DAGKRANT #9: HET VOELT EIGENLIJK WEL GOED

DAGKRANT #9: HET VOELT EIGENLIJK WEL GOED

ZATERDAG 19 JUNI

Het voelt eigenlijk wel goed

Nu de coronacrisis gevoelsmatig iets lijkt af te nemen, er iets wordt versoepeld met de maatregelen, voelen en zoeken we ons op gevoel weer terug richting de medemensen (de gezondheid van de medemens in acht nemende). Een heel voorzichtige boks in plaats van een elleboogbegroeting, het leven op de straten van Terschelling zien, juichen voor het Nederlands elftal en de kunst op Het Imaginaire Eiland proeven.

Het is een groot onderzoek naar hoe ons weer sociaal te voelen en laat de kunst je daar nu eens bij uitstek bij kunnen helpen. Niet dat we de kunst te instrumenteel en neoliberaal willen opvatten of presenteren, maar he, bij wijze van spreken voor de inleiding van deze Dagkrant.

Wat valt er te voelen? Maker Elten Kiene ging op zoek naar een manier om zich af te sluiten van het digitale geweld en kreeg het te weten ook, toen hij met 32 knopen op een boot van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij over de Waddenzee roetsjte.

Slam poet en muzikant Lisette Ma Neza wil haar publiek niet laten vertrekken zonder een connectie te hebben gemaakt of gevoel mee te hebben gegeven, in deze krant vertelt ze hoe dat voor haar werkt. Jascha Blume gebruikt zijn doofheid in zijn werk en kijkt (in gesprek met andere makers in het Oerol Lab) naar de manieren waarop kleuren zijn manier zijn om te schreeuwen. Muzikant Froukje heeft voor ons allemaal enkele bemoedigende woorden over, én een prachtig vierdelig concert op het Imaginaire Eiland.

We blijven voorzichtig, maar het voelt eigenlijk wel goed, dit.

Zaterdag 19 juni 2021

Programma vandaag

10:15-10:17

2 min

Vangst van de dag

Jennifer en Dean vertellen je in 2 minuten wat je niet mag missen op Het Imaginaire Eiland.

09:00-14:00

300 min

Radio Oerol met Gian van Grunsven

Word wakker op de golven van Radio Oerol! Beleef het Festival via gesprekken met artiesten, medewerkers en eilanders, dagelijks van 9.00-14.00 uur.

12:00-13:00

60 min

Het Geluid Vaart (Aflevering 7) - PolakVanBekkum

Podcast van de daverende stilte van Terschelling, een luisterervaring. Even realistisch als imaginair.

15:00-16:00

60 min

Vriendenactie: Kijkje achter de schermen - Marc van Vliet

Marc Van Vliet neemt de Vrienden van Oerol mee in een kijkje achter de schermen. Net alsof je tijdens een normaal Oerol aankomt bij een Expeditie en met de maker in gesprek gaat, ontvangen we je digitaal bij De Streken.

15:30-15:40

10 min

Ik ben er ook nog (Aflevering 4) - BERG&BOS

Een muzikaal hoorspel in 5 delen over leren leven met verlies, voortleven en vergeten worden.

18:30-19:20

50 min

Pan~// Catwalk - Zwermers

In een stroom kledingwissels onderzoekt Zwermers de fluïditeit van onze identiteit.

19:30-20:50

80 min

Missie Márquez op weg naar het einde (deel 10, 11 & 12) - Kompagnie Kistemaker

Karlijn Kistemaker begint aan de voltooiing van haar reis door het boek Honderd jaar eenzaamheid in een long take (in een shot opgenomen).

19:30-20:50

80 min

Missie Márquez op weg naar het einde (deel 10, 11 & 12) (met audiodescriptie) - Kompagnie Kistemaker

19:30-20:50

80 min

Missie Márquez op weg naar het einde (deel 10, 11 & 12) (met ondertiteling voor doven en slechthorenden) - Kompagnie Kistemaker

20:00-20:45

45 min

MOMO presenteert: Gita Buhari (muziekconcert)

Synths, 808’s en een eigen kijk op minimalisme nemen je mee in haar wereld van ritmische melancholie.

20:00-20:45

45 min

MOMO presenteert: Gita Buhari (muziekconcert) (met audiodescriptie)

20:00-20:30

30 min

Talks - De avond in met Jennifer en Dean

Jennifer Muntslag en Dean Bowen nemen je mee naar wat er rondom Oerol op Terschelling gebeurt, met livemuziek en unieke beelden/momenten die je normaal niet ziet.

21:00-21:50

50 min

Untitled_2021 - Nineties Productions

Een live gespeelde online voorstelling over interconnectiviteit gebaseerd op het gedachtegoed van o.a Donna J. Haraway, vanaf Terschelling.

22:00-22:05

5 min

MOMO presenteert: Froukje (muziekconcert)

RELEASE VIDEOCLIP #4 - Vier clips van de nieuwe belofte van de Nederlandse alternatieve pop, opgenomen op Terschelling.

09:00-10:00

60 min

Wakker worden op de golven van Radio Oerol

Open je zintuigen met Radio Oerol in de morgen: lekkere ochtendmuziek, momenten van meditatie, bezoek van de Dagkrant en het dagelijkse ochtendverhaal om 09:45uur, vandaag van storyteller Farah Coppola.

10:00-11:00

60 min

Goedemorgen Oerol!

Tune in: Gian ontvangt Anne-Maike Mertens van Nineties Productions om te praten over de virtuele (on)mogelijkheden van theater en hoe mens, natuur én technologie.

11:00-11:15

15 min

Hoorspel 'Ik ben er ook nog' – BERG&BOS

Om 11 uur hoor je de vierde aflevering van het nieuwe vijfdelige hoorspel 'Ik ben er ook nog' van BERG&BOS..

11:15-12:00

45 min

Tussendoor luisteren we naar de ultieme eilandmuziek van Oerol makers, jouw lekkerste verzoeknummers en (onverwachte) live optredens!

12:00-12:30

30 min

Podcast Blikveld #3

In ‘Blikveld’ onderzoekt de Friese podcastmaker Joran de Boer hoe (vergeten) taal ons anders naar het landschap doet kijken. Deze aflevering drie gaat over Terschelling.

12:30-13:30

60 min

LUNCH LAB

Bij LUNCH LAB onderzoeken Mara van Nes (Talks – Vurige Gesprekken) en Gian van Grunsven met de makers van Oerol Lab hoe zij ons met andere ogen naar het eiland laten kijken.

13:30-14:00

30 min

De dag in

Live muziek van Anne-Fay Kops, een vooruitblik op de imaginaire festivalavond, natuurinspiratie van Bosbeweging en nog tijd voor dat ene verzoeknummer, en dan: de dag in op de echo van Radio Oerol!

Leestijd: 2 minuten

Woorden van moed en ondersteuning van Froukje

Froukje Veenstra (artiestennaam: Froukje) scoorde in januari 2020 een hit met het nummer Groter Dan Ik, een protestlied tegen de klimaatcrisis. Deze zomer is ze op veel festivals te horen en zien, zo ook op Het Imaginaire Eiland. Voor Oerol speelde ze vier van haar nummers op het eiland. Ga dat zien! Of lees eerste wat Froukje vertelde aan de Dagkrant. Maar dan moet je het daarna wel alsnog gaan zien. Anders mag je nu niet op lees meer klikken.

Tekst: Jan van Tienen, Videografie: Jonathan Sipkema

Lees meer



Welke locatie heb je uitgekozen om op te treden?

“We spelen bij de Volkshogeschool, in de kleine arena in het bos. Het ligt hier heel mooi, met de zon en wind zo door de bomen, het is een boeiende plek. Het voelt ook wel echt als Terschelling. Het is niet dat het in een of ander random weiland gebeurt.”

Wat ga je spelen?

“Ja, dat zaten we net relaxed door te nemen. We spelen met een band liedjes van mijn EP Licht en Donker en ook nog ander werk.”

Nieuw werk?

“Eigenlijk oud werk, van een tijdje geleden. Ik heb best wat theater-achtige liedjes geschreven, maar die speel ik bijna nooit. En nu dus wel. Ik ga graag naar theater. Ik heb het erg gemist de afgelopen anderhalf jaar. Vroeger deed ik veel amateurtheater, ik hou van acteren, op het podium staan. Qua corona heb ik nu wel het gevoel dat we aan het afronden zijn. Ik voel me nu in ieder geval hoopvoller dan ik me ooit voelde sinds de pandemie begon.

Het was op Terschelling nog leuker geweest als het met publiek was, maar ja, ik voel dat we er bijna zijn. Ik kijk er in ieder geval naar uit om nieuwe mensen ontmoeten.”

Wat hoop betreft: uit je muziek spreekt een groot verlangen de wereld te verbeteren. Wat hoop je dat het met je publiek doet?

“De wereld veranderen is wel heel groot, maar ik hoop dat ik positieve invloed kan hebben op mijn luisteraars. Als het een paar mensen aanzet tot nadenken over klimaatverandering, dan is dat mooi. Het is ook gewoon goed een geluid te laten horen, het erover te hebben.”

Door de pandemie heb je minder live voor publiek gespeeld en meer via online registraties. Hoe dring je op die manier nog tot je publiek door?

“Het is iets lastiger een boodschap over te brengen, maar iets registeren en later uitzenden geeft wel meer controle over hoe het eruit ziet. Je mist de interactie met het publiek en het uitwisselen van energie. Dus dan komt het voor je gevoel vooral van ons vandaan. Maar dat is ook oké. Het is een beetje een monoloog zo. Je kan zelf zeggen wat je wil zeggen. Gelukkig heb ik via Instagram veel contact met luisteraars.”

Heb je nog een woord van moed en ondersteuning voor de mensen die de schijnbare laatste loodjes van de crisis moeten verduren?

“Ga lekker naar buiten en koop kaartjes voor de Oerol-voorstellingen want dan ben je er toch een beetje bij.”


Met je digitale toegangsbewijs bekijk je 4 verschillende clips van Froukje op Het Imaginaire Eiland! Vanavond om 22:00 komt de vierde en tevens laatste clip online.

 32 knopen hard gaan met Elten Kiene

Leestijd: 5 minuten

32 knopen hard gaan met Elten Kiene

Het sop dat wij kozen was ruim, afgelopen donderdagavond. Samen met Lab-deelnemer Elten Kiene zetten drie dagkrantredacteuren voet aan het SAR-schip Arie Visser van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM). SAR staat normaliter voor ‘Search And Rescue’, maar stond nu even voor ‘Spokenword Artist Recording’. Voor de draaiende camera van videograaf Jonathan droeg Kiene een tekst voor, terwijl het zoute water hem om de oren spatte.

Tekst: Henk Bovekerk, Fotografie: Nichon Glerum, Videografie: Jonathan Sipkema

Lees meer

“Ik zou eigenlijk een voorstelling maken, niet echt een solo maar wel mijn eigen voorstelling”, vertelt Kiene. Hij treedt al jaren op, maar nog niet eerder in een zelfgemaakte voorstelling. “Die voorstelling werd gecanceld, maar Farnoosh [Farnia, programmeur, red.] vroeg me om toch te komen en deel te nemen aan het Lab, om hier te zijn, samen met andere kunstenaars ervaringen uit te wisselen en dingen te maken. Dat hoeft niet per se iets te zijn meteen, maar wel in de hoop dat het wel iets kan worden voor Oerol in de toekomst.”

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Amber Docters van Leeuwen, die zich, zoals te lezen was in de krant van gisteren, afvraagt wat het verschil is tussen Bach en een schaap, is Elten Kiene niet met een afgebakende onderzoeksvraag naar het Oerol Lab gekomen. Hij gebruikt zijn tijd op het eiland als een periode van bezinning. “Ik ben hier om even te disconnecten, om meer ruimte te maken in mijn hoofd. Ik ben iemand die heel veel online is, net als de rest van de wereld. Nu ik hier ben wil ik optimaal creëren en aanwezig zijn, dus moest ik even loskoppelen. Het is ook een soort onderzoek: wat gaat het me brengen? I don’t know maar aan het eind van deze week kunnen we de balans opmaken.”

In plaats van een man met een smartphone is Elten Kiene nu een man met een papieren opschrijfboekje, een uitvouwbare kaart van het eiland en een analoge camera. Aangekomen bij de cabrio van videograaf Jonathan, waarmee we naar boot van de KNRM rijden, zegt hij “Deze is wel kicken man! Dit is wel een mooi polaroidmomentje, of niet? Kan iemand mij even op de foto zetten?” Jouw dagkrantredacteur knielde neer om Elten in portretformaat bij de Peugeot 306 Roland Garros op de foto te zetten. Het resultaat laat nog enkele weken op zich wachten, want het rolletje is nog lang niet vol en moet ook nog werden ontwikkeld.

Het is Kienes tweede keer Oerol. In 2018 trad hij op bij Babs Woordsalon en werd hij geïnterviewd in de talkshow van Jennifer Muntslag. “Ik heb toen niet veel van het festival meegekregen. Nu voelt het wel alsof ik veel meer van het eiland te zien krijg. Ik kom op veel andere plekken, het weer is veel beter, het is echt een traktatie.”

Waarom we met de KNRM de Waddenzee opgaan? “Die voorstelling die ik zou maken, heet Ik ben nog nooit op dit punt geweest. Het gaat over het Pippi Langkous-idee, van ‘ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan’. Ik wil telkens op nieuwe plekken belanden, nieuwe uitdagingen aangaan. Ik zou eigenlijk op het hoogste punt van het eiland performen, bij de Seinpaalduin. De voorstelling zou gaan over mijn afgelopen vijftien jaar als artiest en hoe ik ben begonnen als schrijver. Vanuit ongemak, verlegen en onzeker en te veel bezig met wat de wereld van mij vindt, via experimenteren, rappen en workshops geven naar nu: weten wat ik waard ben, meer zelfvertrouwen en ruimte durven innemen. Daar zou die voorstelling over gaan, over mijn persoonlijk verhaal. Oerol vond het een mooi idee om mij op een plek te plaatsen waar ik nog nooit ben geweest, dus vandaar dat we nu naar die boot gaan. Kicken toch?”

De vijftien deelnemers van het Lab delen in dagelijkse sessies ideeën en ervaringen uit, om middels kruisbestuiving tot nieuwe ideeën te komen. “Ik zie mezelf als een soort spons”, zegt Kiene. “Ik neem alles tot me en ik weet dat het uiteindelijk weer naar buiten komt in een tekst of in mijn nieuwe ideeën, waarbij het lijkt of het míjn ideeën zijn, maar het is ergens door iemand in me gestopt. Zo gaat het toch? Zoals het idee van ubuntu uitdrukt: ik ben omdat wij zijn.” De term ‘ubuntu’ vindt zijn oorsprong in de Bantoetalen van het zuidelijke deel van Afrika.

Opgewonden en een beetje angstig heisen drie dagkrantmedewerkers en één spoken word artist zich in rode zwemvesten en zetten voet op de Arie Visser van de KNRM. Acht reddingsbrigadiers met zonnebrillen, petten en koptelefoons met microfoon bemannen de uit de kluiten gewassen speedboot. Ruim een half uur vliegen we over de Waddenzee, accelererend tot een topsnelheid van boven de 32 knopen (meer dan 60 km/u). Het zilte nat kletst tegen de glazen onze zonnebrillen, die door de wind haast van onze neuzen geblazen worden. Het schriftje van Kiene vliegt net niet overboord, maar enkele losse blaadjes en zijn uitvouwbare kaart waaien de lucht in en zullen gisteren zijn aangespoeld op het strand bij de Noordsvaarder of elders.

“Verlicht”, zegt Kiene zich na afloop van het pleziertochtje te voelen. “Elke nieuwe ervaring brengt nieuwe energie met zich mee en daar kun je alleen maar dankbaar voor zijn. Dus ik voel me dankbaar. Ik vond het cool. Vooral dat we zo hard gingen. Het voelde als een soort hoovercraft-botsauto op het water, met die dikke stootbanden aan de zijkant. Echt lijp. Het was lekker weer, ik had het kouder verwacht op het water. En het eiland van zo’n afstand te zien, dat was mooi. Het is een prachtig eiland.”


Leestijd: 2 minuten

"Felle kleuren gebruiken is mijn manier om te schreeuwen"

Beeldend kunstenaar Jascha Blume onderzoekt tijdens Terschelling de betekenis van isolatie. Zijn doofheid gebruikt hij in zijn voordeel. In het Lab van Oerol wisselt hij met andere makers ideeën uit en verkent hij het landschap. Wat voelt hij bij het eiland?

Tekst: Aybala Carlak, Fotografie: Nichon Glerum

Lees meer

Met verfkwasten en een videocamera op zak, zoekt Jascha naar het mysterie van het eiland. Wat voor impact heeft het op ons als we geïsoleerd raken? “Ze zijn magisch, eilanden. Ze hebben een eigen systeem en alles gaat op een eigen manier”, zegt Jascha.

“Ik ben gehecht geraakt aan wat het eiland teweegbrengt, dat hier-en-nu-gevoel.” Hij is dan ook geïnteresseerd in de rol van tijd op het eiland. Twee voorbeelden: “Het eiland heeft een sociaal element. Iedereen is hier natuurlijk aangekomen met zijn/haar eigen cultuur. Aan het begin tonen we dat aan elkaar, maar langzaamaan smelten ze samen tot één groepscultuur. Dat ontstaat natuurlijkerwijs omdat je samen geïsoleerd bent.”

Het tweede voorbeeld: “Ik zet vaak een gebarentolk in die gesproken taal naar mij vertaalt. Maar eigenlijk loop ik daardoor altijd een paar seconden achter. Dat inspireert me. Het gaat ook over een gevoel van vergankelijkheid: blij zijn, bijvoorbeeld, en tegelijkertijd weten dat het tijdelijk is.” Zijn doofheid speelt daarom deels ook een rol in zijn kunst: “Zo gebruik ik veel en heftige kleuren in mijn werk, dat is een manier van schreeuwen in de stilte. Het landschap van geluiden heb en ken ik niet, wat ik maak moet ik daarom des te meer een stem geven.”

Tijdens Het Lab krijgt Jascha steeds meer inzichten over de tijd. “Wat me inspireert is bijvoorbeeld de zee, eb en vloed. Het zet je aan het denken. Je kunt dat tempo van de natuur ook gewoon omarmen. Dat creëert ook een soort tijdsbubbel.”

Wat hij fijn vindt aan het Oerol Lab (waarin de verschillende onderzoeksvragen van de creatieve deelnemers behandeld worden), is “dat we het gezamenlijk doen. Je reflecteert, lokt bij elkaar gedachteprocessen uit en daagt jezelf ook uit. Normaal werk ik in een andere omgeving dan op Terschelling, door het Lab wordt ons netwerk enorm uitgebreid. En doordat mensen als ik meedoen en Oerol als organisatie steeds meer bezig is met inclusie en toegankelijkheid, breidt ook hun netwerk uit.”


 Radio Sancha probeert het uitsterven van de mensheid wel een beetje fun te houden

Leestijd: 4 minuten

Radio Sancha probeert het uitsterven van de mensheid wel een beetje fun te houden

Weet je het nog, twee jaar geleden op de Westerkeyn? Daar stond een klein houten huisje waarin grootse dingen gebeurden. The Magnavem Project heette het. Noortje Sanders en Camille Paycha — a.k.a. Radio Sancha — ontwierpen samen met bezoekers diverse ‘vogels van de toekomst’ die na het uitsterven van de mensheid vrolijk fladderend zouden voortbestaan. Zoals de krantkanarie: een vredelievende einzelgänger die dagelijks 111 eieren legt en bang is voor mensen die zijn eieren willen eten. Of de tijgermorrel: een bruin-zwarte loopvogel met lange snavel en vele tepels.

Tekst: Henk Bovekerk, Fotografie: Nichon Glerum, Videografie: Jonathan Sipkema

Lees meer

Dit jaar zouden de twee speculatief biologen een voorstelling spelen in het Bostheater nabij Formerum. In plaats daarvan nemen ze nu deel aan het jou als trouw lezer van de Dagkrant inmiddels bekende Oerol Lab. Vijftien kunstenaars tonen elkaar hun werk en voeren vele gesprekken om tot nieuwe inzichten te komen. Allemaal komen ze met een onderzoeksvraag naar het eiland. Die van Radio Sancha? Oorspronkelijk was dat:

🌝 How to create a voice for the unheard pieces of nature in order for humans to revere it like mysterious omniscient beings, how to anthropomorphize nature, how to turn a pinecone into a magician’s assistant like a magic trick? 🌝

Die was aan de lange kant, de vraag waarmee ze nu werken is iets behapbaarder. Ze onderzoeken nu kwesties die betrekking hebben op hun oorspronkelijke voorstelling. “Een onderdeel daarvan is een gesprek met publiek”, zegt Noortje Sanders. Camille Paycha vult aan: “We zoeken een manier om collectief een gesprek te voeren dat de diepte ingaat maar niet te lang duurt.” Iedereen die weleens een vergadering met meer dan vijf mensen heeft bijgewoond, zal deze struggle begrijpen.

Onderwerp van dat groepsgesprek is, net als bij The Magnavem Project, de toekomst. Anders dan in 2019 willen ze dat nu niet een-op-een, maar met een groot publiek voeren. Ook pogen ze met gebruik van humor de schroom om over de toekomst na te denken bij mensen weg te nemen. Uitgangspunt van de voorstelling zal zijn dat de mensheid onherroepelijk zal uitsterven. De angst voor het einde der tijden kan daardoor losgelaten worden en de verbeelding krijgt de vrije loop. “Dat zal ons en het publiek rust geven”, aldus Paycha.

Radio Sancha probeert het uitsterven der mensen wel een beetje fun te houden. Ze beoefenen de speculatieve biologie, een vorm van sciencefiction, en schuwen de humor niet. “Het feit dat wij hier nu met ons allen op deze wereld zijn is al compleet absurd”, legt Sanders uit. “En dat we niet voorbij onszelf kunnen kijken is op een bepaalde manier ook lachwekkend.”

Zijn wij mensen het probleem? “Tuurlijk! Tuurlijk zijn wij het probleem”, aldus Sanders. “Maar wij zijn ook alles waar ik van hou. Bijna alles waar ik van hou is menselijk. Ik zou het verschrikkelijk vinden als alle menselijke verschijnselen verdwijnen, maar anderzijds gaat onze voorstelling er ook over dat het oké is als dat allemaal weg is.”


“Tijdens de voorstelling proberen wij dingen tastbaar te maken die normaal gezien te groot zijn om te begrijpen”, zegt Paycha. Elke minuut sterven er bijvoorbeeld 108 mensen, een triest doch alledaags gegeven dat Radio Sancha tastbaar maakt door The Eye Of The Tiger te draaien, een nummer met een snelheid van precies 108 BPM. “Mensen begrijpen cijfers niet”, vult Sanders aan. Dat geeft niet, je kunt nu eenmaal niet alles begrijpen. Volgend jaar, de meeste van ons zullen er dan nog wel zijn, gaat Radio Sancha met ons het gesprek aan.

Leestijd: 6 minuten

Hoe geef je mensen een gevoel mee?

Slam poet en muzikant Lisette Ma Neza geeft tijdens haar optredens het liefst een gevoel mee aan het publiek. Hoe werkt dat bij haar?

Tekst: Jan van Tienen, Fotografie: Nichon Glerum

Lees meer
 Hoe geef je mensen een gevoel mee?

Lisettes residentie tijdens Oerol komt voort uit een eerdere residentie bij Motel Mozaïque. Rondom Oerol werkte ze met haar bandleden Neil Akenzua, Michelle Samba, Orville Breeveld en Peter Somuah en technicus Gijs Coolen aan het uitwerken van nieuw materiaal in de Second Moon Studio van Hessel en Tess. Ook trad ze op in de talkshow Vurige Gesprekken en bij Opium.

In een interview vertelde je eens dat je je laat inspireren, dat je werk voortkomt uit momenten waarin je ineens iets beseft, over familie, huidskleur, afkomst. Heb je zulke momenten ook gehad in relatie tot het eiland? Hoe inspireert Terschelling jou?

“Ik woon in Brussel, een drukke stad. Terschelling is een plek waar je kunt reflecteren op de grote stad, zeker in coronatijd was het nogal veel om in Brussel te zijn. Hier kom ik tot rust en kom ik weer omhoog, om van een afstand naar dat leven te kijken.”

“Als ik omringd ben door water, doet dat me denken aan andere plekken waar ik omringd was door water. Voor literatuurfestivals ben ik bijvoorbeeld naar Brazilië, Zuid-Afrika en Oostende gereisd, dus dan voel ik de verbondenheid met die plekken als ik aan het water sta. Ik denk dan terug aan de verhalen die ik daar heb gehoord.”

Wat deed de crisis met Brussel?

“Het is gewoon een drukke stad die dan leegloopt. Tijdens het begin van de coronacrisis heb ik een tijdje in Breda gezeten, waar ik vandaan kom. Daar had je dat lege gevoel al, maar in een grote stad als Brussel is dat heel onwaarschijnlijk, heel vervreemdend. Je vraagt je af: hoeveel kan een stad aan? Kunnen mensen wel overleven als een stad in lockdown gaat? Heel veel mensen verloren hun baan. De identiteit van een stad wordt een beetje anders.”

Wat ben je hier aan het doen?

“We zijn hier met de band aan het opnemen in de studio van Hessel en Tess en we hebben in talkshows opgetreden.”

“Het werk in de studio is een experiment. We vertalen poëzie tot muziek. Het is echt kijken wat wel en niet werkt, ik maak niet per se een album. Het is de eerste keer dat ik voor langere tijd in zo’n grote studio ben, dus het is meer het ontdekken en kijken waar deze liedjes naartoe kunnen gaan. Hessel en Tess zijn heel ondersteunend, heel lief voor ons, heel zorgzaam en we voelen ons heel welkom. Het voelt een beetje als onze eigen studio.”

Wat neem je hier dan precies op?

“Als voorbeeld: ik heb een aantal teksten geschreven die met hashtags te maken hebben. Metoo zit er ook bij. Ik heb die teksten al eens eerder voorgedragen, maar hier komen we samen met de hele band en kijken we hoe het verder kan werken. Hoe speel je zoiets met de hele band? Werkt het toch beter a capella? Of komen we erachter dat we er beter drie verschillende nummers van maken?”

Als je zegt dat iets ‘werkt’ of niet, wanneer is dat dan het geval, hoe voel je dat?

“Ik zit heel erg op gevoel. Daar waar de muzikanten veel ‘muzikaler’ zijn, ben ik meer van: voelt dit zoals toen ik het uitvoerde voor publiek? Als het zo voelt, dan is het voor mij een goed teken. Als ik het niet voel, dan niet. Als je luistert voel je veel meer dan je hoort. Van o, dit is te snel gedaan. Je voelt die dingen heel snel.”



Als het voelt zoals het voelt als het voor publiek is, zit er een paradox in dat je het in een studio zonder publiek doet?

“Ik ben wel met muzikanten daar, dus die luisteren ook mee. En er is soms een klein publiek, gisteren waren een paar mensen die in het restaurant van De Groene Weide werken komen luisteren naar ons. Bij een gedicht waren ze helemaal mee, en vroegen ze, ‘kan je dat stukje nog een keer laten horen?’ Daarna zijn ze weggegaan, en je voelde dat ze iets hadden meegenomen. Dat is wat ik voel op het einde van een gedicht of niet: heb ik iets overgebracht? En daar gaat het eigenlijk over. Als mensen naar een performance komen, en ze gaan de zaal uit, nemen ze dan iets mee of niet? Ik wil dat ze iets meenemen. En als dat niet zo is, dan kan dat, maar het liefst wel. Die connectie wil ik heel graag blijven maken.”

In Oostende zag Harry Hamelink, artistiek directeur van Motel Mozaique en muziekprogrammeur van Oerol, je spelen en hij was daardoor geraakt. Hoe ging dat daar dan?

“Ik heb een aantal jaar in mijn eentje opgetreden, door poëzie voor te dragen. Dan stond ik alleen op het podium. Als er een muzikant aanwezig was, vroeg ik: ‘Hé, wil je met mij improviseren?’ Mijn meeste bandleden heb ik ook op die manier leren kennen, op verschillende locaties, op verschillende podia. Bij het improviseren maken we die connectie gewoon live op het podium. Ik volg de muzikant en de muzikant volgt mij. Dat was wat er in Oostende gebeurde. Ik gaf een muzikant daar een opdracht: ‘speel dit gevoel.’”

En wat was dat?

“Het gevoel dat je je moeder voor het eerst ziet huilen.”

Ah.

“En daarna beginnen we gewoon. De muzikant weet niet wat er aan komt, niemand weet het. Dat element van improvisatie hou ik altijd in mijn concerten. Het houdt alles anders en eerlijk ofzo. Je kan niet zomaar iets spelen dat je al hebt ingestudeerd, je moet dat gevoel volgen.”

Ik las dat je ook een boekenclub hebt. Heb je boekentips voor de lezer?

Habitus, van Radna Fabias, Sister Outsider van Audre Lorde. En Babs Gons heeft net een nieuw boek uit! Doe het toch maar heet het.”

Dank! Is er nog iets dat de mensen moeten weten, iets dat ik niet gevraagd hebt?

“Het eerste wat in me opkomt is: ‘we zijn hier’. Ik weet niet waarom. We zijn hier, en we gaan ook niet weg ofzo.”

Ok, zullen we het daarbij laten?

“Als jij dat goed vindt, haha.”

Ja, je kan het toelichten, maar het is ook gewoon een gevoel.

“En dan ook gewoon zeggen ‘we gaan nog niet weg, ofzo’.”

Komma voor ofzo zetten?

“Nee. Geen komma. We gaan nog niet weg ofzo.”



Bekijk het optreden van Lisette terug in de talkshow Vurige Gesprekken.

 Een juttertje met...

Leestijd: 1 minuut

Een juttertje met...

We treffen Jan op het terras voor zijn café de Vijfpoort, er staat al een biertje voor hem op tafel. Twee stamgasten kijken verbaasd als ze de fles Juttersbitter uit de tas zien komen. Op de vraag of een gezamenlijk juttertje in zijn planning past, antwoordt hij: "Gezellig, ga lekker zitten."

Tekst en beeld: Paula Bisschop

Lees meer

Na het proosten, slaat hij in een soepele beweging de jutter achterover. "Ik moet even een nieuw plaatje opzetten", kondigt hij aan terwijl hij zijn iPad erbij pakt.

"Normaal is het veel drukker en hebben we hier ook bandjes die optreden, maar ik heb wel het Oerol-gevoel. Iedereen wacht tot het moment dat we weer los mogen. Artiesten en Oerolgangers die ik al jaren ken komen bij me langs. Ik ken ze alleen niet allemaal bij naam, hoor! De energie is iets gemoedelijker, maar ik jaag er elke dag wel ongeveer 6 fusten bier doorheen."

"Dit jaar hebben we dagelijks een coronaproof optreden van André Manuel. André en Rocco spelen binnen in het café, de mensen op het terras hebben een koptelefoon op. Het is zo fucking goed! Ik heb meerdere malen een traantje moeten wegpinken."

"Ik denk ook aan volgend jaar. Iedereen wacht tot het moment dat we weer los mogen. Laten we hopen dat 2022 een geweldig Oerol-jaar wordt, met een geweldige programmering. Ik bouw er een speciaal buitenpodium voor, in samenwerking met Marc van Vliet. We hebben hier altijd goede muziek en dat zal ook altijd zo blijven."

We zwaaien naar Jan terwijl we het terras verlaten, hij zet vrolijk zijn biertje weer aan de lippen en zwengelt nog een nieuw nummertje aan.

Lokroepjes

M. Schol, je pinpas is gevonden en ligt bij de receptie van Camping de Kooi. P.S.: Melle, ben jij het? Liefs, Henrike.

Lieve Eugène, vandaag 60 jaar, gefeliciteerd! Volgende week zien we je hier op het eiland. Dan jutten we een drankje of drinken we een jutter. Groet, Eveline en Bart

Jij van de Boltsjekoer, bedankt voor het lekkere brood en je mooie sprekende ogen die lachten. X - het rode shirt

Kan er SVP in de 2022 fysieke Oerol Dagkrant, 2 pagina's met lokroepjes als invulling komen? I ❤️ it.

Hallo Hoopvolle Kreeft en koffieleut, als we die koffie nou eens verruilen voor bier en jutter bij de Vijfpoort. Dan praten we daar verder. Is een ménage à trois genoeg actie? X Vrolijke Tweeling

Dag Henjo & Margot, wat fijn dat jullie weer terug zijn op Terschelling. Lieve groet, I&B

Lieve Limburgse moeder en Ph. Eindelijk konden we elkaar weer zien en de 5e  Oerol 'net even anders' samen beleven. Volgend jaar moet Ri-ja ook weer mee! Jullie Friese dochter

Moet je weten, een avontuur om nooit te vergeten. Een fatbike gehuurd, benen verzuurd en dagen erna nog een houten kont. Arie hou nu maar je mond! 🚴🏽‍♂️🚴🏻‍♀️ Maar het was geweldig! Elske

Lieve Cee & Tee,

Weer een waarachtig Oerol gehad samen (met of zonder fysiek programma). Strandhotel, eilandmeisje, boze buschauffeur, snelle scooter fiets, mimosa's in de tuin en spierpijn van de yoga. Wat hebben we gelachen en genoten. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar! Natas en Ang ook? :) Xx H.

Lieve vermoeide DTP'er,
Woelen in de branding klinkt goed.
Wil je daar ook een drankje en een hapje bij?
Oesters zijn een afrodisiac hoorde ik.
Kus.

Oerol wat ben je mooi, met je tranentrekkende voorstellingen. Je zinnenprikkelende optredens. Het eiland dat meedanst op de muziek. We raken elkaar volgend jaar weer aan.

↑ Inhoudsopgave