Eerbiedig, maar ook met enorme nieuwsgierigheid en verwondering schuifelden wij bezoekers over de koude kerkvloer, kijkend naar die torens van speelgoed, her en der op een van de koptelefoons luisterend naar audiofragmenten die Kees en Tinus hadden opgenomen met familie en bekenden van Nienke.
Er waren veel vrienden en familie van Nienke in de kerk. Een van hen zei dat zo’n expositie voor Nienke ‘waarschijnlijk wel niet had gehoeven’ (maar dat ze tegelijkertijd beretrots zou zijn geweest). Iemand anders zei dat de torens sterk naar shag hadden geroken omdat ze thuis tijdens het bouwen altijd lekker zat te paffen. Ik rook eraan, ik meende het nog vaag te ruiken.
We kenden het werk van Nienke al een beetje: in onze jaren die we op Terschelling kwamen stonden we altijd even verbaasd stil bij de speelgoedtorens die bij Nienke in de vensterbank stonden in haar huis in Midsland. Nu, met deze prachtige expo van Kees en Tinus, konden we die wonderlijke objecten eindelijk beter plaatsen. Postuum, maar zo gaat het. De dingen laten zich soms pas plaatsen als het voorbij is.
Op een bepaalde manier werden de torens van plastic speelgoed, de nog heel licht aanwezig geur van tabak, de herinnering aan de afgelopen jaren voorbij Nienkes huis lopen, een soort metafoor, maar voor wat? Voor aarde, voor zand. Soms werkt het andersom.
Vandaag hebben we het in de krant over zand, je plek vinden. We wandelden mee met Nineties Production en Jan de Jong van de Vijfpoort, spraken Chihiro Geuzebroek over How Forests Think, en stampten op de grond tot het zand rondstoof met Zoro Feigl en Sarah Damai Hoogman. Met andere woorden: we hebben lekker lopen aarden op Terschelling, tijdens Oerol.
Geniet van het weekend, zorg goed voor elkaar, en als altijd: dank voor het lezen.
De Dagkrantredactie
De Torens van Nienke zijn dagelijks vanaf 13.00 uur te zien in de Hervormde kerk in Midsland.
