Leila van Wetten zag de voorstelling Chronos van Dunja Jocić en muziektheatergezelschap Silbersee en raakte begeesterd door deze dansopera. Ze schreef voor de Dagkrant een poëtisch verslag.
Daar, daar lonkt. Daar knispert en klinkt. Daar hangt de ijle lucht schijnbaar stil tussen de lange, dunne dennen. Daar is hier. Ontelbare ogen gericht op haar, op haar, op hem, op hen. Zij verschijnen rijzend, zingend, klinkend, klankend. Hoge tonen vinden hun weg tussen de dennen door, landen in oren, hersenen, harten, lichamen. We spoelen terug, de toekomst in.
We vallen in een vacuüm van klanken en stappen en sprongen. Stof stuift op, daalt neer en stuift weer op in nieuwe stofwolken van oud stof. Stap, stap, sprong! Bedwelming. Bedwing te willen begrijpen, te willen weten, te vatten, vast te pakken. Grip verslapt als spieren spannen. Geef je over. Glijd de ervaring in zoals de tijd verstrijkt, raadselachtig.
Een grote, zwarte schildpad kruipt door de krochten van ons bestaan. De dennen, de dennen in hun volledige aanwezigheid, getuigen van al onze stappen. De dennennaaldenbosgrond kent ons beter dan wij onszelf kennen. De bodem houdt onze verhalen.
Roestige reuze tombes klankkasten hun krankzinnig lage adem uit. Luister. Luister naar het geluid van de aarde, luister, luister naar het huiverend geluid.
Een donkere, lage stem van iemand die misschien een mens is, mengt zich met de hoge tonen. Dreunen volgen elkaar op als zich ontladende onweerswolken, oog om oog met de zich verschuivende werkelijkheid, tand om tand met de meedogenloze tijd.
Zwarte veren gaan van vrouw tot vrouw. Overdrachtspassage. Probeer niet te begrijpen. Voel het mysterie doorsijpelen in de lijven die zich spannen en ontspannen. De stembanden die knijpen en loslaten. Het nu splijt zich oneindig open. Kijk door de sluier heen. Open de gesloten ruimtes. Val omhoog. Wankel samen langs onzekerheid.
*
Chronos van Dunja Jocić en Silbersee is nog tot zondag te beleven. Kijk hier voor tickets een meer informatie.
