Komend weekend is singer-songwriter Naaz met een serie persoonlijke theaterconcerten te zien op Oerol. Samen met Dagmar Slagmolen, artistiek leider van muziektheatergezelschap Via Berlin, ging ze in gesprek over wat hen beïnvloedt en hun gedeelde maatschappelijke thema’s.
Naaz, jij hebt geheel onafhankelijk een prachtig nieuw album uitgebracht. Wat betekent muziek voor jou?
‘Alles wat ik meemaak, verwerk ik in mijn muziek. Erover praten vind ik heel moeilijk. Ik voelde me altijd al anders en kende geen mensen met gelijksoortige levenservaringen. Daardoor kon ik mij heel klein voelen. Ik schaamde me en had trauma’s. Wat ik maak is het verlengde van mijn persoonlijke verhaal. Daarom is het moeilijk om mijn eigen verhaal buiten mijn kunst te houden.
Onlangs heb ik de diagnose autisme gekregen. Ik gaf mijzelf altijd de schuld van alles wat mij is overkomen. Dat is natuurlijk niet goed, want anderen maakten misbruik van de situatie. Maar hun signalen pikte ik niet op. Ik heb een grote droom en werk erg hard. Wat ik maak is niet intuïtief: ik weet wat ik doe. Kunst is voor mij een belangrijke manier om vriendschap met mijzelf op te bouwen.’
Dagmar, heeft ook jouw eigen verhaal invloed op wat je maakt?
‘Ik maak voorstellingen over grote maatschappelijke thema’s waarin taboes en trauma’s een stem krijgen. Oorlog, mensenhandel, huiselijk geweld lijkt voor sommigen van ons ver van je bed, maar achter gesloten deuren duren de verhalen daarover voort. Wij verzamelen persoonlijke verhalen en verwerken die in een universeler verhaal. Bij Instant Loneliness, een voorstelling over eenzaamheid, kwam het thema heel dichtbij. Dat maakte inhoud en spel van de rol nog gelaagder en rijker, maar was voor mij als actrice ook erg spannend. Bij het tot leven brengen van grote thema’s gaat het om het zoeken naar de verbinding met jezelf en dan een universele vertaalslag maken zodat anderen zich herkennen en geraakt worden.’
Naaz, ook jij spreekt je uit over grote maatschappelijke thema’s. Waarom vind jij het belangrijk om jouw stem te laten horen?
‘Vroeger werd tegen mij gezegd: ‘Meisjes zoals jij krijgen zulke kansen niet.’ Daarbij speelde niet alleen huidskleur een rol: kunst zou überhaupt niet zijn weggelegd voor vrouwen. Ik ben mij er heel bewust van dat ik ondanks die sfeer van hopeloosheid mijn eigen pad ben gegaan. Mijn ouders zeiden altijd dat een Midden-Oosterse vrouw niet thuishoort in de popmuziek. Nu kan ik een verhaal zijn dat anderen elkaar kunnen vertellen: ‘Hé, zij lijkt op ons en misschien kunnen wij dat ook!’
Het hele artikel lees je in Oerol Magazine. Bestel het hier via de Oerol-website.
Vanaf vrijdag 14 t/m zondag 16 juni kun je Naaz zien optreden in het Bostheater. Meer informatie over het programma lees je hier.
