun huis moeten schoonmaken. Het was een soort huishoudboekje, waar het belangrijkste eigenlijk niet in stond: hoe je je thuis kunt voelen. Voor een deel is dat begrijpelijk, er was sprake van wederopbouw, maar door die toon werd heel veel immaterieel erfgoed ook weggestopt, vergeten.”

Robins opa en oma kwamen ook vanuit Indonesië naar Nederland, en een van de gevolgen van hun verplaatsing en de neerbuigende Nederlandse houding ten opzichte van nieuwkomers was dat opa en oma zich met man en macht probeerden aan te passen aan de omstandigheden in Nederland.

“Opa en oma spraken expres niet Maleis tegen mijn vader, alleen Nederlands. Ik herinner me ook nog zo goed de woorden van mijn oma: ‘beter dan’, ‘even goed als’. Correct Nederlands moesten we spreken, de eigen taal en identiteit werden weggestopt. Terwijl die natuurlijk onmiskenbaar aanwezig bleven.”

Een man op waarde schatten
Dat dat ook op Robins vader effect had, merkte hij pas echt tijdens een roots-reis naar Indonesië die ze samen maakten. “Mijn vader is een stille, bescheiden man. In Nederland wordt dat niet altijd gewaardeerd, bij de bakker laat hij bij wijze van spreken iedereen voorgaan en het duurde bijvoorbeeld tot zijn veertigste voor hij promotie kreeg. In Indonesië zag ik dat die karaktereigenschappen juist op waarde werden geschat. Daar is het belangrijker dat de groep zich senang voelt dan dat het individu zich goed voelt.”

Nadien is Robin nog vaak teruggegaan naar Indonesië, waar hij ook samenwerkte met kunstenaars. “Derdegeneratiemensen als ik willen dat immateriële erfgoed juist weer terughalen. Ik leerde tijdens mijn reizen van alles over identiteit, over cultuur, over ‘authenticiteit’ en je wortels, over wat er genetisch in je bloed zit, maar ik vond het ook belangrijk om niet alleen terug te kijken. Ik wil ook zien wat er nu gebeurt in Indonesië. Als je ergens opnieuw moet wortelen kan je tussen wal en schip vallen, maar je kan ook bruggen slaan. Verschillende culturen gaan anders om met ontheemdheid, maar ik vind het tof om daar handvatten voor te geven.”




Natuurlijke geluiden
Terschelling is volgens Robin bijzonder geschikt om de voorstelling klaar te maken. “Alle elementen die belangrijk voor me zijn, zijn hier aanwezig: zand, water, landschap.” Niet dat het zonder uitdagingen is: “Eerder zouden we bij de Seinpaal op Terschelling voorbereiden, maar omdat dat zo open en toegankelijk was, zou er al gauw te veel publiek ontstaan in de vorm van mensen die voorbij wandelen. Dat kan nu niet. Dus zijn we verplaatst naar een duinpan.” En die duinpan is zo heet dat hun hersens de eerste dag van de voorbereidingen frituurden.

Maar een grotere uitdaging is mogelijkerwijs de teleurstelling dat de voorstelling eerst voor publiek zou worden gespeeld, en nu alleen in een hete duinpan wordt voorbereid voor later. Dat ziet Project Wildeman anders: “De pandemie was voor ons ergens een zegen”, zegt Sven. “We konden nieuwe ideeën uitproberen, we leerden voorstellingen te streamen. We hadden tijd om na te denken.”

Een deel van het resultaat is een voorstelling waar ze ontzettend trots en blij mee zijn. Als Manual for the Displaced wordt opgevoerd, gaat het publiek eerst een wandeling aan, en krijgen ze een hoorspel te horen met verhalen gebaseerd op Robins onderzoek. Als ze aankomen op de plek van de performance, worden ze omringd door een surround speakerinstallatie, waarbij geluid en spelers letterlijk om hen heen bewegen. “De bedoeling is een zintuiglijk ritueel te maken, waarbij je als individu opgaat in de groep en de geluidsbeleving. Wij als performers zijn niet zo belangrijk, het gaat om de ervaring van de groep, van het geheel.”

Bruce Lee
Om zo monter en creatief te blijven, te blijven maken, is daar een geheim achter, een tip die te delen is met ons, publiek, dat misschien best wel eens bij de pakken neer is gaan zitten door de helaasheid der COVID? “Be like water, my friend, om de grote filosoof Bruce Lee te quoten.” We lachen, maar hij heeft gelijk. Je moet stromen, in beweging blijven. “Als je tegenslag ziet als onderdeel van het proces, en niet als verlies, dan hoort het er gewoon bij.”

Manual for the Displaced gaat in augustus in première op festival Boulevard en is hopelijk ook volgend jaar voor het publiek op Oerol te zien.

Deel jouw Imaginaire Eiland met ons!

Lieve lezer, we willen weten (en delen) hoe jij dit jaar Oerol en het Imaginaire Eiland beleeft. We missen je fysieke aanwezigheid natuurlijk verschrikkelijk, maar we willen je wel zien.

Tekst: Jan van Tienen, Fotografie: Marleen Annema

Lees meer
 Deel jouw Imaginaire Eiland met ons!

Stuur ons je selfies terwijl je naar het Imaginaire Eiland kijkt, thuis, of op het terras, of in het park. Stuur ons de foto’s van jezelf in je oudste en nieuwste Oerol-shirts en andere merchandise, zoveel mogelijk. Rijd je ook aan wal op een versierde fiets? Show us! Deel ook je herinneringen: wat was je meest succesvolle lokroepje (qua vriendschap of andere spannende contacten)? Stuur het ons allemaal en help ons jou te helpen ook dit jaar Oerol te voelen en te steunen. Whatsapp je video, foto, spraakopname naar 0620782040. Drop het in de comments op social media, bereik ons, leef met ons, we willen je graag onderdeel maken van de krant!

Lokroepjes

Een hele grote S/O naar Dean Bowen en Jennifer Muntslag! Heel veel succes met jullie avonturen op het eiland! ❤️

Ik, Laura uit Musselkanaal, wil graag Mister Matijs vinden/ontmoeten. Want we hebben nog veel bij te kletsen. Lees je dit? Reageer met een lokroepje.

Ik fietste bijna in de berm toen ik in je ogen keek. Als een zandstraal vloog je met je cowboylaarzen en witte regenjas langs me heen. Zullen we een keer in de duinen liggen? Jongen met gele muts

DTP'er zoekt leuke vriend. Ik wil wel eens iets anders zien dan mijn computerscherm. Reageer in de lokroepjes als je het leuk vindt om deze kantoortijger los te laten in de wijde wereld.

Adrie Augusteijn met z'n 3 meiden op Oerol. Fijn dat je er weer bij bent. Moeders zal trots zijn dat je er weer bent. Dikke kus Suz, Boos en Karin.

Lieve Marion,
Al 34 jaar Terschelling, waarvan al zeker 25 jaar Oerol samen. 34 jaar lachen, fietsen, Brandaris, juttersbitter, Midsland, Terpstra, strand, dansen. Tot we oud en grijs zijn!
Hou van jou!
Xx Marian

Lieve Oerol, ik ben vanaf vrijdag op Terschelling en helaas ben je er niet. Volgend jaar weer afspreken? Ik móet je beleven! Kus, Ingeborg.

Ik zoek een night nurse voor de avond tot de vroege ochtend. Groetjes Gerwin.

↑ Inhoudsopgave