Toon me hoe je met het Oerol-programma omgaat en ik zeg wie je bent

Ik moet iets bekennen: ik ga al jaren naar Oerol en ben al die tijd al zeer slecht in het festivalprogramma doorspitten en snel bepalen waar ik heen wil. Het komt door de hoeveelheid, het komt doordat ik niet goed leef, het komt doordat ik ook niet goed ben in opruimen: ieder frutseltje dat ik tegenkom kan interessant zijn, dus kan ik geen keuze maken. Maar mijn verlies is jouw winst, want ik hou al jaren in de gaten hoe anderen het doen, en door die archetypes eens op een rij te zetten en er de voor- en nadelen van te bespreken worden we hopelijk allemaal wat wijzer.

1. De egocentrische keuze (‘herkenbaar!’)

Het Oerol-programma is groot en gigantisch uitgebreid, en het eerste wat de egocentrische kiezer doet, is kijken naar onderwerpen die haar aanspreken omdat ze haar interesseren. Ze (men, of eigenlijk: ik) denk(t) dan: ‘kan ik hier iets uithalen voor mezelf?’

Ikzelf ben bijvoorbeeld schrijver en journalist en houd dossiers bij van mijn fascinaties: zit er iets in het programma dat erover gaat? Is dat Bert Scholten die optreedt met Hond Geworden, de Bert Scholten die ik al langer een keer wil spreken over zijn werk? Zit er verder nog meer bij dat op een andere manier raakt aan mijn eigen werk of waar ik toevallig mee kamp in het leven? Dan ga ik. Ik gok dat verreweg de meeste mensen op deze manier kiezen, en dat ik je hiermee weinig nieuws vertel.

Voordeel van deze methode: de kans dat wat je ziet je interesseert is uiteraard flink groter

Nadeel van de methode: door te kiezen voor waar je al wat vanaf weet loop je kans dat je bij het zien van het werk de hele tijd zo zit te knikken van ah ja, ja, top, dat wist ik al dit vind ik mooi, hier weet ik al een beetje vanaf, en dat je dan vervolgens verzucht ‘herkenbaar’, en dan achteraf wijs, maar een beetje onhebbelijk, zegt: ‘Ja, sommige dingen lagen misschien wat voor de hand, maar het was met smaak en ziel gemaakt, en ik heb écht genoten.’

2. Fomo-Jopie

Fomo-Jopie is een programma-beslisser die zich laat leiden door vrienden, door de massa, door de exclusiviteit van iets. Uitspraken als ‘wij gaan vanavond allemaal naar Urlands The Last Chapters‘, of ‘die voorstelling MOET je zien’ of ‘ah joh, daar kan je nooit heen, die is allang uitverkocht’ werken als rood vlees voor bloedhond Fomo-Jopie. Als het ruikt als plezier, wil Fomo-Jopie het niet missen.

Voordeel van deze methode: als het goed is, zit je vaak boven op het vuur.
Nadeel van de methode: na drie dagen als een razende Roeland je vrienden en passies volgen kan de vermoeidheid nogal toeslaan. En als je een hele dag moet bijslapen, mis je sowieso dingen.

3. Ons-kent-ons

De ons-kent-ons-beslisser is iemand die de keuze voor programmaonderdelen af laat hangen van of ze iemand bij het gezelschap kent. “‘Wat, zie ik nou dat Tonnie “Broeder Dieleman” Dieleman meespeelt bij Fuzzy Logic van Jantien Fick??? Let’s goooo.’ Het is geen gekke keuze het zo te doen: bekend maakt bemind.

Voordeel van de methode: je kent vaak de ins en outs van de kunst die je gaat zien omdat de vrienden die het hebben gemaakt je er van alles over hebben verteld
Nadeel: als je het echt niks vindt is het nagesprek met de makers die je kent niet echt leuk

4. Zegt me niks, laten we gaan!

Een klein gedeelte van de bezoekers is niet alleen zo avontuurlijk om naar Oerol te gaan, maar ook nog eens zo avontuurlijk om programmaonderdelen te bezoeken die haar werkelijk niets zeggen. Dit zijn de mensen die nog nooit van Martin Fondse en Femi Dawkins hebben gehoord, maar die lezen dat zij met Wild Card experimentele muziek met spoken word en poëzie en elektronica brengen en dan denken: ja, hier gaan we honderd procent naar toe.

Voordeel van de methode: je loopt een gierend grote kans geweldig positief verrast te worden
Nadeel: eigenlijk geen

5. ‘Kies jij maar’

De ‘Kies jij maar’-beslisser is iemand die simpelweg te weinig interesse, vreugde of levenskracht heeft om zelf beslissingen te maken, op één beslissing na: die bevoegdheid over te dragen aan geliefden, vrienden of vage kennissen in de omgeving.

Voordeel van de methode: je hoeft geen denk- of zoek-kracht te besteden aan het uitpluizen van het programma
Nadeel: het leven schiet aan je voorbij en voor je het weet is het voorbij en heb altijd maar gedaan wat anderen zeiden

6. De trouwe loebas

De trouwe loebas gaat al zo lang als ‘ie zich kan herinneren naar voorstellingen van een bepaald gezelschap, en dat laat hij ook dit jaar niet schieten. Zo lang als Via Berlin op Oerol staat, zo lang gaat de trouwe loebas al naar de voorstellingen ervan.

Voordeel van de methode: Je bouwt een diepe, innige band op met de kunst, waardoor je er nog meer van kunt genieten
Nadeel: Als het gezelschap dat je jaar in jaar uit bezoekt een keer een matige dag heeft, weet je dat dondersgoed door al dat vergelijkingsmateriaal

Zelf nog andere, briljante methoden om je een weg door het programma te banen? Laat het ons weten via [email protected].

Overigens goed om te weten, mocht je nu nog steeds radeloos zijn: in de talkshow De Dag met Daan Doesborgh kun je dagelijks kaarten voor al uitverkochte voorstellingen scoren.