DAGKRANT #6: ZOHEE, DAT KLINKT GOED

DAGKRANT #6: ZOHEE, DAT KLINKT GOED

WOENSDAG 16 JUNI

Zohee, dat klinkt goed

Bwaaaap, het festival is hier! Het klinkt geweldig! Giechelende mensen die een tikkie teut zijn! Seksgeluiden uit de tent waar je in ligt! Van achter een duin ijlen de eenzame en mysterieuze klanken van een tuba. De makkers in de cabrio lachen boven het stoere geronk van de motor uit. Een paard briest in een afkoelend weiland. De meeuw schreeuwt dat-ie je patat wel lust. Opdonderen meeuwtje! Geintje, je mag er ook zijn. Maar nou wegwezen! Is dat Gian op de radio? Lekker bezig team! Tring tring, mag ik passeren? Ik heb een e-bike!

Deze Dagkrant staat in het teken van de dingen die je hoort op Oerol. Het Imaginaire Eiland is auditief gezien natuurlijk ideaal voor de podcast en de live-stream, maar waarom zouden we de verbeelding ook niet prikkelen met een geschreven opsomming van festivalgeluiden. Je leest maar een keer! Wat dat betreft: als je één ding leest in deze krant, laat het dan alle artikelen zijn.


Woensdag 16 juni 2021

Programma vandaag

10:15-10:17

2 min

Vangst van de dag

Mara vertelt je in 2 minuten wat je niet mag missen op Het Imaginaire Eiland.

09:00-14:00

300 min

Radio Oerol met Gian van Grunsven

Word wakker op de golven van Radio Oerol! Beleef het Festival via gesprekken met artiesten, medewerkers en eilanders, dagelijks van 9.00-14.00 uur.

15:00-16:00

60 min

Vriendenactie: Kijkje achter de schermen - BERG&BOS

Tijdens dit 'Kijkje achter de schermen' kunnen Vrienden van Oerol alle ins en outs te weten komen over het hoorspel dat theatergezelschap BERG&BOS maakte van hun voorstelling 'Ik ben er ook nog'. Deze voorstelling zou in eerste instantie op het Oerol Festival staan, maar is nu te beluisteren op Het Imaginaire Eiland.

15:30-15:40

10 min

Ik ben er ook nog (Aflevering 1) - BERG&BOS

Een muzikaal hoorspel in 5 delen over leren leven met verlies, voortleven en vergeten worden.

19:25-19:50

25 min

Opium op Oerol

Tijdens Opium op Oerol van AVROTROS ontvangt Cornald Maas iedere dag een bekende schrijver op Terschelling. Met Connie Palmen, Saskia Noort, Mano Bouzamour, Arthur Japin en Hanna Bervoets.

20:00-21:00

60 min

Talks - Vurige Gesprekken met Mara van Nes

Rond het vuur gaat Mara van Nes in gesprek met verschillende artiesten over wat hen beweegt, waar ze vurig gepassioneerd over zijn of juist heel stil van worden.

21:00-22:00

60 min

Untitled_2021 - Nineties Productions

Een live gespeelde online voorstelling over interconnectiviteit gebaseerd op het gedachtegoed van o.a Donna J. Haraway, vanaf Terschelling.

09:00-10:00

60 min

Wakker worden op de golven van Radio Oerol

Open je zintuigen met Radio Oerol in de morgen: live muziek van Joris Linssen (Hello Goodbye!), momenten van meditatie en het dagelijkse ochtendverhaal om 09:45uur, vandaag van storyteller en schrijver Marie Phillips.

10:00-11:00

60 min

Goedemorgen Oerol!

Tune in: Gian praat deze ochtend met theatermaker Maarten Smit van Wabi Sabi over zijn onderzoek naar armoede (toch niet op Terschelling!?) en het locatietheaterproject “Hier valt niets te halen”.

11:00-11:15

15 min

Hoorspel 'Ik ben er ook nog' – BERG&BOS

Jaaaaa! Om 11 uur gaat de eerste aflevering van het hoorspel 'Ik ben er ook nog' van BERG&BOS in première op Radio Oerol!

11:15-12:00

45 min

Luister Live Muziek

Samen met Naomi Namutebi en Betal Özay werkt de Finse artiest Erik Sjøholm op dit moment op Terschelling aan de voorstelling Silaba. Op Radio Oerol deelt hij zijn live muziek met ons.

12:00-12:30

30 min

Podcast Radio WaterRuis #2

Als je over het strand loopt hoor je het ruisen van de zee. Maar heb je je ooit afgevraagd wat er aan de andere kant te horen is? Radio WaterRuis is een vierdelige podcast serie van kunstenaar Noortje Sanders (Oerol Lab).

12:30-13:30

60 min

LUNCH LAB

Bij LUNCH LAB onderzoeken Mara van Nes (Talks – Vurige Gesprekken) en Gian van Grunsven hoe de makers van Oerol Lab ons met andere ogen naar het eiland doen kijken.

13:30-14:00

30 min

De dag in

Een vooruitblik op de imaginaire festivalavond, natuurinspiratie van Bosbeweging en nog tijd voor dat ene verzoeknummer, en dan: de dag in op de echo van Radio Oerol!

Leestijd: 4 minuten

Zoek ook eens de teek in jóuw landschap

De podcast Het Geluid Vaart nodigt door de minimalistische vorm uit tot nadenken over een onderwerp naar keuze. Ik nam de proef op de som en stond stil bij de vraag hoe je op een interessante manier over het landschap kunt spreken. Ik kwam tot een antwoord: teken.

Tekst: Jan van Tienen, Videografie: Jonathan Sipkema, Geluid: Het Geluid Vaart - PolakVanBekkum

Lees meer

De afgelopen week fietste ik door de duinen van Midsland. De zon stond laag en wierp prachtig strijklicht over het gras en de struiken en de bloemen, waardoor het geheel een oranje-paarse gloed aannam. “Ah zo mooi!”, zei ik tegen Nichon, de dagkrantfotograaf die naast me fietste. “Hm”, zei zij. Ze vond het wel mooi, maar een beetje op een ansichtkaartige manier. “Wat vind jij er zo mooi aan dan?”, vroeg ze, en toen begon ik me toch een partij te zwetsen over dat ik mezelf als de bucolische boy zie, dat ik graag het platteland mag bezien met een ironisch stadse blik, maar door de ironie heen dan toch wil worden beroerd door de eenvoudige geïdealiseerde schoonheid. Romantiek! Toen ik uitgesproken was begon Nichon over cellospelen en ook ikzelf geloofde eigenlijk niet echt wat ik zei. 

Wat kan je inderdaad verder ook zeggen over een landschap dat eruit ziet alsof het het uitstekend zou doen op een ansichtkaart? Toch zit er voor mij iets diepers aan die landschapswaardering. Daartoe kwam ik vandaag toen ik luisterde naar deel vijf van Het Geluid Vaart, de podcast die Ivar van Bekkum en Esther Polak a.k.a. kunstenaarsduo PolakVanBekkum maakten voor het Imaginaire Eiland. Daarin hoor je na een kort introducerend gesprek met Miriam Alexander (MC Melodee) een uur lang schapengeluiden, die ‘s nachts in een stal op Oost-Terschelling zijn opgenomen. Narratief heb je noch in deze aflevering, noch in de andere veel om op af te gaan. Je hoort vooral omgevingsgeluiden (in andere afleveringen luister je naar het geluid van binnenuit een koelkast van restaurant NAP op West Terschelling, of een uur lang naar de waddenzee), die meditatief werken en die ook echt uitnodigen er zelf een verhaal van te maken. 

Terwijl ik de schapen af en toe hoorde blaten en het gerammel van de kooien en de stal beluisterde, zat ik op een oud stuk bunker het landschap te bezien. Van schaap naar teek is een kleine stap voor iemand die eigenlijk altijd over teken nadenkt, want teken laven zich graag aan schapenbloed en ik denk eigenlijk altijd wel na over teken. 

De teek is toch wel de meest sinistere makker die Terschelling kent. De onoplettende boer krijgt door de teek te maken met schapen met bloedarmoede, of de ziektes staphylococcus aureus, anaplasma phagocytophilum of het louping-ill virus. Als de temperatuur een week lang boven de 7 graden is wordt de teek actief, en dan neemt-ie ook de mens te grazen, met alle lyme of zelfs tekenencefalitis als gevolg. 

Gisterochtend sprak ik regisseur Raphael Rodan voor een interview bij theater Nollekes bij de crossbaan op Terschelling. Nadat ik door het hoge gras omhoog was gelopen, keek ik met hem uit over de kom die het landschap maakte. Dottige schaapjes dartelden rond. “Mooi”, zei ik, en hij beaamde dat. Toen viel me op dat hij net als ik zijn broek in zijn sokken had gestopt. We raakten aan de praat over kameraad teek en toen was de praatbeer wél los. Driftig deelden we onze angsten uit voor de teek, de ziektes die ze kunnen veroorzaken, de keren dat kennissen van ons achteloos in het gras waren gaan liggen. Er zat bevlogenheid in. Het ging alsnog over het landschap.

Terwijl ik door de duinen in Midsland fietste bedacht ik mij dat die gruwelijke bloedkrentjes mij inspireren. Ik weet dat ze er zijn, al zouden ze er niet zijn. Als kleine peperkorrels of chilivlokken die het terrein smaak geven. Ik dacht: ergens is een teek met mijn naam erop. Ik dacht: ga ook eens op zoek naar de teek in jouw landschap. 


Het Geluid Vaart beluister je met je toegangsbewijs voor Het Imaginaire Eiland op je laptop of  je telefoon. Doe het en mijmer zelf ook eens wat.

Leestijd: 4 minuten

Paulien Cornelisse is in de ban van de eilandgeest

"Mensen laten lachen is eigenlijk altijd een combinatie van herkennen en niet-herkennen."

Paulien Cornelisse heeft het eiland nodig. Op Oerol observeert ze, presenteert ze en laat ze graag alles voor wat het is.

Tekst: Aybala Carlak, Fotografie: Nichon Glerum

Lees meer
 Paulien Cornelisse is in de ban van de eilandgeest

Paulien Cornelisse, een oude bekende voor het trouwe Oerol-publiek, zou eigenlijk vorig jaar op Oerol staan. Extra leuk, omdat er steeds minder cabaret geprogrammeerd wordt op het festival. Helaas kon het wegens de bekende omstandigheden niet doorgaan, maar programmeur Ira Judkovskaja belde haar op en vroeg: “Heb jij nog het eiland nodig?” Dagkrantredacteur Aybala sprak met de cabaretier en schrijver.

“Ik mocht hier komen, creëren en dingen presenteren voor Oerol-medewerkers, vijf dagen lang iets nieuws. Ik had op een gegeven moment maar vier mensen als publiek, dat heb ik nooit eerder meegemaakt. Belachelijk weinig natuurlijk.”

Hoe voelde dat?

“De eerste avond dat ik een presentatie hield had ik het achteraf gezien toch te theatraal ingestoken. Maar toen dacht ik: de mensen die er nu zitten kunnen er ook niets aan doen dat ze met zo weinig zijn. Daarna besloot ik om duidelijk te benoemen dat het niet een “echte” theatrale situatie is. Nadat ik dat uitgesproken had merkte ik dat ik weer echt ging spelen, in plaats van steeds nadenken over hoe raar dit eigenlijk is. Vanaf de tweede dag had ik er een goed gevoel over.”

Waarom heb je het eiland nodig?

“Ik vind Terschelling natuurlijk een erg fijne plek, zoals iedereen. Maar het is ook bijzonder om in afzondering te zitten. Normaal gesproken zit ik middenin het gezinsleven, wat altijd wel druk is. Nu werken mijn gedachtes anders.”

Haal je hier dan inspiratie uit de natuur? Meestal ben je juist gefascineerd door menselijk gedrag.

“Voor mij is het natuurlijk om menselijk gedrag toe te kennen aan de natuur. En er is hier zoveel natuur, ik vind het grappig dat ik geconfronteerd word met een heel paniekerige grutto”, waarmee ze verwijst naar een grap uit de presentatie een dag eerder, die we hier niet gaan delen, misschien gebruikt ze ’m nog. “Die verschijnselen uit de natuur zouden me in de stad niet snel opvallen.”

Je hebt een unieke manier van kijken naar dingen. Dat is grappig, maar voel je je ook niet vaak onbegrepen?

“Natuurlijk. Maar ik vind het wel fijn om er theater over te maken. Mensen laten lachen is eigenlijk altijd een combinatie van herkennen en niet-herkennen. Het moet ze bekend voorkomen, maar je moet ze ook verrassen. Ik denk dus dat het ook nodig is dat je niet helemaal begrepen wordt. Ik vond het vroeger altijd een soort anti-compliment als mensen zeiden dat ze iets uit de voorstelling zó herkenbaar vonden. Nu denk ik: iedereen voelt ergens op een gegeven moment herkenning in. En uiteindelijk heeft het publiek bij elkaar altijd meer opmerkelijke observaties dan ik in mijn eentje.”

Je bent gefascineerd door Japan. Wat heb jij met eilanden?

“Ik vertelde gisteren ook al een grap over een ander eiland, Groot-Brittannië, waar ook een bepaalde cultuur is ontstaan. In Japan noemen ze diezelfde vorming van cultuur ‘eilandgeest’. Dat fascineert me. Eilandgeest komt neer op een soort groepsgevoel. Het is vaak ook wel een beetje xenofoob. Bepaalde gebruiken hebben zich daardoor ook goed ontwikkeld, zonder invloed van anderen, juist omdat het een afgesloten samenleving is. Zoiets als een urenlange, héél precieze Japanse theeceremonie was denk ik niet ontstaan als men zich er van buitenaf er tegenaan had bemoeid. Bovendien is het fijn om los te zijn van het ‘normale’ leven. Op de boot naar Terschelling valt er ook veel van je af.”

“Ik ging als kind naar zomerkamp op Terschelling, dan hadden we zelfs een andere tijd. De klok werd letterlijk een uur naar eerder of later gezet, zodat het dan al donkerder was als we naar bed gingen. Dat is interessant: we bepalen hier gewoon lekker een andere tijdzone, dachten ze, en dat dan alleen op het zomerkamp, een soort eiland op zichzelf, óp een eiland.”

Wat zijn de gedachtes waar je nu mee speelt?

“Ik heb wel een soort fascinatie voor de menselijke neiging om overal een reden voor te zoeken of te vinden. Ik denk zelf dat dingen zomaar gebeuren. Complottheorieën, zoals we nu veel zien, zijn allemaal pogingen om te verklaren. Vaak zijn het enge theorieën, maar ze voelen ook veilig. Een verklaring hebben gevonden voor iets geeft enige rust. Dat is ook waarom mensen het idee hebben dat ze ergens beter uit moeten komen. Terwijl: dit, is gewoon dit. Nu op Terschelling voel ik dat, ook even niet denken aan de toekomst.”


 Opnieuw het lichaam vertrouwen

Leestijd: 2 minuten

Opnieuw het lichaam vertrouwen

Esther Kokmeijer bouwt een boot met een missie: de laatste sporen van de navigatiekennis van de Marshall-eilanden redden, samen met wetenschappers. Wat Oerol betreft, gaat het haar lukken.


Tekst: Aybala Carlak, Fotografie: Nichon Glerum, Videografie: Jonathan Sipkema

Lees meer

Heb je lekker geslapen? Check even je app om het zeker te weten. Geen richtingsgevoel? Geen probleem, daar heb je een app voor! Of het lekker weer is? Je hoeft niet uit het raam te kijken, dat scheelt weer. Kijk gewoon op je app.

Het verbaast kunstenaar en expeditie-fotograaf Esther Kokmeijer hoe los we als mensen zijn gaan staan van de natuur. Met haar project Deep Meaning of Voyaging laat ze ons nadenken over dat vraagstuk.

Esther is in haar werk altijd gefascineerd door water, met name in de verschillende gedaantes dat het kan aannemen. Ze reisde af naar de Marshall-eilanden, waar een nieuwe wereld voor haar openging, maar waar ze er ook achterkwam dat een hele cultuur bijna ten onder gaat.

Van oudsher zijn Marshallezen zeevaarders, en dus hadden ze de kunst van het navigeren goed in de vingers. Ze waren zo intuïtief dat ze met hun lichaam wisten welke richting op te varen. Ze hadden veel kennis over de omgeving: de golven van het water, de wind, de wolken, vissen, vogels, sterren, de zon. Maar die kennis gaat langzamerhand verloren. En niet alleen omdat de eilanden lijden onder de stijgende zeespiegel, die het dunne strookje land ergens in de Stille Oceaan doet verdwijnen.

De komst van gps en de doorontwikkelde visserij hebben uiteraard veel voordelen teweeggebracht, maar de behoefte om met het eigen lichaam de richting op het water te kunnen bepalen, viel daarmee steeds meer weg. En dat terwijl al zo weinig mensen het privilege hadden om alle geheimen van het navigeren te kennen: ieder schip of boot had een uitverkorene die de koers bepaalde.


Esther werkte voor het project samen met Alson Kelen, die ook wel de laatste ‘echte’ navigator wordt genoemd. Hij heeft de sleutel tot de Marshallese vaartcultuur. Esther had de eer om met hem te mogen samenwerken. Ze begon met een klein team een project, het onderzoeken en bouwen van een bepaalde kano: een uitleggerkano, met de meest ingewikkelde touwknopen en met de hand gemaakte en in elkaar gezette houten onderdelen.

Op Oerol, op het strand van Terschelling, kreeg ze de ruimte om er verder aan te werken. “Magisch” en “spiritueel” noemt Esther het proces. Ze mag spoedig, afhankelijk van de weersomstandigheden, met haar kleine boot het water op. De kano heeft de Marshallese naam Rie Ne Jeim gekregen, vrij vertaald betekent die naam dat er alleen met broederschap en samenwerking gezorgd kan worden voor de common goods. “Dat zijn Antarctica, de ruimte, de atmosfeer en de wereldzeeën”, vertelt Esther. “Die zijn van niemand, en daarom van ons allemaal. We moeten er allen zorg voor dragen.”


Dinsdagavond vond er een privéceremonie plaats, waarbij voor Esther dierbare wetenschappers, de mensen die geraakt zijn door de stijgende zeespiegel en Oerol-oprichter Joop Mulder werden genoemd. In september kunnen mensen meer leren over deze uitstervende bekwaamheid en het project Deep Meaning of Voyaging bij de Waddenacademie op Terschelling.

 Bart van de Woestijne heeft er nog niet eerder zo open in gestaan

Leestijd: 4 minuten

Bart van de Woestijne heeft er nog niet eerder zo open in gestaan

Bart van de Woestijne, winnaar van de Joop Mulder Plak in 2018, kennen we van In Order Of Disappearance. Dat was een wandeling met koptelefoon in de bossen bij Formerum, die het Oerol-publiek in 2019 letterlijk en figuurlijk een spiegel voorhield. De voorstelling zou in reprise gaan in 2020 en opnieuw in 2021, maar beide keren werden afgelast vanwege de pandemie. Van de Woestijne is nu op het eiland als deelnemer aan het Lab, waarin een makers met elkaar ervaringen uitwisselen en onderzoeken hoe het landschap zich verhoudt tot de kunst. “Onderliggend thema bij alle vragen die ik deze week stel is hoe je het landschap kunt gebruiken: als katalysator, als spiegel, als hoofdrolspeler.”

Tekst: Henk Bovekerk, Beeld: Nichon Glerum

Lees meer

Ben je nog altijd bezig met In Order of Disappearance?

“Het project speelt nog wel door in een andere vorm, een eenpersoonsvorm. Niet nu hier op het eiland, maar volgende maand in Amsterdam. Omdat mijn werk vaak een lage capaciteit heeft qua publiek, probeer ik mijn voorstellingen een langer leven te geven dan de meeste producties. Ik keek er echt naar uit om met meer rust en vertrouwen de reprise te doen. Echt jammer dat dat nu in deze vorm niet gelukt is.”

Voel je je ondanks dat toch een beetje senang?

“Ja, het is heel fijn om alsnog op Terschelling te kunnen zijn! En om me te laten inspireren door het landschap en door de andere makers in het Lab. Vooral de overgangen tussen verschillende landschappen. Het gaat van dijk, naar bos, naar duin, naar zee. Dat vind ik het mooiste. Hier zijn voelt ook een beetje als een ontsnapping, met name door afgelopen jaar. Ik zei het eerder al op Radio Oerol: het is zo fijn om weer even een lichaam te hebben. Ik was echt alleen een hoofd voor mijn gevoel, de afgelopen tijd, een hoofd dat door mijn huis zweefde.”

Wat zijn de dingen die jou nu weer in je lijf dwingen?

“De elementen, en dat ik hier de hele dag buiten ben. Zon, zee, strand. Ik ben hier veel zintuiglijker dan ik in de stad ben. Ik probeer dat in de stad ook wel, maar dat gaat moeilijker, omdat je veel meer thuis en binnen bent. Ik denk dat iedereen dat fijn vindt aan Oerol en aan Terschelling.”

Wat ga je doen hier bij het Lab?

“Dat weet ik nog niet precies. Ik ben hierheen gekomen met meerdere vragen in mijn achterhoofd en ik wacht af hoe die vragen gaan leven, voordat ik besluit of ik er iets mee ga doen. Ik geloof dat iedere dag een andere maker en zijn of haar vragen centraal zullen staan. Voor mij is dat de vraag hoe wij mensen omgaan met het onbekende en het niet-weten. Die vraag wil ik gaan koppelen aan bijvoorbeeld de ervaring van geblinddoekt op het strand lopen. Wat maakt dat bij je los? Vanuit de angst en onzekerheid die dat mogelijk oproept wil ik abstraheren naar meer existentiële vragen over het onbekende.”

Je hoeveelste Oerol is dit?

“De vijfde geloof ik. Maar het is de eerste keer dat ik er zo open in sta. Normaal gesproken ben je in productiemodus. Dat is heel andere energie. Dat ik nu geen voorstellingen speel is fijn maar ook raar. Ik probeer me echt open te stellen voor het onbekende en niet direct het een of andere pad te bewandelen.”

Welke vragen probeer je beantwoord te krijgen?

“Deze week staat voor mij vooral in het teken van de vraag: wat wil ik eigenlijk precies gaan doen? Welke vraag vind ik belangrijk om te stellen? Waar wil ik ruimte voor afdwingen? Dat zijn bij mij wel altijd grote levensvragen, de vragen waar je in het dagelijks leven lang niet altijd aan toe komt. Vragen over het onbekende, het landschap, over de herinnering. Kun je het landschap onthouden? Als je van hier naar daar loopt, kun je dan die hele weg proberen vast te houden in je hoofd? Hoe vluchtig zijn die herinneringen?”

Heb je zelf een goed geheugen?

“Soms zou ik graag alles onthouden, het hele leven in mijn hoofd vasthouden, maar dat lukt me niet. Ik ben trouwens ook benieuwd naar hoe mensen verschillen in de manier waarop ze naar het landschap kijken, voor een voorstelling over depressie. Hoe kun je het landschap gebruiken als rorschachtest en daarmee zichtbaar maken hoe mensen kijken? Niet per se wat je ziet, maar hoe je kijkt, en hoe iemand anders kijkt. Het landschap gebruiken om je te verplaatsen in de blik van een ander. In relatie tot depressie lijkt dat me een goede manier waarop je je in kan leven in de blik van iemand die depressief is. Onderliggend thema bij alle vragen die ik deze week stel is hoe je het landschap kunt gebruiken: als katalysator, als spiegel, als hoofdrolspeler. En ik ben uiteraard benieuwd naar de vragen waar andere deelnemers aan het Lab mee komen.”

Maak je je zorgen over de toekomst van het landschap?

“Hier op Terschelling is volgens mij een mooie balans gevonden tussen toerisme en het behoud van natuur, en helpen die twee elkaar. In mijn werk ben ik doorgaans wel optimistisch over de toekomst. Er moet wel veel veranderen. Met name het individu, dat is waar het voor mij begint. Daarom is mijn werk erg gericht op de individuele ervaring. Vanuit het inzicht in wie je bent kun je je anders leren verhouden tot andere mensen en niet-mensen. Het gaat me niet zozeer over het scheiden van afval, al helpt dat ook, maar over houdingen van mensen.”


Leestijd: 1 minuut

Een juttertje met...

Om de sfeer op het eiland te proeven en de tongen los te maken drinken we met mensen op het eiland een vliegensvlug juttertje. Tijdens de uitzending van Radio Oerol liep de dagkrantredactie Mara van Nes tegen het lijf, die tijdens het Imaginaire Eiland in haar talkshow Vurige Gesprekken makers en publiek bevraagt over waar ze vurig gepassioneerd over zijn. De fles jutter brandde in onze tas en onder de boom in de tuin vertelde Mara een juttertje lang over haar talkshowervaringen van de afgelopen dagen.


Tekst en beeld: Paula Bisschop

Lees meer
 Een juttertje met...

"Ik ben een beetje een talkshow-junkie. Vaak raak ik geobsedeerd door een bepaalde acteur of kunstenaar die ergens te gast was en dan kijk ik alle shows waarin die persoon ooit iets gezegd heeft. Ik zie het als research, dat doe ik nu ook bij mijn gasten voor Vurige Gesprekken. Toch is dit de eerste keer dat ik een live talkshow host. Ik ben nu veel meer bezig met hoe ik op beeld overkom en soms hoor ik de regisseur in mijn oortje: 'Afronden, afronden!' Het technische team en de cameracrew zijn geweldig, daardoor kan ik me op de inhoud focussen. Soms hoor ik van de programmeurs een quote van een maker waar ik enthousiast van wordt, soms vind ik in de projecten van de makers een thema. Waar bij een eerste indruk verschillende makers met verschillende visies samenkomen, is er toch een connectie te vinden tussen hen.”

“Ik hoop dat het publiek verbanden ziet ontstaan die ze nog niet eerder gelegd hadden. Sommige gedachtenspinsels helpen ze misschien ook verder na te denken over de onderwerpen die leven bij de makers die ik spreek."

O, niet onbelangrijk: Mara heeft ook haar vader heel blij gemaakt met de talkshow. Zijn motor was te zien in de eerste aflevering van de show. Over de performance van zijn dochter moet hij zich nog uitlaten.


Lokroepjes

Hallo 2 sterke stoere mannen met jullie Linkin Park T-shirt. Dank voor jullie hulp om Bok weer in zijn rolstoel te tillen. Helden! Hug van Esmeralda en Karin

Oerol... Magical moments stay in your heart forever... XA

Sleutel gevonden via de Lokroepjes 👍super bedankt van Gerda en Margot

Oh heerlijke eilandvrouw,

Waar ik nu al 15 jaar van hou,

En elk Oerol intens beleef,

Dankjewel mijn lieve Eef!

xxxbart

Lieve Simon en Nienke, genieten jullie van ons eiland? Ik mis jullie wel thuis. Gelukkig mag ik met kerst wel mee! 🐾 Pien

Lieve Irene & Wim, dit jaar fysiek ONgemak. Laat ons dromen voor volgend jaar; fysiek geNOT! Liefs, Tijger_F&B

Terschelling zonder Oerol is voor ons weer klaar.We kijken nu al uit naar volgend jaar!
Oerolgangers werden zangers, met dank aan Kees met de gitaar. Sorry buurman voor de gevoelige snaar. Allemaal bedankt voor het lachen! P&C

Beleven, fietsen, breien, plezier, ontroering, verdriet, groeien, breien, eten, drinken, breien, echt, imaginair, breien. Jij al 40 jaar, ik 7 jaar. Dankje, lieve wijze tante Margot, voor wat we op oerol samen in- en uitgebreid hebben. Fee

Lief Knipoogje, heel blij dat ik jou op Oerol heb leren kennen. Laten we dat voor altijd blijven koesteren. Liefs Blauwoogje.

Lieve zegeltjesspaarders, alweer 2 jaar geleden... Hier nog steeds maar al te blij met m'n Jumbo messenset, wiehoe! Dank! Zin in de vertrouwde campinggezelligheid en -rust, hopelijk tot in 2022! :-)

Lieve Ak, volgend jaar klinken we hopelijk weer met de hele club op jouw verjaardag. Fijne dag hè, met een Syltsje in een duinpan ofzo. FC Wunderbaum.

↑ Inhoudsopgave