Je komt te laat aan bij de voorstelling en mag niet meer naar binnen; de kaartjes waren een maand geleden al uitverkocht; bij de middagvoorstelling smolt je van je stoel en bij de nachtwandeling heb je spijt dat je je trui niet hebt meegenomen; op de heenweg heb je wind tegen en op de terugweg ook; je came voor de zeevonk maar de zeevonk niet voor jou; je beseft ineens dat het festival voorbij is gezoefd en je alweer bijna terug naar het gewone leven moet. Soms zit het even tegen, ook in deze Terschellinger utopie. Hier wat handige tips van een optimistische meid die je in het laatste weekend kunnen helpen om het gemoed zo hoog mogelijk te houden.
Een paar dagen terug fietste ik op een niet-elektrische fiets samen met fotograaf Lisa naar het verste punt van Oost om de voorstelling Whatever the weather van het IJslandse gezelschap Hringleikur te zien. Bij aankomst kwamen we erachter dat de voorstelling die dag niet speelde omdat ik niet goed in het programma had gekeken. Dat voelde op z’n zachtst gezegd vervelend en op iets harder gezegd heel erg kut. Ik wist dat ik niet met lege handen terug naar het redactiehuis kon gaan, dus ik zette mijn gevoelens om in researchmateriaal en probeerde het een en ander uit.
1. Warming up
Sporten maakt dopamine aan en zo simpel kan het soms zijn. Rek je uit, zweet een beetje, doe alsof je op de Deining staat en laat de chemie het werk doen. Ik ging voor een ouderwetse maar vertrouwde downward facing dog om het chagrijnbloed te doen verdunnen.
Mijn eerste downward facing dog van het jaar
2. Neem de regie
Een theatervoorstelling heeft vaak een regisseur die de boel bij elkaar houdt en dat is niet zonder reden. Als acteur kun je jezelf niet op het podium zien staan, en daarom is het fijn als iemand anders je kan vertellen wat wel en niet werkt. Zo gaat het ook een beetje met feelings. Die treden het toneel op wanneer ze daar zelf zin in hebben en verdwijnen ook weer de coulissen in op een willekeurig moment. Als je niet oppast springen je emoties lukraak over het toneel of huilen ze op het podium. Dan krijg je slecht theater met ongecontroleerde spelers in de hoofdrol. Op dat soort momenten is het belangrijk om jezelf daar even (hardop) aan te herinneren: ‘Goeiemorgen spelers, nu is het mooi geweest.’
3. Steel de show
Op een podium staan is een machtig gevoel. Deze dagen staan er op het eiland veel lege tribunes waar je even ten tonele kunt treden. Maak van je tegenslag een tragedie of speel je favoriete voorstelling na (BOG verkoopt hun theatertekst in boekjevorm). Zet een vergrootglas op je gevoel, doe een dans, steel de show (een tribune kan trouwens van alles zijn: een stoel is ook een stille toeschouwer).
Kleine twerk op de plek waar eigenlijk Whatever the weather had moeten plaatsvinden
4. Omarm de bui
Het grote gevaar is dat een kleine tegenvaller alomvattend wordt en je de existentiële zeul in trekt, maar het is niet erg om voor eventjes in je teleurstelling te blijven hangen. De voorstelling Whatever the weather ging tenslotte over de fluïditeit van je emoties en hoe ze afhankelijk zijn van het weer. Soms is het helemaal niet verstandig om de regisseur of acteur te willen zijn en moet je de Terschellinger teleurstelling gewoon toelaten. Hij speelt vandaag en morgen nog, wellicht dat zij nog meer wijsheid weggeven over wat te doen wanneer je de bui ziet hangen. Het is wel uitverkocht. Heb je geen kaartje? Laat je dan niet zomaar uit het veld slaan, soldaat.
