Het was je eerste keer op Oerol, welke indruk heeft het festival bij je achtergelaten?
Het begon al op de boot naar Terschelling, daar merkte ik bij andere mensen al een grote opwinding. Alsof we in de rij stonden voor Lowlands. Toen we op het eiland aankwamen, voelde het als een vakantie en festival ineen.
Welke voorstelling sprong er voor jou bovenuit?
Ik ben bij Doekje voor het bloeden geweest (George Tobal Producties/Het NUT) en dat vond ik heel goed. Wat er tijdens de voorstelling werd gezegd gaf echt stof tot nadenken.
Was de locatie makkelijk bereikbaar met een rolstoel?
Ja, dat was echt top, want ik kon er mijn auto makkelijk parkeren en ze hadden voor mij een rolstoelplek vrijgehouden, ook al kon ik op een gewone stoel zitten.
Merk je dat er op Oerol extra zorg voor mensen met een fysieke of geestelijke beperking is?
Ja, honderd procent. Het festival heeft een coördinator toegankelijkheid (Jacqueline Leenders, red.) en dat heb ik zelf nog nooit meegemaakt. Het is geweldig dat ik haar kan appen om te vragen of een locatie goed toegankelijk is, dan zoekt ze dat voor me uit.
Wat zijn andere hoogtepunten van je bezoek?
Een hoogtepunt voor mij: alle dansfeestjes op de Deining. Dat er bijvoorbeeld opeens een DJ bij de wc’s staat. Dat zijn geweldige verrassingen.
Je bent ondertussen weer terug op het vasteland, heb je al heimwee naar Oerol?
Ja, enorm! Ik heb nu een beetje spijt dat ik niet een dag eerder ben gekomen en langer ben gebleven. Het was er echt geweldig.
