Op Terschelling is de keuze in streekproducten groot. Vandaag ga ik voor een portie kibbeling naar de haven. Daar zit Pol, een beetje brak, met voor zich op tafel een warm visje. Een bankje verderop zit Lisette, ze praat honderduit.
Mijn vraag voor vandaag: ‘Waar voel jij je als een vis in het water?’
Pol: ‘Als ik van Midsland richting de Deining fiets, met goede muziek op, terwijl de zon ondergaat: dan komt Oerol echt samen. Muziek en theater brengen zoveel mensen samen. Dat raakt me.’
Lisette: ‘Vrijdag was ik bij Prikkel van Schweigman en Johannes Bellinkx. Bij het laatste onderdeel moest ik een pak aantrekken, ik werd vacuüm gezogen. Even leek het alsof ik weer terug was in de buik van mijn moeder. Afgelopen zondag ben ik pensionado geworden. Ik voel me als een vis in het water als ik dingen kan loslaten, onbevangen naar het leven kan kijken. Poëzie raakt mij altijd. Zoals dit kleine gedichtje van Sjoerd van zes:
Ik kus de zon en
ik word geel.
De zonnestralen schieten
in mijn keel.
Heel ontroerend vind ik dat.’
