Pawel loopt stage bij de artiestenproductie op Oerol en is daarom al twee maanden hier op Terschelling. Nu is ook zijn moeder naar het eiland gekomen, om van Oerol te genieten, maar vooral ook om haar zoon weer eens te zien. Maar omdat Pawel eigenlijk de hele tijd aan het werk is, maakt hij graag gebruik van een Invaller, om samen met zijn moeder een werk te gaan bekijken op de beeldende kunstroute.
“Ik hou van werken die gebruikmaken van de omgeving”, vertelt Pawel. Ik spreek hem alvast zodat ik straks zo goed mogelijk vanuit zijn ogen naar het werk kan kijken. “Normaal is een museum zo’n ‘white cube’, maar hier worden de werken ook echt gemaakt met de context in gedachten.” Ik vraag hem wat hij met zijn moeder wil bespreken. “Mijn moeder en ik zien elkaar niet zo vaak, want ik woon in Rotterdam en zij in Berlijn. Dus ik zal vooral vertellen wat ik de laatste twee maanden hier allemaal heb gedaan.” Ik plak de naamsticker op mijn shirt en fiets met Pawels moeder Petra naar Ecoshroom – S.O.I.L. van Ivan Henriques, voor die langverwachte moeder-zoon-activiteit.
“Ik moet nog een beetje in het festival komen”, zegt Petra als we bij het werk aankomen. De eerste minuten van onze ontmoeting voelen een beetje onwennig, maar we hebben elkaar dan ook al twee maanden niet gezien. We kijken samen naar het werk: een vierkant op z’n kant, bedekt met mos en planten, verbonden via kabels, waterslangen, koptelefoons en tv-schermen. Het lijkt een beetje op een kubuswoning, merkt Petra op, “zoals in Rotterdam.” Rotterdam, waar ik woon.
“Ik vind het geweldig dat je dit doet”, zegt Petra als we bijpraten over mijn stage. “Het klinkt als heel gevarieerd werk. Je leert hier zoveel verschillende kanten.” We lopen om het werk heen en vragen ons af waarom er voor deze kubusvorm gekozen is. Petra gokt dat het is om zo op één werk zes vlakken te creëren met elk andere omstandigheden. Petra: “Er gebeurt ook zo ontzettend veel hier op Oerol. Het programma voelt zeker dubbel zo groot als toen ik hier twintig jaar geleden was. Pawel was toen zes.” Ik kan me niets meer van die tijd herinneren.
Op het werk hangen sensoren die reageren op de omgeving en de bezoekers, en op basis daarvan water en voedingsstoffen aan het mos en de planten toedienen. Ons handelen heeft zo directe invloed op hoe het werk verder groeit. Ze vertelt over vroeger, toen ze mij als kleine jongen vaak meenam naar tentoonstellingen. Op mijn dertiende had ik gezegd: mam, ik heb nu al zoveel musea en voorstellingen in m’n leven gezien, ik ga nu even stoppen. Maar toen ik een paar jaar later met m’n vader naar Amsterdam ging, wilde ik ineens naar drie musea. Uit mezelf!
Ecoshroom, lezen Petra en ik op het bordje, gaat over afhankelijkheid en samenhang, hoe we elkaar altijd beïnvloeden en in verbindingen leven. “Je krijgt zo’n grote verantwoordelijkheid, terwijl je ook maar zo’n klein deeltje bent. Dat vind ik mooi, je maakt echt samen dit festival. Ik ben heel trots.”
*
Ga ook naar Ecoshroom – S.O.I.L, en bezoek ook de andere werken op de Beeldende Kunstroute.
En kun jij ook wel ergens een Invaller voor gebruiken? Mail dan naar [email protected]
