Dagkrantredacteur Leila van Wetten grootste muze is de zee. Voor de Dagkrant heeft ze een muzikaal drieluik over het zilte nat gemaakt: een ode, een ballade en een serenade. Vandaag: Ode aan het Wad.
Ode aan het Wad
De Zee zij komt
De Zee zij gaat
Zo golft zij heen en weer
Wie haar ritme volgen wil
loopt dus op en neer
Getijden op
Getijden af
Water vol verhaal
Als het Water weg ebt, ach…
Dat weten wij allemaal
Mossels en kokkels
Krabben en pieren
Het landschap leeft
ademt en geeft
Wie gaat er mee door de blubber?
Langs de lucht, die siddert en beeft
Vogels landen; foerageren
Zandplaat als rustpunt
voor de vliegende soort
Voel hoe de vloed opkomt
en ‘t zand langzaam opslokt
gestaag en ongestoord
De Zee, zij neemt
De Zee, zij geeft
is gulzig, maar ook gul
Wat spoelt daar aan?
Wat drijft daar nou?
Kom laat ons naar ginder gaan
Groeiende duinen
Verschuivende geulen
Grutto’s overal
Bontjes daar en een lepelaar
en hier een zilverplevier
Modder en Wind
Vrijheid, m’n Kind
is waarom we ‘t Wad op gaan
Gegak van de ganzen
die over scheren
De scholekster schreeuwt
en de tureluur lacht
Zie, in de verte, die slechtvalk
twee zelfs, ze houden de wacht.
Een bloedrode Zon
Dan een bloedrode Maan
weerkaatst in het Water
weerkaatst op het Wad
De Hemel vol vallende wensen
en algen als sterren
dansen hun dans
in het klotsende holst van de Nacht
De Zee zij stijgt
De Zee zij daalt
Laat diepe sporen na
Het Wad
zo zacht, zo nat, zo prachtig,
‘t mooiste wad ‘k ooit zag…
