Op de markt van Midsland staat Caya bij een kraampje met tweedehandskleding, tegenover de kerk. Ze is samen op het eiland met Hannes en vormt met hem theatercollectief Een Gemeen Schaap. Ze maken performances gericht op mienskip (‘gemeenschap’ in het Fries.) Ik loop een rondje om de kerk om een tweede persoon te zoeken. Dan vind ik Carolien, samen met haar man en hond Tess.
Mijn vraag voor vandaag: Wat zou jij uit willen schreeuwen?
Caya: ‘De Friese taal hoor ik overal op dit eiland, dat maakt me heel gelukkig. Dan kan ik het wel uitschreeuwen van blijdschap. Nu ik in Arnhem woon, mis ik de taal. Ik ben opgegroeid in Akkrum en soms kan ik erg verlangen naar die plek. Gewoon even bij mijn heit en mem langs om te eten. Daar moet ik nu uren voor reizen. Misschien ben ik ook gewoon erg nostalgisch, maar daardoor voel ik me erg thuis op het festival.’
Carolien: ‘Wat grappig, ik ben ook in Friesland geboren, in Sneek. Als kind leerde ik eerder zeilen dan fietsen. Altijd water om je heen; dat is een gevoel waar ik nog steeds van kan genieten. Vrijheid, zou ik dan ook willen roepen! Na een leven lang veertig uur per week werken met een gezin, hebben mijn man en ik acht jaar geleden gezegd: nu is het klaar. Samen zijn we nu nog maar vijf maanden per jaar thuis. De rest van de tijd varen we rond, zonder enige haast. Altijd gaan we dan naar Friesland toe, dat is echt een gevoel van thuiskomen. Dat vertrouwde gevoel ervaar ik ook hier op Oerol.’
