In de haven van West-Terschelling is het druk, alle boten zitten vol. Barry springt eruit, hij staat op Oerol met zijn band Kaboutertje Putlucht. Ik koppel hem aan Edith, voor wie het Oerol-avontuur bijna is afgelopen.
Mijn vraag voor vandaag: ‘Wanneer miste jij thuis?’
Edith: ‘Als ik een foto van mijn oude ruwharige teckel James zie, krijg ik heimwee. Tien dagen heb ik hem moeten missen, vanmiddag neem ik de boot terug naar het vasteland. Mijn zoon past nu op hem. Hij heeft zelf ook een puppy, dus ik denk dat ze zich samen wel vermaken. Als hij me vanavond weer ziet, wordt-ie helemaal wild, dan gaat hij springen, op z’n rug liggen en moet ik hem over zijn buikje aaien.’
Barry: ‘Het begrip heimwee zet me aan het denken, daar heb ik niet zo veel last van. Maar soms heb ik wel het verlangen om ergens anders te zijn. Vooral als ik op een plek ben waar ik het niet naar mijn zin heb. Dan wil ik thuis in Nijmegen zijn, in mijn bed.’
Edith: ‘Nu voel ik me ook wel weemoedig, dat ik straks op het schip zit en het eiland langzaam ga zien verdwijnen. Dat vind ik echt jammer. Het is dan een troost dat ik volgend jaar weer terug kan komen. Heimwee heeft misschien meer met een veilige plek te maken. Toen ik als kind ging logeren, was ik echt ziek van heimwee, dan kon ik er niet meer van eten.’
Barry: ‘Weemoed vind ik een heel mooi woord, omdat het wel grenst aan heimwee, maar er zit meer gevoel en nostalgie in. Je kunt met weemoed terugdenken aan de tijd die je met je ex gehad hebt, of met je overleden oma. Je mag ook genieten van het kleine mistroostige moment van de weemoed. Weemoed kan iets warms zijn.’
