Als de omroeper op de boot naar Terschelling aankondigt dat nu ook de fietsers naar het benedendek mogen om voet aan wal te zetten, pak ik mijn zware backpack met daarin genoeg sokken en ondergoed om twee weken aan de Dagkrant te kunnen werken, en slinger ik deze over mijn schouder. In die beweging blijft de schouderband van de tas even achter mijn horloge steken, waarna het horlogebandje knapt en mijn klokje op de grond valt. Met de zware tas op mijn rug buk ik, pak het horloge op. Nu het horloge niet meer om mijn pols kan, kan het ook niet meer mijn hartslag lezen, mijn stappen tellen, kortom: mijn innerlijke ritmes registreren.
Als ik aan wal kom, zeg ik tevreden tegen mezelf: vanaf nu heeft de tijd geen vat op me.
Eenmaal op het eiland ben ik bezig met het beginnen: als eerst neem ik een flinke teug Terschellingse zuurstof, dan een fiets regelen, mijn slaapplek vinden. En als ik – dan eindelijk, na me maanden erop verheugd te hebben – het festivalbandje om mijn pols doe, voel ik op dát moment dat er iets niet in de haak is, dat ik uit het lood geslagen ben. Natuurlijk, de pols die het horloge droeg, met een stukje huid dat er een beetje bleek uitziet, draagt nu het festivalbandje. De tijd maakt plaats voor ruimte en inspiratie.
Uit het lood stap ik op mijn fiets en bezoek ik Strandvormers van Studio Mack. Ik was vroeger zo’n kind dat eindeloos kon spelen met gele graafmachines. En als ik zo’n reusachtig monster van staal in het echt zag, moesten we even stoppen en keek ik er ademloos naar, tot mijn moeder hemel en aarde bewoog, en we verder gingen.
Bij Strandvormers ben ik in mijn element en bouw aan zandkastelen en deltawerken die water in toom houden. Zandbouwsels waar Duitse strandtoeristen jaloers op zouden worden. Ik leer er samenwerken en verdiep mijn vindingrijkheid. Ik ben er zo in mijn element dat ik de tijd vergeet. De tijd die toch al geen grip meer op me had.
Als ik terugfiets naar het Dagkranthoofdkwartier in Midsland, zie ik tussen Hee en Baaiduinen iets op het fietspad glinsteren. Ik stap af en bekijk het eens goed. Het is een haarband met gouden glitters erop, de elastische band heeft – op miraculeuze wijze – dezelfde breedte als mijn kapotte horlogebandje. Ik draai het om en zie op een stukje tape de naam ‘Hedwigs’ staan. Duizendmaal dank, Hedwigs, wie je ook bent! Nu gaat mijn vindingrijkheid, aangezwengeld door de Strandvormers, in overdrive, en het lukt me om de gouden glitterband om het horloge te lussen.
Nu heb ik het beste van twee werelden: geen grip op de tijd, maar geen vergeten tijd. Want ik moet wel op tijd bij de volgende voorstelling zijn, natuurlijk.
Kom meebouwen met de Strandvormers van Studio Mack bij het strand van de Deining. Meer informatie over de voorstelling lees je hier.
