Voor waarnemend burgemeester Roel Cazemier is dit zijn eerste Oerol in functie, wat goed uitkomt, want ik maak een rubriek over eerstelingen, en de burgemeester wil graag meewerken. Terwijl ik een Rivella drink en een opgespoten pondkoek krijg voorgeschoteld, overgebleven van de vergadering van vanmorgen, vertelt hij over zijn ervaringen.
Roel Cazemier begon zijn werk als waarnemend burgemeester op 2 januari. “Ik ben hier aangesteld omdat er bestuurlijk gedoe was, dat moet hersteld worden.” In februari, tijdens een wandeling door het Formerumerbos, ontmoette hij toevallig een van de makers van de voorstelling KRAK. “Het bos is een monocultuur, ooit aangeplant om hout te kweken voor de mijnbouw in Zuid-Limburg,” vertelde hij mij. “Monoculturen zijn per definitie kwetsbaar, net als mensen.” Die onverwachte ontmoetingen en inzichten zijn typerend voor Terschelling. “Ik vind het inspirerend dat mensen de creativiteit hebben om zoiets te bedenken.”
Cazemier bewondert de veerkracht van de Oerol-bezoekers. “Afgelopen dinsdag reed ik in de stromende regen langs de Vijfpoort, mensen stonden daar te swingen in hun regenponcho. Prachtig vind ik dat. Ze gaan gewoon op hun fiets door de regen, kennelijk kunnen ze dat van zich afzetten en genieten van de muziek en het dansen. Dat bewonder ik enorm.”
Hoewel hij van theater houdt, heeft hij door zijn drukke schema weinig tijd om voorstellingen te bezoeken. “Ik ben bijna 65, dus dan ga ik met de VUT. Dan is er eindelijk meer tijd om Oerol te ervaren.” Bij de opening van het festival zag hij de voorstelling High-Rise van Orkater. “Ik vond het geweldig gespeeld, petje af voor de acteurs. Ondanks de regen speelden ze door, rollend in het natte zand, koud en met blote lijven. Daar was ik zeer van onder de indruk.”
Cazemier bezoekt al dertig jaar Terschelling en houdt enorm van de zee. “Op zondagmiddag probeer ik altijd even naar het strand te gaan, tussen het leeswerk door, want dat is er altijd.” Hij merkt op dat het leven op een eiland anders is dan op het vasteland. “Juridisch gezien is alles hetzelfde als aan wal, maar in de praktijk is het toch echt een ander verhaal op een eiland.”
Toch vindt hij inspiratie in de eenvoud en schoonheid van het eiland. Hij herinnert zich een uitspraak van Piet Noordenbos, evenementenorganisator op Terschelling: “De kunst van Oerol is om de stad achter te laten als je naar Terschelling komt en als je teruggaat, Terschelling mee te nemen naar de stad.” Dit zou hij iedereen willen meegeven.
Bij het weggaan stel ik hem nog één vraag: “Hoe voelt het om die ambtsketting te dragen?” Waarop hij antwoordt: “Dat mag je nu zelf gaan ervaren.” Met twee handen legt hij de ketting op mijn schouders. Een plechtig gevoel komt over me heen en ik ga automatisch rechtop zitten. Als hij met mijn telefoon een foto maakt zijn de rollen omgedraaid.
