DAGKRANT #8: ONGEMAK IS OOK GROEI

DAGKRANT #8: ONGEMAK IS OOK GROEI

VRIJDAG 18 JUNI

Ongemak is ook groei

Geen groei zonder ongemak. Op Oerol wordt dit jaar in verhouding meer dan andere jaren gewerkt aan groei en innovatie. Een nieuwe lichting kunstenaars is op uitnodiging van Oerol op Terschelling om samen de wisselwerking tussen kunst en het landschap tegen het licht te houden en elkaars ideeën door middel van kruisbestuiving tot grotere vruchtbaarheid te brengen. De groep van vijftien vertegenwoordigt diverse disciplines, van spoken word en klassieke muziek tot hedendaagse dans en theater. Het Oerol Lab heet dit initiatief en de vruchten die het zal dragen, worden tijdens toekomstige, niet-imaginaire edities van het festival gepresenteerd.

In de krant van vandaag lichten we laborant Amber Docters van Leeuwen uit, die voor de schapen van boerderij De Zeekraal op Oosterend enkele cellostukken van Bach opvoerde, om te onderzoeken of zoiets alledaags als schapengeblaat het werk van de oude meester een nieuwe betekenis kan geven.

De makers van Het Atelier (Diederik Kreike, Nora Ramakers en Anna Jacobs en Hanna van der Meer van Lunatics and Poets) zoeken naar manieren om hun fascinaties (de dood), hun persoonlijke verhalen (ongemak met het eigen lichaam) en bezorgdheden (onze relatie met de natuur) in hun voorstellingen te gieten.

En Marc van Vliets werk De Streken is opnieuw te zien op Oosterend, wat een moeilijk proces voor hem was, niet in het minst omdat de dood van Joop Mulder ermee te maken had.

Dank dat je leest!

Vrijdag 18 juni 2021

Programma vandaag

10:15-10:17

2 min

Vangst van de dag

Mara vertelt je in 2 minuten wat je niet mag missen op Het Imaginaire Eiland.

09:00-14:00

300 min

Radio Oerol met Gian van Grunsven

Word wakker op de golven van Radio Oerol! Beleef het Festival via gesprekken met artiesten, medewerkers en eilanders, dagelijks van 9.00-14.00 uur.

12:00-13:00

60 min

Het Geluid Vaart (Aflevering 6) - PolakVanBekkum

Podcast van de daverende stilte van Terschelling, een luisterervaring. Even realistisch als imaginair.

15:30-15:40

10 min

Ik ben er ook nog (Aflevering 3) - BERG&BOS

Een muzikaal hoorspel in 5 delen over leren leven met verlies, voortleven en vergeten worden.

18:30-19:20

50 min

Pan~// Catwalk - Zwermers

In een stroom kledingwissels onderzoekt Zwermers de fluïditeit van onze identiteit.

19:25-19:50

25 min

Opium op Oerol

Tijdens Opium op Oerol van AVROTROS ontvangt Cornald Maas iedere dag een bekende schrijver op Terschelling. Met Connie Palmen, Saskia Noort, Mano Bouzamour, Arthur Japin en Hanna Bervoets.

20:00-21:00

60 min

Talks - Vurige Gesprekken met Mara van Nes

Rond het vuur gaat Mara van Nes in gesprek met verschillende artiesten over wat hen beweegt, waar ze vurig gepassioneerd over zijn of juist heel stil van worden.

21:00-21:50

50 min

Untitled_2021 - Nineties Productions

Een live gespeelde online voorstelling over interconnectiviteit gebaseerd op het gedachtegoed van o.a Donna J. Haraway, vanaf Terschelling.

09:00-10:00

60 min

Wakker worden op de golven van Radio Oerol

Begin de dag goed bij Radio Oerol: een exclusieve live jam tussen celliste Amber Docters van Leeuwen en woordkunstenaar Elten Kiene, momenten van meditatie en het dagelijkse ochtendverhaal om 09:45uur, vandaag van comedian en storyteller Soula Notos.

10:00-11:00

60 min

Goedemorgen Oerol!

Tune in: Gian ontvangt drie makers uit Het Atelier Oerol! Diederik Kreike, Anna Jabobs en Hanna van der Meer. Zij vertellen over hun maakproces, ervaring van het eiland en persoonlijke drijfveren.

11:00-11:15

15 min

Hoorspel 'Ik ben er ook nog' – BERG&BOS

Om 11 uur hoor je de derde aflevering van het nieuwe vijfdelige hoorspel 'Ik ben er ook nog' van BERG&BOS.

11:15-12:00

45 min

Tussendoor luisteren we naar de ultieme eilandmuziek van Oerol makers, jouw lekkerste verzoeknummers en (onverwachte) live optredens!

12:00-12:30

30 min

Podcast Radio WaterRuis #4

Als je over het strand loopt hoor je het ruisen van de zee. Maar heb je je ooit afgevraagd wat er aan de andere kant te horen is? Radio WaterRuis is een vierdelige podcastserie van radiokunstenaar Noortje Sanders (Oerol Lab).

12:30-13:30

60 min

LUNCH LAB

Bij LUNCH LAB onderzoeken Mara van Nes (Talks – Vurige Gesprekken) en Gian van Grunsven met de makers van Oerol Lab hoe zij ons met andere ogen naar het eiland doen kijken.

13:30-14:00

30 min

De dag in

Een vooruitblik op de imaginaire festivalavond, natuurinspiratie van Bosbeweging en nog tijd voor dat ene verzoeknummer, en dan: de dag in op de echo van Radio Oerol!

 De natuur is altijd de baas

Leestijd: 4 minuten

De natuur is altijd de baas

Kunstenaar Marc van Vliet bouwde zijn werk De Streken opnieuw op op het oostelijk deel van Terschelling. Net als in 2016 kan je als bezoeker via een loopbrug in het water en over het wad naar de installatie lopen. Dat het er dit jaar opnieuw staat is te danken aan Joop Mulder. Wat doet het met een kunstenaar om opnieuw ‘hetzelfde’ werk op te bouwen na de dood van een geliefde man? Dat en meer vroegen we Marc.

Tekst: Jan van Tienen, Fotografie: Nichon Glerum, Videografie: Jonathan Sipkema

Lees meer

Hoe komt het dat De Streken nu opnieuw op Terschelling te zien is?

“Joop Mulder en ik waren voor Sense of Place op zoek naar een plek in Noord Friesland om De Streken opnieuw weg te zetten. Mensen in Oosterend zeiden ‘waar is dat ding gebleven, waarom wordt die niet hier weggezet?’ Joop ging gesprekken aan met de mensen in Oosterend, maar ja, toen piepte hij er tussenuit. Wat niet zo fraai is. Oerol heeft toen met Sense of Place het project opgepakt, ze hebben er een versnelde actie van gemaakt om alles voor elkaar te krijgen. Nu, na vijf jaar, staat ‘ie er weer. En eigenlijk misschien wel op de plek waar die hoort.”

Heb je nieuwe dingen ontdekt tijdens dit maakproces?

“Ja, ja, het was een zwaar bouwproces. Iedere locatie heeft z’n eigen problemen of mogelijkheden. De eerste twintig meter konden we het wad op lopen, maar daarna werd het slikkerig. Daardoor werd de aanvoer van spullen moeilijk. We hebben een loopbrug aangelegd van 150 meter lang, maar die hebben we wel drie keer moeten aanpassen. Maar nu is ‘ie groot en sterk.

Kan je nog een keer over het werk zelf vertellen?

“Wat mij fascineert is dat mensen overal ter wereld samenkomen op plaatsen waar een maansverduistering of zonnewende te zien is. Iets dat met de zon of maan te maken heeft, gebeurt maar eens in de vijf jaar. Wat daar zo mooi aan is, is dat het voorbij gaat aan afkomst, religie, rijkdom, armoede. Je staat gewoon met mensen te genieten op een plaats die bijzonder is. Daar is De Streken ook voor bedoeld. Je zit daar met allemaal vreemden, met dezelfde fascinatie, met mensen die je nooit zou spreken en nu wel.”

Heb je tijdens het bouwen ook verhalen gehoord en gedeeld?

“Mensen zijn niet zo communicatief tijdens het bouwen. Ik kan me daar nu wel voor openstellen, nu het af is, maar tijdens het bouwen is dat lastig, dan ben ik te gefocust. Je zit met het getij en hebt beperkte tijd. Dan heb je zes uur de tijd om te bouwen, ‘s morgens heel vroeg, en pas na zes, zeven uur ‘s avonds konden we verder. Dat heeft nogal invloed op je energiehuishouding en motivatie. Soms twee keer per dag moet je pieken, overdag wordt je gedwongen niets te doen. Een soort siesta. Met het warme weer eigenlijk niet ongunstig.”

Hoe was je vriendschap met Joop?

“Ik ken Joop sinds 1999, door theatergroep Tuig. Al mijn projecten zijn hier begonnen, al mijn voorstellingen. hij heeft altijd vertrouwen gesteld in wat ik deed. Ik ken weinig mensen die dat zo durven als hij. Puur op intuïtie. Hij heeft altijd deuren voor me geopend. Hij heeft het mede mogelijk gemaakt dat ik deze dingen kon maken. Het is een man van weinig woorden. Dan kwam je met een plan bij hem aan en was ‘ie stil. Dan hield ik me een maquette erbij tien minuten lang een verhaal. Het was niet goed aan hem te lezen of hij het goed vond of niet. Je zag de pretoogjes soms wel, maar ik ben ook wel een beetje verlegen daarin. Uiteindelijk vroeg ik dan alleen maar ‘kan ik gaan lassen?’ En dan kon dat. En dan maakte ik het kunstwerk. Dat was eigenlijk onze communicatie. Ik kwam naar het eiland en ik heb zo vaak met hem samen in een Jeep gezeten op weg naar een dijk of locatie. Dan waren er ook weinig woorden.

‘Hier?

- ‘Hier.’

‘Mooi.’

- ‘Mooi’.

En dat was het dan. Hij wordt enorm gemist. Maar goed, nu staat De Streken er als ode aan hem.”

Hoe slaap je hier, heb je vreemde dromen?

“Ik heb de hele periode heel licht geslapen. Ik lag te denken over de constructie, het getij, over de vraag of de constructie het getij aan kan. Het is niet vanzelfsprekend dat het hier staat. We gaan zien hoe lang het goed gaat, hoe lang het werk veilig blijft. Dat bepaalt hoe lang die blijft staan. We hebben een vergunning tot eind september, maar als het eerder klaar is, gaat De Streken eerder weg. Het is een leerproces, we zien wel wat er gaat gebeuren. De natuur is altijd de baas en daar moet je scherp naar kijken.”

Je zegt dat Joop een man van weinig woorden was, maar hoe was jullie relatie, waren jullie vrienden?

“Joop was in staat om mij te bellen met een rare vraag. ‘Kan je hier eens over nadenken.’ Een van die vragen was: ‘kan je eens nadenken over de mogelijkheid een brug over het Lauwersmeer te bouwen? Er moet daar een brug komen’. Toen heb ik een brug bedacht, die als steiger begint in het Brouwersmeer en eindigt op een balkon bij de waddendijk. Bij Joops overlijden stond een quote in de krant: ‘als je niet bang wordt van je eigen dromen, dan zijn ze niet groot genoeg.’ Dat is Joop, dat herken ik wel. Misschien is dat onze verbondenheid. Ik ben nooit bang geweest om dingen te doen. Het is zoals Pippie Langkous zegt: ‘ik heb het nooit gedaan, maar ik denk dat het wel kan.’ Je gaat het doen en ziet het wel in het proces.”

Maar de natuur blijft de baas.

“De natuur blijft de baas.”


 Bach of bèèèèg? vraagt celliste Amber Docters van Leeuwen zich af

Leestijd: 5 minuten

Bach of bèèèèg? vraagt celliste Amber Docters van Leeuwen zich af

Celliste Amber Docters van Leeuwen is op het eiland om zich aan te sluiten bij het Lab, een groep van zo’n vijftien kunstenaars die samen de verhouding tussen kunst en het landschap tegen het licht houden. Docters van Leeuwen heeft als onderzoeksvraag wat het verschil is tussen schapen en Bach, of meer in het algemeen: wat maakt kunst tot kunst, en hoe verhoudt zich dat tot de omgeving, in dit geval het gemekker van vele geoormerkte ooien? We spraken haar in de stal van biologische schapenboerderij De Zeekraal in Oosterend, waar ze voor enkele aanwezige mensen en tientallen blatende schapen een miniconcert gaf.

Tekst: Henk Bovekerk, Fotografie: Nichon Glerum, Spel: Amber Docters van Leeuwen

Lees meer

Dit audiobestand is opgenomen tijdens de fotoshoot van Amber Docters van Leeuwen voor de Dagkrant. Midden in een schapenschuur van de Zeekraal speelde zij op haar cello.


“Ik ben gefascineerd door omgevingsgeluiden en het realisme van een locatie. Hoe kun je die gebruiken zonder jezelf op te dringen aan een omgeving? Wat doet het met een schapenstal als je daar een solocellostuk van Bach speelt, wat vaak in een kerk, concertzaal of een huiskamersalon wordt gespeeld, maar niet in een stal?” De vraag of het niet oneerbiedig is om Bach in een stal ten gehore te brengen, keert ze om. “Is het niet respectloos richting de schapen, dat ik daar hun ruimte kom binnenmarcheren met klassieke muziek? Misschien hebben zij wel heel veel last van mij.”

De voorstelling van Docters van Leeuwen stond gepland in de stal in Oosterend. De kudde zou de wei in gaan en het publiek zou in het stro plaatsnemen, maar haar concert kon om bekende redenen niet doorgaan. Toch strijkt ze nu neer tussen de eenhoevige zoogdieren, om onderzoek te doen. Ze vond het geluid van schapen zó mooi en ontroerend, dat ze nu de interactie tussen de klanken van haar viersnarig instrument en de wollige herkauwers wil onderzoeken. “Het geblaat van schapen is zó muzikaal! Dat hou je bijna niet voor mogelijk. Het is ontroerend om naar te kijken en te luisteren. Maar goed, dat vind ik. Er zijn vast ook mensen die denken dat ik gek ben.”

Jouw dagkrantredacteur was in de gelukkige omstandigheid het experiment te mogen bijwonen. Gezeten op een stapel van zakken schapenkorrels van het merk Havens (premium quality) zette de celliste Bachs cellosuite no. 1 in G-groot in. Een geweldig gemekker maakte dat los bij de melkschapen van boer Gerben Bakker, die het optreden met zijn telefoon vastlegde. Een viertal stagiaires liet het melken en kaasmaken even voor wat het was, aangetrokken door de gracieuze klanken uit de stal. Even later volgde Docters van Leeuwen boer Bakker nog dieper het hok in, waar zij gezeten op een betonnen muurtje, met de cello steunend op een omgekeerde emmer, verschillende stukken van de Duitse componist ten gehore bracht. Vele van de aanwezige schapen leken zijn achternaam te kennen en deden verwoede pogingen deze uit te spreken. Sommige blaatten op de juiste momenten mee op de juiste toonhoogte, andere mekkerden tegen de maat in. Het resultaat was een polyfone harmonie die de wolharen in vele nekken, waaronder die van jouw dagkrantredacteur, overeind deed staan.

De fascinatie van Docters van Leeuwen voor omgevingsgeluiden komt voor uit haar adoptieverleden, vertelt ze na het miniconcert. Toen ze als volwassene het weeshuis bezocht waar ze als klein kind verbleef, werd ze overweldigd door een geluksgevoel. “Beelden en geluiden van die plek liggen opgeslagen in mijn geheugen. Bij mijn bezoek hoorde ik opnieuw de Koreaanse cicaden, het beekje dat langs de weg stroomt, de wind die door de bladeren ruist van een boomsoort die alleen daar groeit, aan de rand van de berg. Omgevingsgeluiden zijn gebonden aan je gevoel van zijn. Je legt de link tussen een bepaald alledaags geluid en je herinnering. Die emotionele band tussen geluid en de herinnering fascineert me. In mijn geval is dat een heel belangrijk beginpunt voor mijn idee van wie ik ben.”

De schapenstal in Oosterend werd haar als locatie voorgesteld door het Oerol Festival. De celliste is heel blij met dat voorstel. De frequentie van het schapengeblaat gaat volgens haar heel goed samen met de klanken van de middelste telg uit de vioolfamilie. “Ik vind het gemekker vrij aangenaam klinken. Het zijn bijna mensenstemmen, alsof je speelt temidden van een dorp vol mensen. Die schapen praten misschien ook wel over de muziek, of over iets wat ze hebben meegemaakt of over de kwaliteit van de brokken.” Via de schapen bevraagt ze de betekenis van kunst. “Zijn die schapen niet ook kunstenaars? Je luistert ook naar het blaten van de schapen wanneer ik in de stal speel en je gaat nadenken over de betekenis daarvan. Dat zou je normaal niet doen.”


Amber Docters van Leeuwen maakt een onderdeel uit van Oerol spoelt aan en is 24 en 25 juni te zien in De Harmonie, de stadschouwburg van Leeuwarden.

Leestijd: 2 minuten

HET ATELIER: Diederik Kreike

'De nacht is ook een soort tussenruimte'

De makers in Het Atelier gaan op het eiland op zoek naar manieren om hun werk af te maken. Hoe geven ze vorm aan hun ideeën? Diederik Kreike maakte de voorstelling a queer.obj, over diens ongemak met diens lichaam en over de manier waarop het nachtleven de voorstelling beïnvloedt.

Tekst: Jan van Tienen, Fotografie: Nichon Glerum

Lees meer
 HET ATELIER: Diederik Kreike

Wat is jouw achtergrond als maker?

“Ik heb de performance opleiding in Maastricht gedaan, maar daarvoor was ik al heel erg bezig met performen in clubs en in het nachtleven. Alle mensen met wie ik werkte gingen naar theaterscholen, dus toen dacht ik, dan doe ik dat ook! In Maastricht heb ik leren werken met video en heb ik mijn eigen techniek leren doen. Ik denk niet dat ik dat op een andere plek had kunnen doen. Daarna ben ik bij Likeminds aan de slag gegaan, daar heb ik meerdere solo’s gemaakt. Zij droegen me voor voor Het Atelier, waardoor ik nu een project maak waarbij ik ineens het stamhoofd ben van zes mensen, met onder meer een digitale kunstenaar, een tekstschrijver, een muzikant en dansers. Dat zijn ook allemaal mensen die ik in het nachtleven heb ontmoet, dus het is een crew die de hele tijd zin heeft om te feesten."


Hoe krijgt het nachtleven vorm in je werk?

“Nou, ik werk nu bijvoorbeeld samen met allemaal mensen die ik in het nachtleven heb ontmoet. De nacht zit ook in in mijn werk, dat heel erg gaat over in de nacht zijn, over het donker. De dingen die je ziet als je om zes uur ‘s ochtends naar huis fietst. Dat gevoel wordt door de hele groep gedragen, daarin vinden we elkaar, dat stroomt uit je.”

“De nacht is ook een soort tussenruimte. Wat ik heel erg heb geleerd tijdens de lockdown-periode was dat alles heel concreet was en zo overdag, zo duidelijk. Op een dansvloer in het donker zie je niet goed wie er is, sta je in grote groepen waarin je je energie kwijt kunt. Ik hou van de tussenruimte, het onduidelijke, het obscure. De voorstelling komt voort uit een behoefte naar fluïditeit, in plaats van dingen die te duiden zijn. Dat we nu overdag spelen, dat was even iets om me overheen te zetten, maar het is nu ook wel tof.”


De voorstelling gaat ook over jouzelf, toch?

“Het maken van deze voorstelling is begonnen vanuit een lichamelijk ongemak, uit het gevoel van, is dit mijn lichaam, moet ik het hiermee doen?’ Ik ben een techno-optimist, ik denk dat we technologie - naast alle slechte dingen - ook kunnen gebruiken om onze eigen verbeelding mee te sturen. Zo leerde ik iemand kennen die algoritmisch gegenereerde video’s maakt. Hij liet me een video zien van mijn eigen lichaam dat algoritmisch morphte. Ik was het niet en toch was ik het helemaal zelf. Ik was zó gefascineerd door dat materiaal. Ze zijn bijna heilig voor me geworden. Je begint met een pixel, een soort digitale oersoep, en daar komt dan een lichaam uit dat veranderlijk is. Dus daar is de voorstelling omheen gegroeid.”


En hoe wordt dan je persoonlijke verhaal in de voorstelling gevormd?

“De dingen die ik maak, lijken soms een een beetje op therapie, op een plekje voor mezelf vinden. Ik ben non-binair en vind het leuk met mijn gender te spelen. Ik stoor me soms aan mijn mannelijke vormen. Ik heb lang nagedacht over het feit dat ik gewoon geen jongen ben en heb me afgevraagd of ik dan in transitie moet. Maar ik ben eigenlijk ook geen meisje. Terwijl ik denk: hoe cool zou het zijn als ik iets vrouwelijkere features had? Soms lijken dingen bepaald door het geslacht waarin ik geboren ben, dat vind ik soms jammer. Voor mij zou er een tussengebied moeten zijn en ik heb het gevoel dat dat gebied er door de computer voor mij is. Die video’s die ik gebruik maken bijna visueel hoe ik me precies voel. Het voelt als een verademing. Natuurlijk heeft het grenzen: Ik denk dat er altijd dingen zijn die niet te vangen zijn in data, er blijft altijd iets achter in die fysieke wereld. Waar het mij om te doen is, is die parallel. We moeten niet compleet digitaal of niet-digitaal gaan, de vraag is alleen ‘what is the distance I need for myself to be able to love me?’.”


De voorstelling a queer.obj is later deze zomer nog te zien op Over het IJ Festival.



Het Atelier is het gezamenlijke talentontwikkelingstraject van Oerol en Over het IJ Festival. Drie nieuwe makers bouwen - gedurende de periode van een jaar via workshops, ontmoetingen, residenties - aan hun eigen theatertaal en visie op locatietheater. Hun artistieke steigers staan zowel in de natuur van Terschelling als op de industriële NDSM-werf in Amsterdam.

 HET ATELIER: Lunatics and Poets

Leestijd: 2 minuten

HET ATELIER: Lunatics and Poets

‘De dood laat je nadenken over het leven’

De makers in het Atelier gaan op het eiland op zoek naar manieren om hun werk af te maken. Hoe geven ze vorm aan hun ideeën? Anna Jacobs en Hanna van der Meer van Lunatics and Poets geven hun gedachten over de tussenfase tussen dood en levend zijn door aan dansers Ada Daniele en Terencio Douw die op locatie de brug naar het publiek moeten slaan. Maar hoe werkt dat?

Tekst: Jan van Tienen, Fotografie: Nichon Glerum

Lees meer

Wie zijn jullie?

Anna: “Wij zijn Lunatics and Poets, we werken in Amsterdam, we hebben een dans- en modeachtergrond en hebben elkaar ontmoet op de Rambert School of Ballet and Contemporary Dance. Na onze studies zijn we gaan samenwerken voor theater en film en maakten we onder meer installatief werk. Club Guy and Roni en het Noord Nederlandse Toneel (NNT) droegen ons voor voor het Atelier op Oerol, en nu zitten we hier.”


Hoe kwamen jullie tot het onderwerp van jullie voorstelling?

Hanna: “We begonnen onze voorstelling met een onderzoek op Terschelling. Niet alleen zochten we een locatie, we waren ook benieuwd naar de sociaal historische context op het eiland. Zo leerden we dat je niet meer op Terschelling geboren kan worden, je kan er enkel nog overlijden.”

Anna: “Vrouwen worden met een helikopter van het eiland gehaald als ze moeten bevallen, omdat huisartsen hier geen licentie meer hebben en er bij complicaties niet genoeg ondersteuning is om alles veilig te laten verlopen. Ook zijn we gaan eten bij een grafdelver, die ons vertelde over hoe het sterven op het eiland werkt. Mensen hebben hier burenplicht: de buren dragen zorg voor de begrafenis. Ook moeten ze iedereen op de hoogte brengen van iemands overlijden. We kregen ook heel mooie, bevreemdende beelden door. De vrouw van de grafdelver controleert bijvoorbeeld de kaartjes om de boot op te gaan van het eiland af. Het zette ons ook aan het denken over de verschillende rollen die mensen spelen in het leven.”

Hanna: “Door onze fascinatie voor de dood zijn we ook gaan kijken naar de mooie gewoontes en rituelen die mensen over de hele wereld rondom het sterven hebben. En we keken naar Dark Tourism: mensen die plekken over de hele wereld bezoeken waar afschuwelijke dingen zijn gebeurd. Je kan een tour krijgen van de huurmoordenaar die voor Pablo Escobar werkte. Die man heeft zijn eigen vriendin vermoord. Waarom doen mensen dat? Waarom zijn ze daar zo tot aangetrokken? Misschien omdat het een veilige plek biedt om toch dichterbij die fascinerende dood te komen.”


En hoe ga je dan van zo’n fascinatie naar een vorm? Hoe breng je dat over?

Anna: “We proberen we met ons openingsbeeld de indruk te wekken dat er misschien een ongeluk is gebeurd, twee mensen liggen in de auto als een stilleven.

“We proberen na te denken over de vraag hoe je van leven naar dood beweegt, om die bewegingskwaliteit, die dynamiek van bewegingen in de verschillende bewegingen te leggen. De bewegingen proberen we vervreemdender te maken, alsof het lichaam het lichaam niet meer is. Hoe beweeg je dan, als je je niet bewust bent dat je twee armen en twee benen hebt? We denken ook na over de focus, of die naar binnen of naar buiten is gericht.”


Heeft deze langdurige blik op de dood iets bij jullie zelf veranderd?

Hanna: “In het begin was het onderzoek heel heftig, er was veel over na te denken. Het is een confronterend onderzoek naar onder meer je eigen angst. Het idee dat het leven eindig is probeer je normaal wel weg te stoppen.”

Anna: “Ik merkte dat ik er ook iets uit haalde: een soort hoop. Die ligt in de fantasie, dat je kunt fantaseren over iets als een hiernamaals. We zijn niet gelovig, maar door de verbeelding los te laten op de dood kan je het wel in een ander perspectief zien. De dood laat je nadenken over het leven.”


De voorstelling Hurry slowly, but hurry is later deze zomer nog te zien op Over het IJ Festival.



Het Atelier is het gezamenlijke talentontwikkelingstraject van Oerol en Over het IJ Festival. Drie nieuwe makers bouwen - gedurende de periode van een jaar via workshops, ontmoetingen, residenties - aan hun eigen theatertaal en visie op locatietheater. Hun artistieke steigers staan zowel in de natuur van Terschelling als op de industriële NDSM-werf in Amsterdam.

Leestijd: 2 minuten

HET ATELIER: Nora Ramakers

‘Ik heb seks vaak niet als iets liefdevols ervaren, terwijl ik vind dat seks wel liefde ís’

De makers in Het Atelier gaan op het eiland op zoek naar manieren om hun werk af te maken. Hoe geven ze vorm aan hun ideeën? Nora Ramakers maakt de voorstelling I LOVE NATURE, waarin de natuur een poëtische en erotische, maar ook melancholische liefdesverklaring ontvangt.


Tekst: Aybala Carlak, Fotografie: Nichon Glerum

Lees meer
 HET ATELIER: Nora Ramakers

Waarom is deze Motor Cross Club op Terschelling de perfecte plek voor erotiek?

“Nadat ik hier eens ben geweest, is de crossbaan in mijn hoofd blijven hangen. Het is een beetje een dystopische plek. Je ziet de afdruk van de banden in het zand en een bos van hoge bomen. Het contrast tussen dat ruige en zachte hier vind ik mooi.”

Wat fascineert je aan klimaatverdriet, een van de thema’s van je voorstelling?
Ik ben vrij lang depressief geweest, en worstelde met de vraag waar dat gevoel vandaan kwam. Ik merkte dat ik me onvolledig voelde omdat ik mijn verbinding met de natuur kwijt was. Die verbinding ben ik onder andere gaan opzoeken in mijn werk.”

“Ik kwam in aanraking met ecoseksualiteit. Wat ik daar spannend aan vind, is dat ik erdoor op een andere manier naar de aarde begon te kijken. De klimaatproblematiek is een zwaar beladen onderwerp, maar ecoseksualiteit maakte het voor mij toegankelijker en speelser. Het werkte bevrijdend.”

Wat is ecoseksualiteit dan precies?

“Het komt voor in verschillende vormen, maar de essentie is dat je de aarde niet meer ziet als Moeder, maar als een geliefde die je kunt beminnen.”

“Het is tevens een onderzoek naar mijn eigen seksualiteit en de omarming van mijn eigen genot. Ik heb seks vaak niet als iets liefdevols ervaren, terwijl ik vind dat seks wel liefde ís. Het zet immers de liefde voor het leven voort. Het ontdekken van die seksualiteit hangt bij mij daarom ook samen met hoe ik mijn relatie met de aarde kan herstellen.”

Hoe heb je dat vorm willen geven in je voorstelling?

“Het moest een monoloog zijn, op deze heuvel, en het moest in het Nederlands, zodat het dichtbij voelt en ook zodat het een rijkere vertelvorm heeft. Bovendien is het geïnspireerd door de gedichten van de 13e-eeuwse Brabantse dichteres en mystica Hadewijch. Om die reden had het een rijke vertelvorm nodig, daar heeft dramaturg Wouter Hillaert voor gezorgd.”

Wat heeft Het Atelier je gebracht?

“Wat fijn is aan Het Atelier is dat je ongelimiteerd onderzoek kunt doen. Zo kon ik ook mijn plannen wijzigen en de ruimte nemen om na te denken. Dankzij Het Atelier werk ik voor het eerst aan een voorstelling op locatie en ik merk dat ik er heel gelukkig van word. Ik wil graag verder onderzoek doen naar wat locatietheater voor mij kan betekenen.”


De voorstelling I LOVE NATURE is later deze zomer nog te zien op Over het IJ Festival.



Het Atelier is het gezamenlijke talentontwikkelingstraject van Oerol en Over het IJ Festival. Drie nieuwe makers bouwen - gedurende de periode van een jaar via workshops, ontmoetingen, residenties - aan hun eigen theatertaal en visie op locatietheater. Hun artistieke steigers staan zowel in de natuur van Terschelling als op de industriële NDSM-werf in Amsterdam.




 Een juttertje met...

Leestijd: 1 minuut

Een juttertje met...

Om de sfeer op het eiland te proeven en de tongen los te maken drinken we met mensen op het eiland een vliegensvlug juttertje. Op het terras van eetcafé De Dammesaan (en belangrijk: buiten zijn werktijd om) hieven we vandaag het glas met Richard. De mensen kunnen hem onder andere kennen van zijn beveiligingswerk en praatjes bij de Coop-supermarkt, waar de mensen onder het mondkapje met een glimlach de supermarkt binnengaan.

Tekst: Jan van Tienen

Lees meer

“De mensen kennen mij al een aantal jaar door mijn beveiligingswerk op Terschelling. Ik draai vaak de nachtdienst op camping Terpstra, of de horeca bij de Dammesaan en natuurlijk bij de Coop.

Voor een winkel staan is niet het leukste klusje, maar je moet je dag leuk maken. Mensen zijn op vakantie, ik vind het belangrijk als ze met een glimlach in de winkel komen. Dan gaat mijn dag ook sneller. Mensen herkennen je daarna ook. Ik vind het leuk ze een beetje in de maling te nemen. Of ik trucs heb weet ik niet, ik probeer mezelf te zijn. Je kan tegen iemand zeggen ‘U mag uw fiets hier niet neerzetten’. Maar je kunt ook zeggen: ‘Mevrouw, heeft u een parkeerkaart?’ Zeggen ze nee, dan weten ze dat ze ‘m ergens anders weg moeten zetten.

Wanneer ik op de camping werk, probeer ik hetzelfde te doen. Ik ben zelf ook jong geweest, ik probeer het leuk te houden. Buiten de zomer heb ik een zware baan, op Terschelling werken is voor mij een soort vakantie. Elk jaar word ik ingehuurd om de veiligheid te garanderen in Midsland, dat vind ik heerlijk. Aan de mensen hier heb ik wel een tip: alleen omdat je een duur huisje huurt, is het eiland nog niet van jou. We zijn gewoon nog in Nederland, dus hou je aan de regels. Mannen in de vijftig die ruzie maken bij een toilet omdat iemand voordringt, dan denk ik, kom op, je bent geen veertien meer. Laten we gewoon gezellig rekening houden met elkaar, met de mensen die op vakantie zijn.”


Lokroepjes

Beste ouders, over de fuze tea: kleine moeite (om te kopen), groot plezier (om te drinken). Hup, naar de winkel! :-)

Met dit weer moet je goed drinken! Ik stem voor méér fuze tea! Ik hoop dat dit helpt om je ouders te overtuigen! Proost!

Ben je ook fan van Elze van Loenen? Wat een feest nu je weer op het eiland bent. Zet de huurfiets op de erfenis en dan de hort op met de Zeeuwse zusjes.

Donderdag is het zover, ik hou wel van een beetje gebler, met een jutter in ons hand, zitten we aan de overkant. M, S, M, J, 1,2,3,4, Vijfpoort, x, I.

Een fatbike huren is wel stoer! Mooie plaatjes voor thuis. Maar nu een zere kont...😬. Toch, Elske?

Als ik aan Terschelling denk, dan denk ik aan:

Opi en omi

Ezels voeren

Ranzige schapengeur

Op de duinen fietsen

Lekkere pondkoek

Tot volgend jaar! Stijn X

M, S, J & I,

Pre party - bbq - borrel
Wekker - Wakker - Auw
Auto - Snelboot - Fiets
Genieten - Vijfpoort - Feest
Love - You - All

- X - M

Het was dan wel geen Oerol zoals anders maar toch hebben we er Oerol kilo's aan gegeten, Oerol kilometers gefietst en Oerol activiteiten gedaan. Het was weer top! Thanks Rutger! Groetjes H.

Lieve nichtjes,

Mijn lief lokte me meer
Noodzakelijk goed 😊
Have fun op t eiland,
Ga ffff onder NAP bij the one and only

en tot Oermelo…

Lieve tandemtoppers, dit jaar gedeeltelijk in de kreukels, mazzel ivm een halfje Oerol. Wc-buis en iedereen schrikt ervan.. bamBOE! Volgend jaar weer op volle kracht in kwartet, met een hele Oerol!! Liefs!

Lieve Dø,

Het was een onvergetelijke Oerol week. Wat fijn dat je me dat biertje aanbood en alles wat volgde... zie ik je nog eens in onze duinpan?

Liefs, je hippie meisje

Heee Erik, toeval wordt nu wel heeel toevallig zonder Westerkeyn ...

Lieve Gijzz, geen Oerolmarkt dit jaar met mooie tassen, toffe klanten en slapeloze nachten. Wel heerlijk vakantie met lieve vrienden en samen oud worden! Xx

Lieve Edwin/ (o)pa, van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Fijne dagen samen met jullie op Terschelling! Dikke knuffel Chris, Sandy, Joel, Thomas, Shan, Bart, Aron, Mirjam, Jordi, Joshua, Liam, Boris en Lauren

Groene strand
We zijn geland
Wind in de haren
Over zee staren
Jutter en bier
Zo doen we dat hier
Onthaasten ten top
Met n bakkie op
Het leven is mooi
Dus ik doe een gooi
Mijn lokroep voor jou
Weet dat ik van jullie hou

-x- M

De oververhitte DTP'er wil graag het natte strand voelen. Wanneer gaan we samen tussen de schuimkoppen woelen?

Mijn rode koffertje heeft zich verschanst in het bagagerek van de trein naar Leeuwarden. Signaleer je het voortvluchtige exemplaar op wielen, laat het me weten.

10 jaar geleden de eerste kus onder een boom tijdens Oerol! En nog steeds heb ik je lief, hartje X!

↑ Inhoudsopgave