De eerste dagkrant was nog maar net gepubliceerd of de eerste reactie van een enthousiaste lezer stroomde onze inbox ([email protected]) al binnen. Hij had iets nieuws in te brengen, en precies daar ben ik naar op zoek (zie mijn oproep onderaan deze tekst). Op een zonnige Oerolmiddag ontmoeten Pieter, Else, Lisa (onze fotograaf) en ik elkaar in Elses galerie Barentsz & De Duif in West-Terschelling. We gaan in gesprek om hun nieuwe vriendschap te bespreken. Deze keer in mijn rol van verslaggever op zoek naar verbinding in roerige tijden.
Op de laatste dag van Oerol 2024 zat Pieter in de regen (als nieuweling is nu al talloze keren benadrukt dat het er dit jaar allemaal erg rooskleurig uitziet wat betreft de weersomstandigheden) bij de voorstelling van Theo Jansen en rietblazersensemble Calefax. Terwijl de welbekende strandbeesten over het strand renden, was de donkerste wolk der wolken op komst. Pieter, die als zeiler goed voorbereid op het eiland was gearriveerd, merkte op dat de vrouw naast hem geen enkele vorm van anti-regenmaatregelen had getroffen. Hij bedacht zich geen seconde en hield zijn paraplu ook boven het hoofd van Else.
Het was de laatste voorstelling van het festival en het publiek werd opgedragen de strandbeesten terug naar een container op de Elvisplak te rangeren. Eenmaal terug bij zijn fiets bleek Pieter opnieuw naast Else te staan, en besloten ze de nogal lange (zoals deze nieuweling gisteren al ondervond) fietstocht terug naar de bewoonde wereld samen af te leggen. Hun gesprekken vloeiden alsof ze elkaar al jaren kenden. Wonderbaarlijk, noemt Else het. Een bijzondere, rijke ervaring, zegt Pieter.
Wanneer ik vraag of ze niet toevallig aan de lopende band nieuwe vrienden maken, en gewoon heel sociaal ingestelde Oerol-gangers zijn, benadrukken ze me dat dit niet het geval is, en dat de ontmoeting hen allebei overviel. Ze bleken de ene na de andere overeenkomst te hebben: ze zijn allebei fan van Nynke Laverman (die dit jaar de voorstelling OAK in het Eikenbosje speelt, en met wie Else een boekje ontwikkelde dat onlangs is verschenen*), hebben een grote interesse in duurzaamheid en een voorkeur voor alcoholvrij bier. Ze besloten hun gesprek nog wat uit te rekken in Paviljoen De Walvis (Want: ‘wie kom je nu op Oerol tegen die niet drinkt?’). Vervolgens bleek ook nog eens dat ze beide ingenieuze ideeën hadden ‘om de wereld wat minder smerig te maken’. Pieter had dit net omgezet in een bedrijf, en Else zat te overwegen hoe ze haar idee kon vormgeven. Zo viel alles samen.
Of ze elkaar ook buiten Oerol om zien? Jazeker. Ze appen en bellen en spraken eens af bij Pieter thuis in Midden-Nederland, waar Else een tweedehands toonbank had gevonden voor haar nieuwe galerie (zodadelijk meer over deze nieuwigheid). Gisteravond hebben ze nog samen oesters, kokkels, lamsoor en zeekraal van het wad gegeten. Kortom, de vriendschap leeft.
Een ander nieuwtje in dit verhaal: Elses galerie. Toen de vrienden elkaar een jaar geleden ontmoetten was van deze oprichting (of eigenlijk overname, het pand was al een galerie, maar een andere) nog geen sprake. Else heeft vijf jaar lang de vormgeving voor Oerol verzorgd. Nu was ze toe aan iets anders. Ze vond in de galerie een aanleiding om direct met kunstenaars te kunnen werken. Het pand hangt vol met bijzondere schilderijen, tekeningen en objecten. (Else vertelt over hoe ze alle nadelen van een klok bleef benadrukken aan een potentiële koper, omdat ze hem eigenlijk zo graag zelf wilde houden). Uiteraard kwam Pieter naar Elses galerie-opening, in april 2025.
Welke tips hebben Else en Pieter voor andere Oerolgangers om nieuwe vriendschappen te maken? De belangrijkste: niet oordelen. Toeval bestaat niet, maar openstaan voor wat je ’toe valt’, en bekijken wat je hier vervolgens mee doet. Onverwachte momenten en contacten verwelkomen. En, niet onbelangrijk, er eigenlijk niet direct op uit zijn iets van een ander willen of opeisen.
Pieter en Else hebben alvast besloten dat ze samen in goede gezondheid 96 jaar worden.
* Het boekje met Else Boekema’s eenlijnstekeningen en Nynke Lavermans tekst The Story of the Straight Line is te koop bij Lavermans voorstelling en via haar website. Het verhaal gaat over een punt die eigenlijk een lijn wil zijn, en is volgens Else een metafoor voor de gekte van deze tijd, waarin mensen achter maffe leiders aanlopen. Vandaag trekken we samen om 13:00 uur een rode lijn over het eiland, maar Else en Nynkes project pleit uiteindelijk voor de terugkeer naar een cirkel – ook te lezen als metafoor voor de circulaire economie.
Oproep van een nieuweling: is er hier een nieuw café? Een nieuwe diersoort? Heb je een voorstel voor een nieuw woord? Wil je je eerste, nieuwe indrukken van Oerol of Terschelling met me delen? Heb je nieuwe kleding gekocht voor Oerol die je wil showen? Heb je een nieuw kapsel? Ben je een doorgewinterde Oerolganger en heb je tips voor deze en andere nieuwelingen?
Meld je bij [email protected] en ik kom naar je toe.
