Afgelopen week bracht stand-up filosoof Laura van Dolron tijdens het programma Love your label een ode aan neurodiversiteit. Op zo’n manier dat uiteindelijk het barpersoneel en het publiek naast haar op het podium stonden. Maar als je mooie woorden vindt voor de chaos op het podium, wil dat niet zeggen dat ze je niet in de werkelijkheid toch overvalt. Lees maar.
Ik stap de boot op met spijt, euforie, dankbaarheid, melancholie.
Hoe kan er zo veel leven in zo weinig dagen?
En waarom fietst iedereen elektrisch terwijl je op Oerol mag vertragen.
Ik pak mijn breiwerk waar ik niet aan toe ben gekomen.
Ik denk aan de zee waar ik alleen in zwom dagen van te voren in mijn dromen.
Het was winderig het was koud.
Het was alles waarom ik zo van Oerol houd.
De fietsers namen veel ruimte in op de paden, dat vond ik moeilijk af en toe.
Toen zag ik het aan hun gezichten: ze nemen hier ruimte omdat ze thuis niet weten hoe.
Veel mantelzorgers dacht ik hier te zien.
Moe van het vele zorgen, ook voor tienerkinderen misschien.
En ze fietsten elektrisch dat verbaasde me zeer…
En ze brachten plastic bloemen mee, die vloekten met het frisse landschap, dat doen ze elke keer.
Ik wil niet weg, en heb heimwee ergens ook misschien.
Ja ik wil mijn huis mijn kinderen weer zien.
Juist met alles wat ik hier heb opgedaan.
Meer zelfliefde en zachtheid graag in alles nu voortaan.
Ik mocht de dag van de neurodiversiteit vieren, met een talkshow die geen talkshow was.
Ik geef dat te weinig ruimte in mijn leven, dat voelde ik op de Deining pas.
Ik vierde wie ik ben, was en worden wil.
En het publiek deed mee, ze klapten, knikten, huilden, waren steunend en muisstil.
We deelden dat was moeilijk was wat pijn deed en verdriet.
En het bleek grappig, toen zij lachten, en dat wist ik eerder niet.
Het brak open door het delen, het verzachtte in de taal….
Dat wat pijn doet dat wordt vreugde, vaak, in een theaterzaal.
Of in een duinpan of in een bos…
De zware tranen die we dragen, mogen vallen…laten los.
Ik wil altijd Oerol, ik wil meer….
En weer ook dit was uniek, net als de volgende, en de vorige keer….
Net als alle andere keren dat ik hier mocht zijn.
Vreugde, schoonheid, maken van het zoeken van de pijn.
Ode aan Oerol en dat we maar niet vergeten.
Wat we altijd zijn maar heel vaak niet meer weten.
Zachte versies die ruimte durven nemen en elkaar die ruimte geven.
Die het zwaar vinden maar dat delen, niet alleen op Oerol, maar altijd, heel ons leven.
En volgend jaar weer traag, waarom elektrische voorbij het landschap zoeven?
Langzaam gaan we fietsen, om de schoonheid weer te zien te ruiken en te proeven…
Zachtjes fietsen zul je, want haasten nee dat hoef je niet.
Kijk ze aan de schapen en de paarden, ze kijken terug en zien je met je liefde je verdriet.
En als je bloemen meeneemt om je fiets wat te versieren.
Maak ze zelf met vloeipapier, dat past meer bij de schoonheid van het eiland en de zachtheid van de dieren.
Hoe kan er zo veel leven in zo weinig dagen?
En waarom fietst iedereen elektrisch terwijl je op Oerol mag vertragen.
Ik pak mijn breiwerk waar ik niet aan toe ben gekomen.
Ik denk aan de zee waar ik alleen in zwom dagen van te voren in mijn dromen.
Het was winderig het was koud.
Het was alles waarom ik zo van Oerol houd.
De fietsers namen veel ruimte in op de paden, dat vond ik moeilijk af en toe.
Toen zag ik het aan hun gezichten: ze nemen hier ruimte omdat ze thuis niet weten hoe.
Veel mantelzorgers dacht ik hier te zien.
Moe van het vele zorgen, ook voor tienerkinderen misschien.
En ze fietsten elektrisch dat verbaasde me zeer…
En ze brachten plastic bloemen mee, die vloekten met het frisse landschap, dat doen ze elke keer.
Ik wil niet weg, en heb heimwee ergens ook misschien.
Ja ik wil mijn huis mijn kinderen weer zien.
Juist met alles wat ik hier heb opgedaan.
Meer zelfliefde en zachtheid graag in alles nu voortaan.
Ik mocht de dag van de neurodiversiteit vieren, met een talkshow die geen talkshow was.
Ik geef dat te weinig ruimte in mijn leven, dat voelde ik op de Deining pas.
Ik vierde wie ik ben, was en worden wil.
En het publiek deed mee, ze klapten, knikten, huilden, waren steunend en muisstil.
We deelden dat was moeilijk was wat pijn deed en verdriet.
En het bleek grappig, toen zij lachten, en dat wist ik eerder niet.
Het brak open door het delen, het verzachtte in de taal….
Dat wat pijn doet dat wordt vreugde, vaak, in een theaterzaal.
Of in een duinpan of in een bos…
De zware tranen die we dragen, mogen vallen…laten los.
Ik wil altijd Oerol, ik wil meer….
En weer ook dit was uniek, net als de volgende, en de vorige keer….
Net als alle andere keren dat ik hier mocht zijn.
Vreugde, schoonheid, maken van het zoeken van de pijn.
Ode aan Oerol en dat we maar niet vergeten.
Wat we altijd zijn maar heel vaak niet meer weten.
Zachte versies die ruimte durven nemen en elkaar die ruimte geven.
Die het zwaar vinden maar dat delen, niet alleen op Oerol, maar altijd, heel ons leven.
En volgend jaar weer traag, waarom elektrische voorbij het landschap zoeven?
Langzaam gaan we fietsen, om de schoonheid weer te zien te ruiken en te proeven…
Zachtjes fietsen zul je, want haasten nee dat hoef je niet.
Kijk ze aan de schapen en de paarden, ze kijken terug en zien je met je liefde je verdriet.
En als je bloemen meeneemt om je fiets wat te versieren.
Maak ze zelf met vloeipapier, dat past meer bij de schoonheid van het eiland en de zachtheid van de dieren.
*
Bonusgedicht uit de show Love Your Label:
Als ik eenzaam ben, ben ik eigenlijk moe.
Ik denk aan feest, speeltuin en verjaardag, ik moet naar mezelf toe.
Als ik dan na tranen ontspannen bij mezelf ben.
Ben ik tot mijn verbijstering het beste gezelschap dat ik ken.
*
Het Oerolprogramma Love Your Label van Laura van Dolron is al geweest, wel maakt ze een voorstelling over rouw en liefde. Als je met haar een afscheidsspeech wil schrijven voor iets of iemand, kun hier je contact met haar opnemen.
