Tekst: Jenny Rozema | Fotografie: Merel Kamp en Lisa van der Rhee
Hendrick-Jan De Stuntman
Hendrick-Jan De Stuntman is een theatergroep opgericht door de broers Marc en Jos van Wees. Dit jaar brengt Jos op Oerol een solovoorstelling met de naam Go-No-Go, over de angst en twijfel die een artiest ervaart vlak voordat de show begint.
De broers begonnen in 1994 met Hendrick-Jan De Stuntman, en dat jaar stonden ze direct al op Oerol. “We probeerden elke dag een nieuwe stunt te bedenken, die gingen we dan ’s middags maken en ’s avonds improviserend spelen,” vertelt Jos. “Dat was toen een groot succes.” Vanuit daar volgden steeds meer festivals en voorstellingen door heel Europa. Maar Oerol trekt hen keer op keer weer terug.
Bovenal wil hij zijn bezoekers een lach bezorgen, op wat voor manier dan ook. “Dat kan een cynische lach zijn, dat kan een vrolijke lach zijn, dat kan een droevige lach zijn. Een lach kan heel veel dingen zeggen, hè? Als mensen er gelukkig van worden, word ik daar op mijn beurt altijd heel blij van.”
Pieter Post
Pieter Post is als straattheatermaker de hele wereld rondgeweest. Dit jaar staat hij op Oerol met De Schildpad – Niets doen is hard werken. Een “ode aan verveling” noemt hij het zelf.
Pieter komt al ruim 30 jaar op Oerol. “Ik heb heel veel te danken aan Oerol. Ik heb hier zoveel geprobeerd, en ik heb altijd gekke dingen mogen doen. Hier mocht en kon alles. Dat was voor mij altijd de reden om naar Terschelling te komen.”
Pieter is al van kleins af aan een entertainer. Toen we hem vroegen naar zijn belangrijkste jeugdlessen had hij gelijk een antwoord klaar: “Winnie de Poeh! Dat gaat over volwassen worden en je onschuld niet verliezen. Dat is het beste boek ooit geschreven.”
“Straattheater in zijn beste vorm is een soort trein die je als artiest moedwillig laat ontsporen”
Als Pieter en Hendrick-Jan erover vertellen, voel je hoe sterk de liefde voor het vak is. “Het mooiste is dat als je echt op straat speelt, dat je voor alle lagen, standen en klassen speelt,” vertelt Hendrick-Jan. “Daar maak je een mengeling van verbinding mee, door samen, met z’n allen, iets te beleven.”
“Straattheater in zijn beste vorm is een soort trein die je als artiest moedwillig laat ontsporen. Je geeft het aan het publiek, en die mogen samen met jou bepalen waar je heengaat. De vrijheid is groter dan in welke andere vorm van theater dan ook.”
Go-No-Go gaat over de momenten vlak vóórdat een artiest aan de voorstelling begint. “Hij bereidt zich voor. Hij denkt allemaal dingen, en die kun je lezen op een lichtkrant. Tegelijk speel ik iets heel anders. Het zijn twee verhalen door elkaar heen.”
Pieter Post brengt De Schildpad – Niets doen is hard werken: “Het is een ode aan verveling, aan duimendraaien, flierenfluiten, lapzwansen, dagdromen. Aan het nut ervan, en aan het belang ervan.”
Loop langs en ervaar
De Schildpad is op zaterdag 10 en zondag 11 juni te zien. Go-No-Go speelt op vrijdag 16, zaterdag 17 en zondag 18 juni. Gewoon op straat, kaartjes niet nodig, iedere vorm van waardering natuurlijk zeer welkom.
