Gisteren maakte ik de boottocht naar Terschelling, voorafgegaan door een busreis naar Harlingen, en het was me een avontuurlijke reis wel. Er was een staking van NS-medewerkers en ik had een vroege boot, dus ik had een nog vroegere bus. Om 4.30 uur pakte ik de nachtbus naar Hoorn, na te hebben vastgesteld dat fietsenstalling om 4.30 uur nog niet open was en ik dus mijn fiets in een wat grimmige tunnel moest parkeren naast een veeg op de grond die er uitzag als een mensendrol. Is dit nu avontuur, dacht ik? Die vraag bleef dusdanig hangen dat ik er de gehele dag aan heb besteed om wijzer te worden over die vraag. Mijn methode? Ik noteerde de gebeurtenissen die ik enigszins als avontuurlijk ervoer, en wat ik er zoal van leerde. Dit zijn die dingen:
1. De buschauffeur bij Kop Afsluitdijk spreken
Bij mijn derde bus-overstap bij bushalte Kop Afsluitdijk bij Zurich rookte deze man om half zeven ’s ochtends een sigaartje. Hij sprak graag over zijn werk. Wat is voor hem avontuur? ‘Als mensen de auto’s in het dorp verkeerd hebben geparkeerd en ik er met de bus omheen moet slalommen.’ Een van de avontuurlijkste dingen die hij had meegemaakt was een vrouw die eens bij de halte stond te wachten wier man net naar het ziekenhuis was gebracht met een hartaanval. ‘Toen heb ik haar met de bus afgezet,’ zegt hij. ‘Je blijft toch een dienstverlener.’
2. Het ontbijt geserveerd krijgen in een lade
Het ontbijt geserveerd krijgen bij de veerterminal was op zich een mini-avontuur: het eten zat in een lade. Doordat ik al om 3.50 u wakker was en niets had gegeten of gedronken, had ik inmiddels honger als een wolf. Doordat het ontbijt in een lade zat, heb ik mijzelf en de grond volledig ondergekruimeld. Ik weet niet precies waarom, maar het is zeer onpraktisch om uit een lade te eten. Avontuur is ook ongemak, merkte ik op.
Overigens keek ik tijdens dit avontuur om me heen of iemand mij zo schandelijk had zien eten, en toen zag ik verder een groepje coole mensen zitten. Ik nam me voor ze te vragen naar wat zij onder avontuur verstaan.
3. De coole mensen eindelijk spreken
Op de boot zag ik de coole mensen bij elkaar zitten, en toen ik erheen liep om ze te vragen naar avontuur, durfde ik toch niet. Ik boog af, liep naar boven, deed een rondje over het dek, en had toen eindelijk de moed opgevat om de coole mensen te spreken. Ik liep naar hun tafel, schraapte de keel, en vroeg ze toen naar hun avonturen. Eva, Des, Emily en Jasper waren reuze-aardig en zeer uitnodigend. Jasper en Emily werden door Des en Eva meegevraagd naar Oerol, en dat was niet de enige ervaring die ze hadden met avontuur: Des en Eva zijn ook een keer per fiets van Nederland naar Zuid-Korea gereden, dus ik bleek met mijn neus in de avonturenboter te zijn gevallen. Gevraagd naar wat voor hen avontuur was, opperden ze dat avontuur spannend is, en dat je niet zeker weet of het leuk uitpakt, maar dat het in ieder geval wél interessant afloopt. Een tip om in avontuur te belanden hadden ze ook: waag gewoon de stap, zeiden ze. ‘Zeg gewoon eens spontaan “ja” op iets’, zeiden ze. Dat vond ik mooi en ik wenste ze nog een fijn festival.
Avontuur: je er ook maar gewoon overheen zetten.
4. Alvast naar Touki Delphine gaan en Birgitte en Paul spreken
Toen ik gearriveerd was vroeg ik me af wat voor avontuurlijks ik nog meer kon doen. ‘Ga naar Touki Delphine,’ opperde Oerol-fotograaf Nichon. ‘Het is nog niet officieel geopend, maar wel al opgebouwd.’ Dat voelde clandestien en avontuurlijk, dus dat deed ik.
Bij aankomst viel me al snel op dat het helemaal nog niet zo ‘gesloten’ was. Het was zelfs al een komen en gaan van bezoekers. Twee ervan sprak ik aan bij de prachtige installatie Drifting. Birgitte en Paul liepen al lustig te kijken. ‘Op avontuur?’, vroeg ik haar, subtiel wijzende op dat het nog helemaal niet open was, maar Birgitte zei “we hebben overal voor betaald hoor, dus het is helemaal goed.” Hierna vertelde ze dat het haar eerste keer Oerol was. Gevraagd naar wat een festival avontuurlijk maakt zegt ze: “Een beetje voorbereiding is goed, maar ga niet te ver. Wij hebben nu voor alles al kaartjes gekocht en ik merk dat bij mij de spontaniteit er dan een beetje vanaf gaat. Nou moeten we alweer door naar het volgende onderdeel.”
Brigitte en Paul bij DRIFTING van Touki Delphine
Avontuur: bereid je niet té veel voor.
5. Gesprek met Mies en Elselina, twee vrijwilligers die hielpen met de opbouw van Spreken tegen de wind in
Elselina en Mies
Voor vrijwilligers Mies en Elselina zit het avontuurlijkste hem in de elementen. “We hielpen bij de opbouw van een project op het strand, maar dinsdag stormde het zo hard dat we helemaal onder het zand zaten”, zegt Mies. “Helemaal gezandstraald”, vult Elselina aan. “Het is de achtste keer dat ik vrijwillig”, zegt Mies, “En het zijn inderdaad de elementen die je onthoudt, die het het meest avontuurlijk maken.”
Avontuur: de elementen.
6. Ontmoeting met Sanne van Balen
Bovenop het duin steken rode slurven de grond in, vormen lussen en bochten, ijle synth-klanken stijgen op en dan hoor ik stemmen die bij de installatie horen. Maker Sanne van Balen zit er bij, deze vrijdagmiddag. Ze legt uit dat ze voor Spreken tegen de wind in met verschillende eilanders heeft gesproken en hun dialecten heeft opgenomen. “Toen ik hoorde dat er drie verschillende dialecten zijn op het eiland wilde ik daar onmiddellijk iets mee doen”, zegt ze enthousiast, en als ik vraag naar het avontuurlijke in haar project blijkt te zitten in het feit dat de eilanders die zij sprak en opnam haar carte blanche gaven met het project. “‘Doe maar wat je moet doen, dan horen we het later wel’, zeiden ze tegen me”, zegt Sanne. “Maar vanavond gaan ze zichzelf hier voor het eerst terughoren.”
Spannend! Avontuur! Avontuur: het door eilanders geschonken vertrouwen niet proberen te beschamen.
Extra tip voor avonturiers: de eilanders zullen vaker aanwezig zijn bij de installatie, dus als je iets van een van de dialecten live wil horen, ga naar Spreken tegen de wind in!
