Die bevriende theatergroep heette De Waterlanders, en bestond destijds vooral uit ‘een groep post-puberale Wageningse studenten die onderling veel lol maakten’, aldus Baak. ‘Maar toen ze op Oerol een kans kregen om te spelen (met hun werkplaats productie The Waste Land, red.), groeiden ze enorm en werden ze professioneler.’ Dat onderschrijft het belang van plekken waar nieuw experimenteel theatertalent omarmd wordt en begeleiding krijgt.
Toen Oerol de kans bood om je als Pionier aan het festival te verbinden, en daarmee met een jaarlijkse bijdrage talentontwikkeling een warm hart toe te dragen, hoefde hij niet lang na te denken. ‘Ik vind het belangrijk en ik kan het missen.’
Baak houdt van gewaagd theater en ongebaande paden. ‘Ik ga niet alleen voor de gevestigde namen, maar juist voor experiment en gekke dingen. Nieuw talent verdient het om plekken te krijgen waar ze de mist in mogen gaan.’
Dit jaar kijkt hij onder meer uit naar Passing On. Dit bijzondere ervaringstheater op het strand is gemaakt door Bart van de Woestijne, die al jaren via het talentontwikkelingstraject Atelier Oerol (nu Werkplaats, red.) aan het festival is verbonden. ‘Toen ik las waar het over ging, moest ik denken aan de voorstelling Walking van de New Yorkse kunstenaar Bob Wilson, die in 2008 op Oerol te zien was: ook een wandeltocht in de buitenlucht die eindigt op de vloedlijn, die optimaal gebruikmaakte van de omgeving. Ik ben benieuwd wat deze nieuwe maker ervan maakt.’
Walking was sowieso een van de vele hoogtepunten uit zijn inmiddels rijke Oerol-repertoire.
Daar staan ook een paar dieptepunten tegenover, zoals een niet nader te noemen, ellenlange Griekse tragedie in de snijdende wind op een nachtelijk strand. Maar dat is het mooie van Oerol, benadrukt Pieter Baak: ‘Je weet dat je soms bagger gaat zien, maar je weet óók dat je regelrechte pareltjes gaat ontdekken.’
