DAGKRANT #3: WAT ZIE JE, WAT VOEL JE?

DAGKRANT #3: WAT ZIE JE, WAT VOEL JE?

ZONDAG 12 JUNI

Wat zie je, wat voel je?

Zondag rustdag, dus even geen Dagkrant! Geintje. Maar wel een Dagkrant over rust, over bezinning, verstilling, contemplatie, even stilstaan om écht te kijken, ook naar de minder bekeken dingen. Het leuke is dat dat kennelijk niet alleen voor de bezoeker van Oerol het geval is, maar ook voor sommige eilanders.

Daar kwamen we achter doordat we onze fietssleutel waren kwijtgeraakt, en zaterdagochtend een lift nodig hadden van Midsland naar West. Na nog geen minuut de liftduim te hebben opgestoken, stopte Berend Snijder uit Hoorn, die het geen punt vond ons even mee te nemen. Berend vertelde in de auto dat hij onlangs zijn assurantiekantoor had verkocht en nu dus wat minder druk was, en dat hij kaas ging kopen voor de familie. Hij vond het machtig mooi dat Oerol Festival weer plaatsvond. Want, zo zei hij, door de instroom van mensen die niet op het eiland wonen, ging hij zelf ook weer met de blik van een buitenstaander kijken. “Dan zeggen mensen van wal, ‘kijk hoe mooi dat is!’, en dan zie je wat zij zien zelf ook weer als nieuw,” zei hij. Hij had daar ook een spreuk voor: “Verwennen wordt gewennen wordt gewoon.” Als je te vaak hetzelfde ziet, ga je er hetzelfde bij voelen. Maar we willen wat anders voelen. We willen tot inkeer komen. We willen even hier zijn, en niet daar.

Nadat we afscheid namen van Berend, ging hij zijn kaas kopen en wij de krant maken. We namen een planten-meditatie op met Rosalie Wammes, we zagen een mossel een kerkorgel bespelen, dachten na over de rechten van bomen, dronken een alcoholische drank met een geestelijke, en kwamen op een bepaalde manier tot inzicht. We weten nog niet precies welk inzicht. Maar er is dus gewoon een mossel die een kerkorgel bespeelt! Kan je vandaag gaan bekijken!


Leestijd: 2 minuten

Instagram voor luddieten

Mensen zijn grofweg te verdelen in twee groepen. Enerzijds heb je de mensen die nimmer foto’s maken en vervolgens spijt hebben als ze weer aan een plek, persoon of situatie willen refereren. Anderzijds heb je de mensen die werkelijk overal een foto van maken, daardoor het echte moment missen en bovendien de beelden nooit meer terugkijken. Ergens in het midden van die twee groepen is er plek voor de expositie Offline Instagram.


Tekst Aybala Carlak Beeld Isabelle Renate la Poutré

Lees meer
 Instagram voor luddieten

Voor de duidelijkheid: fotograaf Isabelle la Poutré houdt van Instagram. Het is dus niet zo dat ze een beweging tegen social media op touw probeert te zetten met dit project. Maar misschien mogen we wel iets vaker stilstaan bij wat we precies allemaal fotograferen, en interesse tonen in het verhaal achter bezorgde of blije blikken op foto’s. “Bovendien heerst hier rúst,” zeggen Isabelle en projectpartner en maker Vera Bon in koor over de exporuimte van Offline Instagram.

In die ruimte, aan de Oosterburen in Midsland, hangen dagelijks nieuwe foto’s van Oerol en het eiland die Isabelle maakt. Beelden van voorstellingen en landschappen, maar net zo goed van toevallige voorbijgangers en andere interessante figuren. Vera maakt vervolgens audioverhalen bij een selectie van de foto’s, om ze van de nodige context te voorzien.

Hoewel het de bedoeling is dat je dus even níet op je mobiel kijkt tijdens je bezoek aan de expositie, hoef je je geen zorgen te maken dat je je reactie niet kunt uiten: bij de ingang hangt een rol met rode hartjesstickers, die je bij wijze van ‘like’ op de foto’s kunt plakken. Hoe meer likes, hoe langer de foto’s blijven hangen. Wie de foto wil kopen, krijgt de hartjes die erop zitten gewoon mee.

Elke dag komen er wat foto’s bij en gaan er ook weer een paar weg. Nu hangt er nog tussen de foto’s af en toe een wit blad met de tekst ‘U heeft alles van de afgelopen 3 dagen gezien. Er is niets meer om weer te geven’, zoals ook op Instagram verschijnt als je weer eens te lang hebt zitten scrollen. Zie het als een uitnodiging om later terug te komen. Want wie écht wil weten wat er op fysieke plekken gebeurt, kan er toch het beste gewoon naartoe gaan.


Hier mag je dus niet zijn

Leestijd: 5 minuten

Hoe voelt het om op die plekken op Terschelling te zijn waar je als mens niet mag komen?

Oerol Festival werkt als altijd nauw samen met Staatsbosbeheer, om ervoor te zorgen dat al dat theater- en feestgedruis de natuur niet verstoort. De medewerkers van Staatsbosbeheer kennen de natuur op hun duimpje en kunnen zo de organisatie en makers vertellen waar al dan niet gebouwd, gespeeld en gecreëerd kan worden, zodat onder meer de broedende vogels lekker kunnen blijven broeden. Logisch dat wij als mens daar niet komen. We hebben al plek zat. Maar we zijn ook nieuwsgierig. Hoe voelt het om op de allerstilste plekken van het eiland te zijn? Dat weet boswachter Remi Hougee van Staatsbosbeheer als geen ander, want hij komt daar als een van de weinige mensen soms wél, voor zijn werk. Dat wilde hij best toelichten, en dat deed hij als volgt.

Tekst Jan van Tienen, Illustratie Emma Ringelding

Lees meer

De Boschplaat

“De Boschplaat is een broedgebied waar onder meer meeuwenkolonies en lepelaars zitten. Het is 4400 hectare groot, en als je daar komt, ga je eigenlijk bijna automatisch de zen-modus in. Dat komt volgens mij door de uitgestrektheid, door de mooie wolkenluchten, door het opvliegen van vogels, of zelfs een hele zwerm vogels. Waarom doen ze dat, vraag je je dan af. Afhankelijk van het jaargetijde zijn de kleuren er anders: in de lente is het fris-groen, in de zomer is het paars-groen. Mensen denken dat het er daadwerkelijk stil is, maar dat is niet zo. Er is volop geluid van de meeuwen, de wind, de zee. Het voelt alleen heel anders dan stadsgeluid.

Je kan er overigens wel om het hele gebied heen lopen, doordat je rondom het hele eiland kan lopen. Dat is echt een aanrader. Wel even laarzen of een handdoek meenemen, want je moet een paar slenken oversteken, geulen in de kwelder, waar de Waddenzee de bosplaat op- en af-stroomt.”

Het gebied rond het Waterplak (tussen West aan Zee en Midsland aan zee)

“Het Waterplak, tussen West aan Zee en Midsland aan Zee was vroeger afgesloten voor mensen vanwege de broedvogels, en nu ook vanwege de waterplant de watercrassula. Dat is een invasieve exoot, door mensen hier geïntroduceerd. Die willen we heel graag kwijt, en die mag dus niet verspreid worden, bijvoorbeeld doordat mensen er doorheen lopen. Voor mij is het daar nu op z’n mooist als je er vroeg in de ochtend bent. Je kan niet daadwerkelijk in het gebied komen, maar er ook weer omheen wandelen. Dan hoor en zie je alsnog de blauwborsten, kiekendieven, lepelaars. De blauwborsten zingen tussen de wilgen. De lepelaars zie je regelmatig opvliegen als ze gaan foerageren op het wad. En de aalscholvers zie breed en imposant op de oever staan om de drogen van het zoute zeewater waar ze vissen vangen."

Het strand, en een oproep

Op het strand zijn er ook nog gebieden waar we vragen respect te hebben voor strandbroeders, er staan draden en bordjes omheen. Realiseer je dat je in de afgelegen gebieden echt te gast bent. Hou de hond aan de lijn, zo’n dier kan meer kwaad doen dan je beseft, vogels op strand kunnen snel verstoord zijn.”

Waarvan akte! Remi had ook nog een oproep en een tip, namelijk om eens bij de Natuurschuur bij Lies te gaan kijken. Het ligt buiten de grote drukt, vrijwilligers van Staatsbosbeheer staan je er te woord met allerlei interessante weetjes over de natuur op Terschelling. Op dit moment wordt de binnenkant in een nieuw jasje gestoken, en de buitenruimte wordt nu ook geschikt gemaakt als speelplaats, die voor alle kinderen toegankelijk wordt, en voor kinderen met een beperking in het bijzonder. Bij de plek is een bord met een QR-code die je in staat stelt een aardige donatie te doen voor dat project, de eerste donaties zijn al binnen!

Bij de planten-meditatie van Rosalie Wammes komen relieken tot leven

Luistertijd: 7 minuten

Zondagsrust met planten-meditatie

The Sacred Life of Plants neemt je mee in de wondere wereld van planten. In het Terschellingse bos voert Rosalie Wammes rituelen uit met wat zij heilige planten-relieken noemt. Deze relieken worden tot leven gewekt dankzij videokunst van Karl Klomp en live elektronische muziek van Project Wildeman. Rosalie brengt zoveel tijd door met planten, dat zij ons als geen ander kan vertellen hoe we ons het best tot deze groene vrienden kunnen verhouden. Speciaal voor deze prachtige zondagochtend maakte ze voor de Dagkrant een auditieve meditatie, die je samen met je lievelingsplant kunt uitvoeren.

Deze meditatie is het beste te beluisteren met een koptelefoon of oordopjes.


Tekst en montage Kiriko Mechanicus

 Drie kunstwerken om bij tot rust te komen

Leestijd: 5 minuten

Drie kunstwerken om bij tot rust te komen

Wat werkt beter tegen de onrust dan het beluisteren van mooie geluiden? En welke klanken kalmeren het gemoed het beste? We begaven ons binnen gehoorafstand van Het audement aan zee, Soundings: Listen to the Land, en Waddenorgel om een antwoord te zoeken op deze vraag.


Tekst en beeld Henk Bovekerk

Lees meer

Na twee Oerolloze jaren voelt het voor veel bezoekers onwennig om weer op het eiland te zijn, en dat brengt spanning met zich mee. We zitten weer zij aan zij op de tribune, binnen anderhalve meter van vreemden op het terras. O nee, alarm, daar verderop krijgt iemand een onbedaarlijke hoestbui!

We zijn pas drie dagen op het eiland. Dat betekent een vreemd bed, een afwijkend eetpatroon, en redden we het wel om om twee uur bij die ene voorstelling te zijn, en om vijf uur bij de volgende? ‘Oerolstress’, noemde Saskia uit Utrecht dat (zie verderop). Stress, dat is niet goed, dat voel je in je nek, in je borst, in je darmen. De spieren verkrampen, de peristaltiek hapert.

Wat te doen? De zondag is een dag om rust te vinden, de zinnen te verlichten, de interne druk weg te nemen. Via muziek, geluid, klank, via prettige trillingen van de lucht, kunnen lichaam en geest zich ontspannen. Sommige muziektheoretici spreken van het bruine geluid*: de klank die alle spieren van het menselijk lichaam tot totale ontspanning brengt.

Wij zochten naar het bruinste geluid van Oerol bij drie voorstellingen waarbij audio een centraal element is.

Ambassade van de Noordzee - Het audement aan zee


Het ‘audement’ aan zee, bij Kaap Hoorn, is opgericht door de ambassade van de Noordzee om die watermassa als politieke entiteit te kunnen vertegenwoordigen. Er wordt niet gepraat, zoals in een parle-ment, maar geluisterd, vandaar het woord aude-ment. Deze vertegenwoordiging wil een stevig mandaat, en daarvoor moet worden geluisterd naar de stemmen van de zee. Wil je meeluisteren, dan moet je ter plekke een intakeformulier invullen.


Carmen Schrabracq voor haar sculptuur Zeemond



Politieke entiteit, vertegenwoordiging, mandaat, intakeformulier – dat zijn geen woorden waar de mens van ontspant. Politiek, dat is onrust, heibel, strijd. Vinden we hier zondagsrust? Het antwoord is: ja, deels, maar het kost ook inspanning. Het intakeformulier vult men in in een hokje met uitzicht op zee. Het ensemble van wind, zee en vogels streelt het oor, en de vragen op het intakeformulier zetten aan tot denken. ‘Hoe verhoud je je tot de zee? Als eigenaar? Gebruiker? Rentmeester? En als je naar de zee luistert, vind je dan rust, of zegt het je niets?’

“Je moet wel een beetje Oerolstress hebben om het festival echt te ervaren,” zegt Saskia uit Utrecht, in de rij bij de balie waar ze haar intakeformulier gaat inleveren, om van het ambassadepersoneel te horen te krijgen bij welke fractie ze zich mag aansluiten. “Maar de natuur op Terschelling brengt dan weer rust,” zegt ze. “Daar voel ik mij als stadsmeisje erg goed door.” Ze kan goed ontspannen bij het geluid van water en van merels in de namiddag.

De audementsleden van de fractie ‘zintuigen’ worden verwezen naar de grote gele sculptuur van de kunstenaar Carmen Schabracq uit Amsterdam, Zeemond geheten, nabij de branding op het strand. Carmen heeft het gehoorbotje van een vis nagemaakt, op uitvergrote schaal, vertelt ze. Een otoliet heet dat deel van het visselijk lichaam. Vanuit de sculptuur loopt een rode flexibele afvoerslang naar zee. Bij hoogwater kan men het oor tegen de reusachtige otoliet leggen en de stem van de zee horen, die sommige mensen vergelijken met het geluid van binnen in de baarmoeder. Bij laag water valt het geluid van de zee te beluisteren met een koptelefoon en een hengel met een microfoontje eraan. De luchtbelletjes, het gekabbel en andere onderwatergeluiden brengen enige ontspanning, maar het zendertje stoort af en toe, wat een harde knal in de oren geeft. Het geluid van het water in combinatie met de blote voeten in het koude zeewater ontspant ook de blaas.

Theun Mosk - Soundings: Listen to the Land

Landschapskunstenaar Theun Mosk, die in 2018 de museale kunstroute End of Nature had uitgestippeld bij Klein Eldorado in West, heeft nu een pad uitgezet bij het Geitenpark in Midsland-Noord. Het is een aanloop naar Soundings, een grootschalig kunstwerk dat in 2024 in het Groninger landschap te beleven zal zijn. Theun helpt de mensen graag door ze nieuwe perspectieven op de natuur te bieden. “Zelfs iemand die hier normaal elke dag zijn hond uitlaat, zal hier met een andere blik naar het landschap kijken,” vertelt Theun bij de legertenten in het middelpunt van de installatie.

Mensen die naar het land luisteren



We nemen plaats op een van acht schoolstoelen aan de waterkant, bij een plek waar ogenschijnlijk weleens water gedronken wordt door wilde dieren. De wind doet de bladeren ruisen, een koolmees zingt zijn vrolijk lied en vanuit een speaker klinkt een mannenstem. “The 30th of June in the morning, when the sun was east and by west. And then there came two bears upon a piece of ice… There came another bear”

Verderop, twee bankjes in het bos. De geur van dennen, en weer een ontlichaamde stem. “Here I am. Who I am. Where I am. Here. Who. Where.” De twee vrouwen die op het bankje zitten, maken een ontspannen indruk. “Dit doet me denken aan toen, met die schelpen op het strand, zegt de een. “En de jampotten. God wat een erbarmelijk weer was het.”

Voor het derde rustpunt op de route moet een hoog duin beklommen worden. Op de vraag of het mooi was daarboven, antwoordt een man: “Neen, ik zou het niet doen.” Zijn vrouw daarentegen zegt: “Hij zeurt. Dat schijnt humor te zijn.” Op het duin zitten mensen op terrasstoelen naar de einder te staren. Het geloei van de wind overstemt alles. “Lekker uitgewaaid,” vat een vrouw de ervaring samen.

Door mensen uit te nodigen om plaats te nemen op een bankje of een stoel in het bos, op een duin of bij een veld met hoog gras, laat Theun ze langer dan normaal naar ‘de natuur’ kijken. Dat brengt rust, kalmeert het gemoed, al zijn er volgens de maker ook mensen in tranen uitgebarsten. Of, zoals een man met een grijze fedora en een bloemetjes-T-shirt die nog twijfelt of hij wel naar binnen zal gaan, het noemt: “Is het om zen te worden, zeg maar?”

Stef Veldhuis - Waddenorgel


Om het geluid te horen dat je vandaag de ultieme rust zal brengen, zul je (hoe kan het ook anders) naar de kerk moeten. In die van Midsland staat het Waddenorgel, dat bespeeld wordt door, jawel, een mossel. ‘Zestien orgelpijpen verklanken realtime-data over de hartslag en klepstand van het schelpdier, liggend in de haven van West-Terschelling,’ aldus de beschrijving.

Deze man luistert naar de dikke bas van een mossel



Een jonge vrouw met rood krulhaar mag dan beweerd hebben, zoals wij opvingen, dat deze mossel ‘niet zo muzikaal’ zou zijn, daar dachten wij als Dagkrant anders over. Het instrument van hout, pvc-buizen en orgelpijpen brengt een nimmer aflatend akkoord van diep en minder diep gebrom voort. Het resultaat is een van de bruinste geluiden die wij ooit gehoord hebben, met een totaal gevoel van rust en ontspanning tot gevolg. De geest wordt leeg, sereen, onbezorgd, zoals een mossel zich misschien wel voelt.

*Zie South Park, seizoen 3 aflevering 17, World Wide Recorder Concert. 
https://youtu.be/agivusZEpB0


Ernst Zoomers, predikant op Terschelling, heeft zijn juttertje in twee slokken op

Leestijd: 2 minuten

Een juttertje met… predikant Ernst Zoomers

De islamitische verslaggever van deze rubriek voelt zich even schuldig als ze met een alcoholische versnapering op de foto moet – des te meer als predikant Ernst Zoomers “da’s toch haram?” zegt. Gelukkig stelt de vriendelijke geestelijke uit Midsland ons na een bezinnend gesprek gerust: “Ik weet ook niet alle antwoorden, hoor.” Twee slokken later is zijn juttertje weer op.


Tekst en beeld Aybala Carlak

Lees meer

Zijn Meslânzer kerk is hervormd, “maar Terschellingers geloven vooral op z’n Terschellings,” zegt Zoomers. Dat betekent dat ze er voor elkaar zijn als iemand hulp nodig heeft, of ze nu écht geloven of niet. “Laatst had een grootvader zijn familie meegenomen om een jubileum te vieren. Zijn kleinkinderen zaten tijdens de preek op hun mobieltjes te scrollen, en dat vind ik helemaal niet erg. Als ze maar niet gedwongen worden om te komen.” Dat is dan ook zijn stijl: niet te stijfjes, tot antwoorden komen door vragen te stellen en uitnodigen tot reflectie.

De bescheiden predikant wil liever geen concrete tips geven voor meer rust of bezinning, want dan krijgt hij naar eigen zeggen het gevoel dat hij zichzelf boven anderen plaatst. Maar wie goed naar hem luistert, pikt toch al snel wat wijsheden op. Zo zegt hij: “Je zou je niet hoeven te schamen voor je gevoelens, als je bijvoorbeeld iets niet kunt. Je bent er niet alleen in.” Of: “We zijn altijd zo druk. Je zou ook bewust maar één dringend ding per dag kunnen doen. Iets waar je tegenop ziet bijvoorbeeld, en daar dan voldaan mee zijn,” verwijzend naar de Bergrede van Jezus. Nog eentje dan, speciaal voor de Oerolganger: “Als je van voorstelling naar voorstelling moet, ben je uit haast geneigd snel te fietsen. Als je langzamer fietst, en je door anderen laat inhalen, kijk dan eens om je heen en naar de straat waar je op fietst.”



 Ringeldingen

Leestijd: 10 minuten

Ringeldingen

Emma Ringelding is illustrator en gaat al vaak mee naar Oerol. Ze maakt dan stripjes en tekeningen, kijk maar:

Illustraties Emma Ringelding

Lees meer

Kijktijd 1 minuut

Wilbert rust uit

Wilbert van de Kamp rust uit in het gras na het presenteren van De Eilandproef, waarin hij met schrijver  Martin Rombouts afscheid neemt van bijvoorbeeld supermarktproducten die we niet meer nodig hebben. Ontoevalligerwijs kwamen Jelte en Tom langs om het moment vast te leggen. Wilbert, de man van onze dronen.

Droneshot Jelte Keur, concept Tom van Huisstede

Kijktijd 3 minuten

Video: de gedempte klok van Bouke Groen

Bouke Groens installatie The Bell zie je zelf bij natuurtheater De Nollekes.

Video Jonathan Sipkema, interview Kiriko Mechanicus

Lokroepjes

Duimpje voor alle Analoge Fietsers! Iedereen die hijgend het Snijderspad heeft bedwongen, puffend haar voorstelling in Oosterend heeft gehaald (wind tegen uiteraard), verdient een éxtra Juttersbitter. 🍷 #trapperszijnwinnaars!

De liefde van mijn leven wordt 70 vandaag!!! Kok gefeliciteerd en hopelijk vieren we nog vele verjaardagen samen op Oerol!

Theo V. uit Schalkhaar heeft een erotisch gezicht.

Die charmante jongeman (54) met de zelfgemaakte sneakers verblijft op De Kooi. Maar hij is onderweg en zoekt hij naar jou, die Oerolachtige meisjesvrouw!

Lieve mensen, in de avond zie ik graag jou in plaats van het licht van je koplamp! Zullen we allemaal de koplamp wat naar beneden richten zodat we elkaar zien? Tot vanavond op de fiets, wel zwaaien!

Liefjes en schatjes: niet roken in de rij als we staan te wachten heh? Dat is bah voor onze schone longen en smaakpapillen xxx

Ons favoriete onderdeel; dansen bij eb, wanneer mogen we weer? X de 3 meisjes

Lieve Stijn en Mascha. Traditie vieren. Fijn dat we samen weer Oerollen. Liefs Opa en Oma.

Knosse! Kom je snel? Wij kunnen niet zonder jou! En fluffen doen we tegenwoordig elektrisch…. Luxepaardjes!

Pas op voor de Vos in het bos!

Lieve mama Lindy. Geniet ontzettend van Oerol. Als ik groot genoeg ben wil ik ook graag mee, Bram.

Fijn,
Dat we dit jaar weer op Oerol kunnen zijn. Geniet en maak er wat van.
Ook al heb je misschien nog geen vastomlijnd bezoekprogram.
Of je nu zit op West, Formerum of Midsland,
Oerol schept hoe dan ook een zekere band.
Rob

Mijn elektrische deken wordt hopelijk mijn redding deze week. Wie kruipt er lekker tegen me aan op camping formerum. Joke

Hoi!
Wie heeft mijn bril+ koker per ongeluk meegenomen na voorstelling vanochtend bij Pizzeria. Voorstelling met vriendenbandje. Multifocale bril!!
Mijn nummer is 0624761450
Heb de bril nodig ov

Lieve H. Eindelijk zijn we er weer! Fijn om hier samen te kunnen genieten. X R.

Lieve dochters, heb een heerlijk weekend met elkaar! Ik geniet van afstand mee! Volgend jaar er weer bij, hoop ik… MJ

Daan! Wanneer kom je nu eindelijk aan met die boot van je! We wachten en smachten...(en de fles jutter raakt leger en leger)

Zijn hier artiesten, schrijvers of poëten?
Die lezen wat ik heb geschreven.
Die leven om te bewegen.
Een ontmoeting met een vreemde.
Hub gedachte willen legen.
Zou je dan hierop een reactie willen geven?
Geschreven in de duinen terwijl ik op de Brandaris uitkeek.

Lieve Bernarda, morgen 'eindelijk' je operatie... en daarom dit jaar geen Oerol voor ons saampjes 😳 Ik ga deze Oerol dus dubbel genieten van alles en spam ik je met foto's en filmpjes. #succes ♡ ik hou van jou ♡ je zusje en bestie Betty

Wie o wie heeft mijn goudenschakelarmbandje gevonden op traject West-Midsland?. Contact via Jachthaven

Rutger. Je hebt mijn fietslamp niet kunnen maken, maar jij was het licht in mijn duisternis

Ik lok je
in mijn dromen
ik roep naar de zee
laat het tij maar komen

Schrijfster van ‘Weer Thuis’

Na 27 maanden de oude twinkeling in je ogen zien, a sky full of stars en op mn “pakjesdrager” bracht ik je thuis. Vannacht weer samen fietsen?

Alieke is het dagelijkse paard van kwart over 10 er nog? Groetjes van Cin en Lies

↑ Inhoudsopgave