“Het is intensief,” vertelt ze, “maar juist daarom ook zo leuk. Soms blijven we zelf tot tien uur ‘s avonds, gewoon omdat we er dan zo in zitten, zo lekker bezig zijn.” Die gedrevenheid bracht haar onverwacht naar de winst van Kunstbende, en binnenkort zelfs naar het podium van het Oerol Festival.
“Het begon met een berichtje op Instagram.” Kunstbende – een landelijk platform en wedstrijd voor jonge, creatieve makers – stuurde haar een DM. “Ze hadden blijkbaar gezien dat ik dingen maakte en dachten: misschien vindt zij dit leuk.” Zonder grote verwachtingen schreef ze zich in. “Ik deed niet mee met het idee om te winnen. Ik vond het gewoon leuk dat ze me hadden gevraagd.” Wat begon als een spontane inschrijving groeide uit tot een bijzonder traject, waarin Fee haar monoloog steeds verder ontwikkelde.
De eerste zin
Haar maakproces begint altijd bij tekst. “Ik begin echt bij de eerste zin. Ik wil dat het meteen iets doet met het publiek.” Die eerste zin werd dan ook een directe confrontatie: een vraag aan het publiek, bedoeld om hen meteen mee te nemen in het stuk.
De monoloog ontstond vanuit een interesse in AI, maar veranderde gaandeweg van betekenis. “Toen ik eraan begon, vond ik het een interessante inspiratie. Maar nu heeft het onderwerp een hele andere lading gekregen.” Waar het eerst ging over technologie, ligt de focus nu meer op menselijkheid. “Mijn insteek is veranderd,” legt ze uit. “Het gaat nu veel meer over wat het betekent om mens te zijn.”
Tijdens het schrijfproces verzamelt Fee losse ideeën, scènes en momenten, die ze later samenbrengt. “Ik kan uren doorgaan, dus uiteindelijk moet ik heel veel schrappen.” Echt “af” voelt het werk nooit. “Ik denk nooit: nu is het klaar. Maar op een gegeven moment heb ik gewoon niets meer toe te voegen.” Juist dat voortdurende aanpassen bleek waardevol tijdens de verschillende rondes van Kunstbende. “Je mag hetzelfde stuk houden, maar ik wilde het juist steeds herschrijven. Dat vond ik het leukste.”
Kunstbende Finale 2025: Fee
Ontspannen naar de finale
Waar audities vaak gepaard gaan met spanning en druk, ervoer Fee Kunstbende als relatief ontspannen. “Het voelde helemaal niet alsof er veel op het spel stond,” zegt ze. “Het was juist heel relaxed. Tussendoor ga je bij andere acts kijken, een drankje doen, en je bent vrij om het gewoon te ervaren.” Die ontspannen sfeer maakte dat ze zich er snel op haar plek voelde. “Ik deed niet mee om te winnen, maar gewoon omdat ik graag iets wilde maken. Dat haalde er ook veel spanning vanaf.” Juist daardoor kon ze het traject zien als een kans om te experimenteren en te groeien.
Wat haar vooral bijblijft, is de ruimte en ondersteuning die ze kreeg. Zo werd ze via het netwerk van Kunstbende gekoppeld aan een coach die ze zelf bewonderde. “Ik had eigenlijk niet verwacht dat dat zou lukken,” vertelt ze. “Maar twee weken later kreeg ik ineens een bericht dat zij mij zou gaan coachen.” Deze ervaring neemt Fee mee. “Als je iets wil, moet je het gewoon vragen. Je weet nooit wat eruit komt.”
Optreden op Oerol
De finale bracht wel een andere lading met zich mee. Niet zozeer door de competitie, maar door het publiek. “Mijn familie en vrienden waren er allemaal. Dat maakte het spannender dan de wedstrijd zelf.” Toen haar naam uiteindelijk werd genoemd als winnaar in de categorie Theater, volgde een ontlading. “Ik rende het podium op met de vlag van Brabant. Het was echt enorm leuk.”
Een van de prijzen: optreden op het Oerol Festival. Hoewel Fee het festival vooral van naam kende, wist ze meteen dat het bijzonder was. “Ik wist wel: als je daar mag spelen, dat is echt een big deal.” De setting van Oerol, midden in de natuur, met een publiek dat constant in beweging is, ziet ze als iets wat haar voorstelling kan versterken. “Ik vind het een mooi idee dat mensen na mijn monoloog niet meteen weg zijn, maar weer verder het festival inlopen,” zegt ze. “Dat ze dat gevoel nog even bij zich houden.”
Dromen van een eigen theatergezelschap
“Dat gevoel zit voor Fee in het omarmen van het mens-zijn met alles wat daarbij hoort.” “Mijn monoloog moet een soort positiviteits-boodschap meedragen,” legt ze uit. “Een soort duwtje in de rug van: wees niet saai en breng wat je brengen kan.” “Je bent totaal nog onvoorspelbaar,” zegt ze, “dus doe er wat mee en geniet van je menselijkheid.”
Voor de toekomst droomt Fee van een eigen theatergezelschap. “Met een groep mensen rondtrekken, samen maken en spelen, dat lijkt me het mooiste.” Tegelijk blijft ze zich ontwikkelen, onder andere met een geplande minor in Noord-Macedonië.
Maar eerst is daar Oerol, het volgende hoofdstuk in een traject dat ze zelf omschrijft als één grote reeks cadeautjes.
Fee speelt haar voorstelling Geen rede(n) zaterdag 20 juni 2 keer op festivalhart de Deining. De voorstelling is te bezoeken met een festivalbandje.
