Op de Griene Pôlle wordt door een stel pissebedden een rouwdienst voor het duingentiaanblauwtje gehouden – de strandvlinder is een jaar of veertig geleden al uitgestorven, en meer dieren en de mens zullen in de toekomst volgen. Nog verdrietig van de confrontatie met ons naderende einde, vragen we ons af: wat kunnen wij van pissebedden leren over eindigheid, de ondergang en sterven? Een interview met drie pissebedden.
Pissebedden, hebben jullie onder een steen geleefd?
“Natuurlijk! Heerlijk! En onder boomstammetjes en andere dingen die samen met de aarde moeten verteren weet je wel, mesthoopjes, poepjes, we zitten onder tenten en onder jouw voeten als je maar lang genoeg blijft staan.”
Zouden jullie mens willen zijn?
“Hahaha, zo’n vraag kan alleen de mens bedenken. We moeten er niet aan denken. Nee, echt niet. Mensen doen zo moeilijk de hele tijd, verschrikkelijk, we blijven liever pissebed.”
Zijn jullie bang voor de ondergang van de wereld?
“Wij zijn niet bang. Wij moeten gewoon werken. We moeten dingen opruimen door bladeren en hout en drollen te eten om de stikstofkringloop te helpen. De aarde blijft wel leven, ook zonder mensen. Geef ons wat tijd en we muteren tot reuzepissebedden die ook telefoons en mensen oppeuzelen om tot compost te maken.”
Vinden jullie het ook zo verdrietig dat het duingentiaanblauwtje niet meer bestaat?
“Nee hoor. Tenminste, we hebben nooit een boek gelezen over of het uitsterven van die vlinder ons bestaan ook raakt. Waarschijnlijk niet, want wij zijn er nog. We hebben weleens een boek gegeten. Er stond Voltaire op de kaft. Geen idee wie dat is. We begonnen met de V, toen de O, toen de L… Mensen vinden het belangrijk om Voltaire te lezen, wij lusten ‘m rauw.”
Missen jullie dan nooit iets of iemand?
“Als onze aarde een grote dorre woestijn wordt, zouden we het water missen, want we houden van lekkere vochtige plekjes. We stammen af van zeedieren, we behoren tot de hogere kreeften. Dat weet bijna niemand maar het is wel zo. Kijk maar op Pissipedia. Misschien zouden we de mens toch missen, want dan hebben we niks meer om belachelijk te maken. Zonder mensen zijn we snel uitgegrapt. Hey kijk, daar vliegt een mooie libelle! Tja, dat hebben de mensen niet door, want die zitten allemaal op hun telefoon te kijken. Als je pissebed bent heb je de tijd om goed te kijken.”
Dus dat zouden we van jullie kunnen leren.
“Ja, jullie moeten leren kijken. De tijd nemen om tien minuten of langer één specifieke wilde orchidee aan de duinrand te bestuderen. Kijk dan hoe magisch! Niet denken dat dit grasveld een groen grasveld is, maar zien dat dit een grasveld is bestaande uit honderdduizend kleuren. Mensen moeten leren om de natuur te eren. Als jullie beter gaan kijken maken jullie minder kapot.”
Het is onvermijdelijk dat er hoe dan ook nog veel meer soorten gaan uitsterven.
“We houden van rouwen want dan is er wat te eten. Cake, lekker. Als mensen rouwen gaan ze huilen, pissebedden zweten. En wij komen ook samen, in grote getale krioelen als mierenhoopjes, daarin lijken mensen en pissenbedden op elkaar. Samen is het leuker.”
Zijn jullie nog hoopvol over ons naderende einde? Is het tij te keren?
“We zijn niet pessipistisch, we hebben wel voor hetere vuren gestaan. We kunnen een kernoorlog overleven. Maar de mens, tja. In theorie is die slim, jullie kunnen dingen bedenken en verzinnen en maken. Maar jullie moeten wel in actie komen. Misschien zullen we zonder jullie en met de schimmels, algen en kwallen verder leven.”
Tijdens de voorstelling oefenden wij als mensen met het uitblazen van onze laatste adem. Maar: kan een laatste adem ook een inademing zijn?
“…” (de pissebedden houden hun adem in)
__
De pissebedden in dit interview werden belichaamd door acteurs Tim Hammer, Lottie de Bruijn en Meghan Dobbelsteijn Bisschops.
De voorstelling Herinner ons van gezelschap Gouden Haas speelt nog t/m zondag 18 juni.
