Makers hier, bedankt voor het delen van de herinnering en de liefde, en lezer, zie je Kees vandaag of morgen lopen, bedank hem dan ook eens hartelijk voor alles!
Anne Maike Mertens – Nineties Productions
De eerste ontmoeting was in 2014 met een jutter in de Vijfpoort, vanaf dat begin was het contact open en nieuwsgierig en zijn we aan het praten geweest over ons zoeken en maken. We hebben veel werk mogen zoeken en hebben via Kees het festival in ons maakhart gesloten.
Sarah Moeremans – Artistiek directeur Het Zuidelijk Toneel
In 2013 schudde ik je hand voor het eerst, als ‘de grote meneer van Oerol’. Ik vond het spannend, dat snapte jij en dat stelde me gerust. Na dat bezoek aan mijn voorstelling Crashtest Ibsen Nora in Groningen begon mijn band met Oerol. Ik dacht dat mijn werk, vol tekst en uitbundigheid, niet bij het verstilde Oerol paste. Toen je voorstelde om Crashtest Ibsen Volksvijand naar Terschelling te brengen, was ik bang en dacht dat de natuur mijn voorstelling zou overnemen. Maar jij, Kees, stelde me gerust met weinig woorden en vriendelijke ogen. Je werd mijn vertrouweling zonder veel poeha. We vonden het allebei spannend, maar jij zag het als avontuur. Dankzij jou, Kees, weet ik dat waar je bang voor bent, een wereld die bij je past kan liggen. Dankuwel Kees, ik hoop dat ik je vriendelijke blik die mij uitnodigde op een plek waar ik dacht niets te zoeken te hebben nog mag tegenkomen.
Foto: Mieke Kreunen
Crashtest Ibsen Volksvijand (2014)
Rita Hoofwijk – Kunstenaar
Ik sta samen met Kees op Arjensduin. Hij nodigde me uit om daar verder te praten over het project in plaats van binnen aan een tafel. Als we terug willen lopen, zie ik Kees ineens voorover buigen. Hij wijst naar kleine halve cirkels in het zand, veroorzaakt door helmgras dat beweegt in de wind. De grasstengels aaien het zand en maken steeds weer dezelfde groeven. Als klokken van wind. We zijn stil en staan naast elkaar voorovergebogen te kijken naar de tijd – die niet tikt, maar aait.
Emma Lesuis – Theatermaker
Lieve Kees, mijn Oerol begon bij jou. Waarvoor véél dank. Dank om talenten te laten ontwikkelen, dank om het kunstpeil in Nederland hoog te houden. Dank voor al je oprechte lobi. Let’s go on! Liefs, Emma Luswie
Elien van den Hoek – Het Houten Huis
Lieve Kees, dank voor het vertrouwen dat je me meteen gaf de eerste keer dat ik al mijn plannen presenteerde. Je fantaseerde mee en ik durfde daardoor groter te denken. Later zag jij een ‘reservaat voor kabouters’ dan ook meteen zitten. En toen wij het last-minute moesten afzeggen, stond jaren later de deur alsnog open: wat geweldig. Je open geest, de twinkeling. Die zijn besmettelijk! Die gaan mee op het vervolg van je reis. Veel plezier!
Warme groet, Elien van den Hoek
Marc van Vliet – Kunstenaar
Kees ken ik vanaf 2002. Toen waren we beiden maker van een voorstelling. Hij met Glasslag, ik met Salto Vitale van TUIG. Kees nodigde ons uit in Vlaardingen, waar hij programmeur was van een klein festival. Enkele jaren later vroeg hij ons te komen in Amersfoort waar hij wederom als programmeur werkzaam was. Daar zag ik hem, midden op het centrale plein, de binnenzijde van een container wit schilderen. Dat vond ik erg opmerkelijk om een ‘programmeur’ dat te zien doen. Hij kon er niet tegen om niets te doen en had anders het gevoel in de weg te lopen.
Op een zeker moment vroeg ik Kees om in het bestuur te stappen van Stichting TUIG. Een kennismakingsdiner met de rest van het bestuur, alles leek bezegeld. Niet veel later kreeg ik een telefoontje van Kees dat hij er van af moest zien, hij was gevraagd door Joop om het team van Oerol te versterken. Mijn opmerking dat ik eerst was, deed helaas niet ter zake. Tuig en ik hebben daarna nog vele projecten en avonturen met en door Kees mogen beleven. Zonder Kees was de Streken niet gebouwd.
Geert Jonkers – BOT
Een mail naar Kees in 2009. ‘Kees, ik ben met een clubje muzikanten iets nieuws aan het proberen. Geen idee of het iets wordt, maar we zoeken een kleine speelplek op Oerol.’ We hadden geen budget, een aantal brute geluidsapparaten en een programma van 12 liedjes. Wijzelf hadden dikke pret, maar werkelijk geen flauw idee of we hier een publiek voor vonden. Kees had nog geen noot gehoord, maar boekte ons ongezien. ‘Hoe heet het?’ ‘We noemen het BOT’. ‘Goed, kom maar op, ga het maar doen’.
In het kleine schuurtje van Boerderij Spanjer speelden we dat jaar voor krap 120 man, overvallen door het enthousiasme van het publiek, van Kees in de allereerste voorstelling én van het festival. Waar kun je naast 16 voorstellingen, nòg eens zes extra shows spelen? Plots bestonden we, en nog altijd, zeker ook door het vertrouwen van een programmeur die het momentum aanvoelt.
Raaf Hekkema, saxofonist – Calefax Rietkwintet
Ik leerde Kees vijf jaar geleden kennen, in een oriënterend gesprek over Calefax’ project in spe, Strandbeest Zingt. Hij trof mij aangenaam, als de aardigste onder de hooggeplaatste cultuurbazen. Sindsdien ontmoette ik hem nog een aantal keer. Afgelopen week, vele stations en tegenslagen verder (vul hier je favoriet in), kwam hij naar het resultaat kijken. Na afloop complimenteerde hij me met het resultaat, en met ons doorzettingsvermogen. Ik bedankte hem, waarop hij zei: mag ik je even omhelzen als dank? Wat een schat. Dag Kees! Zie je graag in weer een andere hoedanigheid.
Alexandra Broeder – Theatermaker
Oerol 2019. Kees had geregeld dat mijn toenmalige grote inspiratiebron CocoRosie – die zou optreden op het Groene Strand – een dag eerder naar het eiland kwamen als verrassing voor mij: zodat ze mijn voorstelling Candyland konden bezoeken, waarvan de titel ook afkomstig was van een nummer van hun album. Een onvergetelijke ervaring.
Dagmar Slagmolen – Artistiek leider muziektheatergezelschap Via Berlin
Het is 3 september 2023. We zitten met Via Berlin op de boot. Niet tussen Harlingen en Terschelling, maar op de nachtferry vanuit Hull (Engeland), die ons in twaalf uur weer terugbrengt naar Rotterdam. Opeens treffen we een bekende op het dek: Kees! Hij blijkt jarig. Samen met het hele Via Berlin-team besluiten we op de boot uit eten te gaan met Kees en zijn verjaardag te vieren. Een bijzonder moment omdat het precies het begin markeert van Kees zijn laatste (werk)seizoen voor Oerol. We blikken samen terug, ook op onze samenwerking. Het zeer waardevolle open gesprek dat Kees en ik al sinds 2008 doorlopend voeren; het waren altijd gesprekken waar de geëmotioneerde verwondering over de wereld, het niet precies weten nog in welke vorm te gaan werken en de kwetsbaarheid van de zoekende kunstenaar altijd een warme haven vonden. Niets hoeven te ‘verkopen’ maar reisgenoten zijn. Dat een festivalleider zichzelf ook zo kwetsbaar opstelt, persoonlijke levensvragen deelt en je telkens weer uitnodigt om samen een tijdje in het nog niet weten te zijn, is heel bijzonder.
Als ik hem op die boot vanuit Engeland vraag wat er ná Oerol komt, laat hij ook weer zien dat hij zich open en kwetsbaar verheugd op het ‘nog niet weten wat die open reis hem brengen zal’. Het is een levenshouding, een levensvisie en een zachtheid in de manier van open verbinden en vertrouwen uitstralen, die ons allen telkens zo raakt en inspireert en die we zeer zullen koesteren en blijven opzoeken.
Rosa Arnold – Ragazze Quartet
Mijn eerste kennismaking met locatietheater was op Oerol. Als klassiek geschoolde violiste en absoluut nog onervaren in het theatermaken, stond ik Bach te spelen in een duinpan (dit was in de voorstelling ‘Een mond vol zand’ van Via Berlin). Maar we hadden iets te pakken, en Kees zág dat. Met bescheiden maar rake woorden koerste hij ons de goede richting op en gaf ons vertrouwen.
Ik heb zowel met Via Berlin als Ragazze Quartet de afgelopen 15 jaar op de meest prachtige locaties mogen spelen. En steeds weer vroeg Kees de juiste vragen om ons écht met die locaties te verbinden. Ik ben Kees ontzettend dankbaar dat hij een plek heeft gecreëerd waar dit nog vrij ongebruikelijke genre ‘klassiek op locatie’ gebruikelijk is geworden. Ik wens hem alle geluk voor in de toekomst!
Johannes Bellinkx – Performancekunstenaar
Lieve artistiek bevlogen Kees, Met uiterlijk schijnbaar weifelende voorzichtigheid heb je jaren de artistieke koers van Oerol bepaald. Eerst naast Joop toen zelf. Telkens de dingen bevragend, ogenschijnlijk met twijfelende ver-excuserende handgebaren maakte je scherpe inhoudelijke keuzes, keuzes voor artistieke kwaliteit en grote belangrijke verhalen. Zonder jouw helpende hand, jouw introductie van mijn werk binnen het IN SITU-netwerk, had mijn internationale artistieke carrière en heel anders uitgezien. Mijn dank is dan ook heel heel groot!
Wat onszelf van de Dagkrant betreft: Kees is iemand die intens betrokken is bij de projecten en voorstellingen waarover hij de Dagkrant tipte. Het is inspirerend om te zien als iemand het werk waar hij mee bezig is tot in zijn vezels voelt en dat dan ook weet over te brengen. Niet te beroerd om verbanden binnen het programma aan te reiken om verhalen over te schrijven, genereus met zijn advies, zijn tijd en zijn geduld, dat is Kees voor ons. Dat, en de gin tonics waar hij ons op trakteerde natuurlijk. Kees, bedankt!
