Ik fiets langs de dijk richting Midsland. Het is tijd voor lunch. Bij de Westerkeyn ontmoet ik Zeyd, hij werkt als vrijwilliger bij de wijnbar op de Deining. Hij lacht als ik vraag of je dan ook gratis wijn mag drinken: ‘Helaas niet.’ Yuri rijdt voor het festival van A naar B in een transportbus.
Mijn vraag voor vandaag: Wanneer durfde jij je gevoel te volgen?
*
Yuri: Na mijn studie ben ik een grote reis gaan maken. Vliegen wilde ik niet, dus ging ik met de trein naar China en Laos gegaan. Het was geweldig en het deed me ook beseffen dat ik veel geef om de mensen thuis. Ik heb zoveel plekken gezien, dat ik nu wil focussen op de mensen en plekken waar ik blij van word. Oerol is zo’n plek. Hier vergeet ik de buitenwereld. Ook al werk ik hard, ik heb hier ook veel tijd om vrienden te zien die ik elk jaar weer tegenkom. Het is voor mij echt belangrijk om de tijd te nemen voor de dingen waar ik blij van word. Ik denk dat je pas in rust beseft wat belangrijk voor je is.
Zeyd: Vier jaar geleden verhuisde ik vanuit Azerbeidzjan naar Nederland. Het was het moment dat ik voor mijzelf durfde te kiezen. Hier ben ik mijn transitie gestart, dat was een grote verandering in mijn leven. Zesentwintig jaar lang heb ik het gevoel gehad dat ik voor anderen heb geleefd; het heeft lang geduurd voor ik mezelf kon accepteren. Toen ik dat eindelijk kon, wist ik: het is genoeg, ik mag er zijn, en deze plek, Azerbeidzjan, is niet voor mij. Ik verlangde naar een plek waar ik een normaal, fijn en rustig leven kan leiden. Nu heb ik vier maanden een verblijfsvergunning en kan ik zeggen dat ik die plek hier in Nederland gevonden heb. Ik probeer elke dag mijn gevoel te volgen, dat heeft me ook hier gebracht.
