Oerol heeft veel meer te bieden dan je in je eentje kunt meemaken. Gelukkig stelt dagkrantredacteur Matthijs van Rumpt zich iedere dag beschikbaar als De Invaller, waarin hij de plaats inneemt van iemand die zelf ergens niet aan toe komt. Voor de laatste editie van deze serie maakt hij zijn acteerdebuut als De Invaller van Ezel.
Ik ben op het oude voetbalveld in West-Terschelling, voor de voorstelling Pucks Midzomernachtsdroom van Veenfabriek. Het is de derde keer dat ik de voorstelling zie hier op Oerol, maar dit keer ben ik hier niet als bezoeker, maar als understudy. Ik heb namelijk vernomen dat ik mag invallen voor het personage Ezel, of eigenlijk voor de speler van Ezel: regisseur Joeri Vos.
“In Shakespeare’s Midzomernachtsdroom zit een personage dat door Puck wordt betoverd en een ezelskop krijgt”, vertelt Joeri. “Die wordt na een tijdje wakker en zegt: ‘ik heb zo’n rare droom gehad’. Dat is eigenlijk de midzomernachtsdroom.” Misschien wel de meest onmisbare rol in het theaterstuk dus, stel ik. “Eigenlijk zat de Ezel helemaal niet in ons stuk, maar het leek ons leuk om die toch nog toe te voegen.” Omdat Joeri zelf ook weleens de voorstelling vanuit het publiek zou willen zien, vraagt hij voor deze glansrol dit keer De Invaller.
Ik vraag Joeri of we samen even m’n rol kunnen doornemen. “Je komt op en dan kijk je even rond”, legt hij uit, “en dan ga je een uur lang op deze stoel zitten.” Ik knik, sla het op: opkomen, rondkijken, zitten. Ik vraag naar mijn tekst. Er is geen tekst. “Soms een beetje met je hoofd knikken. Ja, dat was het wel een beetje.”
Ik moet nog een uur wachten tot ik het grote podium mag betreden, tot ik mijn debuut mag maken als professioneel acteur in een rol die op mijn lijf is geschreven. Om mij zo goed mogelijk voor te bereiden, ga ik als een ware method actor een uur lang in het gras liggen. Ik ben Ezel, zeg ik tegen mezelf. Ezel. Ezel. Ik ben Ezel.
Achter het podium zet ik mijn ezelsmasker op. Het zit strakker dan ik dacht. Joeri vraagt me nog eens of ik zenuwachtig ben, wat ik stamelend ontken, en hij wenst me succes: “Als het misgaat is het ook prima.” Het stuk start, de muziek begint te spelen. Ik kom op, kijk rond, ga zitten. Door het gaas in de ogen van het masker probeer ik naar het publiek te kijken. Ik wil die band op mijn hoofd verzetten, maar ik kan nu niet meer aan mijn masker zitten, ik ben nu Ezel, Ezel in de brandende zon. Ik doe wat ik denk dat het personage nu zou doen: een uur lang op deze stoel zitten.
De personages worden stuk voor stuk geïntroduceerd. Puck, de dwergen, Sneeuwwitje, de sprookjeskoning. Ik plak aan mijn kuipstoel en krijg het steeds warmer. Straks, helemaal aan het einde, is er een cue, dan moet ik opstaan en lopen. Ik voel hoe de band van het masker het bloed naar mijn hersenen afknelt, de band die steeds natter en natter wordt van het zweet. Door het gaas in mijn ogen zie ik drie dwergen voor me langslopen. De sprookjeskoning houdt een monoloog, sneeuwwitje speelt een muur, de dwerg speelt een maan die vervolgens een leeuw speelt. Tegenover me lijken rijen mensen ons de hele tijd aan te staren. Het zweet druipt nu in een constante stroom onder mijn masker vandaan. Ik vraag me af hoe warm een mens het kan krijgen tot het buiten bewustzijn raakt, en of dat anders is voor een ezel. Ezel, ik ben Ezel. En dan hoor ik mijn cue.
Ik sta op, precies zoals ik had geoefend, en probeer door het masker te zien waar ik loop. Voorzichtig zet ik een paar stappen naar het midden van het podium en kijk door het gaas naar het publiek. Ik zie alle afwachtende blikken en even vergeet ik hoe warm ik het heb, hoe strak dat masker op mijn hoofd zit. Ik open mijn armen. Ik ben aan het acteren. Ik ben acteur. Ik ben Ezel! In een flits zie ik beelden van de afgelopen tien dagen Oerol: de harde windstoten op de fiets, de feloranje luchten bij zonsondergang, voorstellingen in duinpannen. Ik denk aan iedereen die ik heb ontmoet als De Invaller, alle mensen van wie ik even de plaats mocht innemen: als date, als zoon, als beste vriendin, als be- Ik krijg een duw van een dwerg, die me terugsleept naar mijn stoel. Het eindnummer speelt, de acteurs verzamelen zich op het podium, ik druip af. Van achter het decor kijk ik toe hoe de andere acteurs applaus krijgen. Ik zet mijn masker af.
*
Wil jij Ezel van dichtbij zien? Vandaag speelt Pucks Midzomernachtsdroom nog één keer op Oerol, om 13:30. Koop hier je kaartjes.
