Op Oerol brengen veel makers verhalen vanuit hun eigen ervaring. Verhalen over hun geschiedenis, over hun roots, over problemen die spelen in de maatschappij. Er wordt gesproken over trauma, onderdrukking en (fysieke én mentale) gezondheid. Over zelfontdekking, identiteit en acceptatie. Verhalen van mensen uit gemarginaliseerde groepen. Verhalen die een snaar raken. Persoonlijke verhalen. Kwetsbare verhalen.
Bij deze verhalen vragen veel mensen zich vaak af: waarom gebeurt dit? Waarom is er leed? Waarom moeten mensen lijden? Waarom is er haat? Waarom is er geweld? Maar dit is ook een kans om na te denken: wat kunnen wij er zelf aan doen, en wat doen we er nu eigenlijk zelf aan?
De verhalen van de makers op Oerol zijn meer dan verhalen om aan te horen. Veel voorstellingen bevatten belangrijke lessen om mee te nemen naar huis. Lessen over wat wij allemaal kunnen doen om de wereld beter te maken. Door je actief uit te spreken over problemen en onrecht, maar misschien ook al door simpelweg iemand thuis te vertellen over de verhalen die makers en andere mensen je hier hebben verteld.
Onze boodschap zou zijn: laat de verhalen die je hier hoort, niet hier achter. Daarvoor zijn ze veel te waardevol. Dus, welke lessen neem jij mee naar huis? Iets om over na te denken, bijvoorbeeld tijdens het lezen van de dagkrant van vandaag, waarin de Nigeriaanse theatergroep Kininso Concepts hun blik op de Europeaan deelt, waarin wij in gesprek gaan met Sef over vlaggen en grenzen, en een Japanse oester in gesprek gaat met een zeeslak.
Een hele fijne festivaldag gewenst!
– De Dagkrantredactie
(Het beeld bij deze introductie is geschoten door Geert Snoeijer en is een scènebeeld uit Gendermonologen van Raymi Sambo)
