Maarten Koedam, vader van Luna Muijs kwam sinds jaar en dag op Oerol. Elke keer kwam hij thuis met de mooiste verhalen. Oerol was het festival van zijn dromen. Vorig jaar overleed hij. Toen Luna, die docent beeldende kunst aan de kunstacademie in Groningen studeert, dit jaar een stageplek zocht, besloot ze de Oerol-organisatie te bellen. Nu is ze er, als stagiair fotografie, voor het eerst. Vanachter haar camera onderzoekt ze het Oerol van haar vader. Met de Dagkrant deelt ze ‘Oerol door de ogen van mijn vader’.
Foto: Luna Muijs (2024)
Al vanaf het allereerste Oeroljaar, in 1982, kwam mijn vader naar dit festival. Hij kwam hier zo graag. De sfeer, de mensen, de verschillende voorstellingen, de milieubewustheid; hij genoot overal van. Hij genoot er zo erg van dat hij ook wat jaloers werd. Dat was in het jaar dat mijn vader maar één weekend kon gaan, terwijl mijn moeder een hele week op Terschelling was. Het jaar daarop trouwden mijn ouders tijdens het festival. Mijn vader kreeg nog extra vrije dagen en zo konden ze naast het huwelijk nog een weekje genieten van Oerol.
In de loop van de jaren werd het festival groter, mijn vader was er nooit op uitgekeken. Net zoals tijdens zijn eerste jaren, ging hij ook in zijn laatste jaren in zijn eentje naar Oerol. Hier ontmoette hij bekenden en onbekenden. De magie van Oerol mag ik nu ook meemaken. Dat je op een terrasje zit, bij een voorstelling bent, bij een installatie staat; overal heb je aanspraak en ontmoet je mensen. Door mensen te leren kennen kreeg mijn vader het ook vaak voor elkaar om kaartjes te regelen zonder zelf lang in de rij te hoeven staan. Want zoals de festivalgangers die hier al lange tijd komen wel weten, stond je vroeger in de rij om je ticket te scoren. Mijn vader praatte altijd over de fietstochten. Hij startte dan in Midsland en reed een route langs verschillende kunst, theater en muziek. Ook theatergroep Derevo is niet te missen in zijn Oerol-verhalen.
Foto: Luna Muijs (2024)
Mijn vader zei al jaren tegen mij: ‘Ga daar vrijwilligerswerk doen, biertjes tappen en mooie feestjes meemaken’. Het is er nooit van gekomen. Tot nu, als fotograaf.
Fotograferen heb ik geleerd van mijn vader en dat neem ik mee naar Oerol, waar zijn liefde voor fotografie en zijn passie voor kunst, theater en muziek bij elkaar komen. Ik voel me op deze plek met hem verbonden, nu hij er sinds zeven maanden niet meer is, zo kan ik meemaken wat hij meemaakte. Toen ik gisteren samen met mijn moeder en mijn zus in Café De Rustende Jager zat, vertelde Mama over de mooie herinneringen die zij hier samen hebben gemaakt. Nu gaan wij nieuwe herinneringen maken.
Papa zou zeggen: ‘Lekker van genieten, meisjes’.
