Afgelopen week bracht stand-up filosoof Laura van Dolron tijdens het programma Love your label een ode aan neurodiversiteit. Op zo’n manier dat uiteindelijk het barpersoneel en het publiek naast haar op het podium stonden. Maar als je mooie woorden vindt voor de chaos op het podium, wil niet zeggen dat ze je niet in de werkelijkheid toch overvalt. Lees maar.
In het echt
Gisteren had ik mijn show over neurodiversiteit Love Your Label gedaan.
Heel blij stapte ik naar buiten.
En toen, damn, geen idee waar mijn fiets stond.
Zo bezig met neurodiversiteit, dat ik toen ik mijn fiets neerzette bestond in een andere ruimte, een andere tijd.
Het moment van het neerzetten van de fiets werd niet geregistreerd.
Waarschijnlijk omdat ik op dat moment ook bang was dat ik mijn bandje kwijt was.
Of mijn laptop vergeten, of gewoon dacht aan hoe mooi het is een ander brein.
En of niet eigenlijk al onze breinen anders zijn?
In elk geval geen idee, waar de fiets stond.
Er waren een aantal vrijwilligers die aanboden te helpen, na een minuut of twintig.
En die dat vervolgens niet of slechts half deden.
Mensen die vragen “kan ik iets voor je doen?”
Doen dat vaak niet, als ze iets voor je kunnen doen.
Ze vinden het fijn om het te vragen.
Maar kunnen als het er op aan komt niet echt iets voor je dragen.
Ik voelde zo’n diepe stress.
Paniekaanval eigenlijk, elke seconde kijken naar het nummertje op de sleutel
Dat nummer door de tranen niet meer zien.
En denken “voor eeuwig dolen tussen fietsen, dat is nu mijn lot misschien”.
Zoeken en niet meer weten waarnaar.
En af en toe op mijn telefoon kijken, zomaar, wanhopig gebaar.
Door de stress ook steeds vergeten welke methode ik bedacht had.
Van links naar rechts? En met of zonder het tussenpad?
En het ergste…
De schaamte sneed dwars door me heen.
Tussen duizend fietsen en heel veel mensen toch zo vreselijk alleen.
Denken “dakloos zijn is dit maar duizend keer”.
En dan steeds tips van een of andere aardige meneer.
Iemand vroeg “weet je waar hij staat?” ja dat vroeg hij, ECHT!!
En het is toch altijd een man die zo iets tegen je zegt.
Of “hoe zag hij eruit?”.
“Zonder plastick bloemen” zeg ik waardoor ik me heel eenzaam voel.
En ik hoop dat er iemand neurodivers genoeg is om te snappen wat ik hier bedoel.
En dan zeggen“ik deed net een show over mijn adhd”.
En dan zelf een beetje lachen, en de vrijwilliger lacht vertwijfeld mee.
Een show over de dingen die schijnbaar iedereen kan.
En de tips die het probleem negeren, waardoor je je dom voelt, meestal van een man.
En als ik straks mijn fiets zoek, vraag dan niet waar hij staat, dat weet ik niet.
Zoek mee, naar wat jij kwijt bent, door jouw schaamte jouw verdriet.
Zoek mee naar wat jij verloor misschien vergat.
Zoek met me mee zonder iets te zeggen, en dan voel, dan en zie ik dat.
Ik zie jou en jij ziet mij.
En dank je dat je meezocht en niets tegen me zei.
En weet dat alle fietsen vroeg of laat terugkeren.
En niet alleen op de dag van de neurodiversiteit, maar elke dag verschillen voelen ervan leren.
*
Bonusgedicht uit de show Love Your Label:
Hou op met anderen te helpen.
Eindeloos en troosteloos.
Zie dat je zelf geen idee hebt, dat je verdwaald bent moe en BOOS.
Dat je een kind bent dat zich aan het leven heeft vertild.
Stop met vluchten in de ander zo wordt je honger om te troosten nooit gestild.
Het onderdrukken van wat pijn doet zorgt dat je niet ziet hoe stuk je bent.
Je kunt niemands tranen drogen als je je eigen niet erkent.
Troosten is een kwetsende bezwering “jij bent een wrak ik ben dat niet”
Je kunt niemands pijn verlichten als je die van jezelf niet ziet.
*
Het Oerolprogramma Love Your Label van Laura van Dolron is al geweest, wel maakt ze een voorstelling over rouw en liefde. Als je met haar een afscheidsspeech wil schrijven voor iets of iemand, kun hier je contact met haar opnemen.
