Wilbert
Wat laat je achter op het vasteland?
In Franeker heb ik een vrouw in verwarring achtergelaten. Op Oerol neem ik een podcast op, ook op locatie, dus achter mijn fiets hangt een karretje vol met spullen die daarvoor nodig zijn. Mijn auto parkeer ik altijd in Franeker, en vanaf daar fiets ik naar Harlingen. Een groot voordeel van deze route is dat ik na Oerol niet in de file hoef te staan. Een nadeel is dat er een vrij scherpe bocht in zit. Daar kwam ik een interessante verschijning tegen, vooral opvallend om zeven uur ’s ochtends in Franeker. Hoge hakken, lak, een enorme bos krullen, zwarte kleding en een roze tasje. Ze liep precies in de scherpe bocht. Omdat ik niet oplette – want ik was afgeleid door de vrouw – kletterde daar mijn karretje om. Even schrikken voor haar, ze zei nog: ‘Hé, je karretje is omgevallen’, en ik zei: ‘Ja, bedankt’. Dat was het dan. De rest van de fietsroute ging gelukkig vlekkeloos.
Waar kijk je naar uit?
Ik ga een podcast maken voor de Dagkrant, ‘Misschien wel mijn slechtste project ooit’, waar ik zelf leer om een podcast te maken, maar ook makers spreek over dingen die niet liepen zoals ze hadden gedacht. Ik kijk nu al uit naar de mislukkingen. Mijn Oerol begon in ieder geval al goed met een omvallend karretje.
Lisa
Wat laat je achter op het vasteland?
De groene parkiet in de tuin van de onderburen. We hebben nu twee keer naar elkaar gefloten en er begon een band te ontstaan. Helaas moeten we na Oerol de draad weer vanaf het begin oppakken.
Waar kijk je naar uit?
Voor de Dagkrant ga ik een fotoserie maken: ‘De ontmoeting’, waarbij ik twee mensen die elkaar niet kennen op een intieme manier fotografeer en hen interview over het thema van die dag. Vandaag heb ik op de boot naar het eiland het eerste beeld gemaakt; ik kijk uit naar meer matches.
Fien
Wat laat je achter op het vasteland?
De voorgevel van mijn huis wordt op het moment gerenoveerd, waardoor er een enorme steiger voor het pand staat en er dagelijks een clubje schilders precies voor het voorraam van mijn appartement aan de slag is. Die schilders laat ik achter. Met gemengde gevoelens, want aan de ene kant was ik er moe van dat ik de gordijnen overdag dicht moest doen om me enigszins te kunnen concentreren, maar ook met pijn in mijn hart, want ik was de enige in ons huis die thuis werkte en dus kopjes koffie voor ze kon zetten. Nu zet ik koffie voor de rest van de redactie (onder andere).
Waar kijk je naar uit?
Ik heb voor het eerst een warme jas meegenomen naar Oerol, echt een bijzonder warme jas, mijn winterjas: rood, pluizig en groot. De stiksels van mijn koffer stonden op knappen maar tot mijn grote trots is het me gelukt om hem erin te krijgen. Ik kijk er dus naar uit om ’s avonds urenlang bij een extreem wijdlopige voorstelling te zitten en de steeds koeler wordende lucht op mijn gezicht te voelen, het liefst ook de mensen naast me op het bankje te voelen rillen van de vreselijke kou, terwijl ik heerlijk warm wordt gehouden door mijn enorme jas.
Matthijs
Wat laat je achter op het vasteland?
Wat ik achterliet toen ik naar Terschelling kwam was mijn vooraf bedachte plan. Ik zou eigenlijk pas donderdag gaan, maar op woensdagochtend werd ik wakker en kon ik eigenlijk niet meer bedenken waarom ik niet een dag eerder zou gaan. Ik appte hoofdredacteur Willem-Sjoerd en een uur later zat ik met hem, Fien en Anne Marijn in de auto naar Harlingen Haven.
Op 16 juni 1969 was eigenlijk ook de afspraak dat de astronauten Neil Armstrong en Buzz Aldrin nog een dutje zouden doen voordat ze hun wereldberoemde maanlanding zouden ondernemen. Maar ze waren zo zenuwachtig en opgewonden dat ze wisten dat ze toch niet konden slapen, dus vroegen ze of ze toch niet wat eerder de maan op mochten. Vooraf gemaakte plannen achter je laten; het is een kleine stap voor de mens, maar een grote stap voor de mensheid.
Waar kijk je naar uit?
Mijn vooraf bedachte plan voor dit jaar is om net als vorig jaar iedere dag een korte video te maken over de ideale Oerolbeleving. Maar wat het uiteindelijk echt zal worden – daar zullen we de komende dagen samen achter komen.
Anne Marijn
Wat laat je achter op het vasteland?
Een enorme stapel verhuisdozen en het ‘bekende’. De komende tijd is namelijk alles nieuw: behalve dat ik binnenkort verhuis naar een nieuw huis in een nieuw land, ben ik voor het eerst op Oerol met nieuwe mensen.
Woensdagochtend stond het eerste hoofdstuk van dit avontuur op me te wachten in de vorm van een groene Saab. Samen met twee andere – voor mij nieuwe – redactieleden reden we met onze Dagkrant-hoofdredacteur naar Harlingen. Op de boot bleek de menukaart een scala aan nieuwe gerechten aan te bieden (loaded fries). Alles is nieuw en iedereen gaat, vrijwillig of niet, met de tijd mee.
Waar kijk ik naar uit?
Als schrijver, dichter en dj én totale Oerol-nieuweling sta ik te popelen om alle andere nieuwe Oerol-gangers in te wijden in het Oerol-universum en al haar (sterke) verhalen, tradities, jargon en gewoontes. Als buitenaards wezen zal ik schrijven over wat er hier allemaal te zien, horen, ruiken, proeven en dansen valt. Ook wil ik in gesprek met mede-nieuwelingen – nieuwe makers, bezoekers, vrijwilligers, en ik ga op zoek naar andere nieuwigheden op het eiland en festival.
Vandaar de oproep: is er hier een nieuw café? Een nieuwe diersoort? Heb je een voorstel voor een nieuw woord? Wil je je eerste, nieuwe indrukken van Oerol of Terschelling met me delen? Heb je nieuwe kleding gekocht voor Oerol die je wil showen? Heb je een nieuw kapsel? Ben je een doorgewinterde Oerolganger en heb je tips voor deze en andere nieuwelingen?
Meld je bij [email protected] en ik kom naar je toe.
Willem Sjoerd
Wat laat je achter op het vasteland?
Ik wil niet als een plant-daddy overkomen, maar op de ochtend dat ik naar Terschelling vertrok zag ik dat mijn 5-jarige Monstera net bezig was met het ontvouwen van een nieuw blad. Dit prachtige blad, net een stralende lichtgroene soepstengel, lag compact opgerold in de steel van het vorige. Ik zal het pas zien wanneer ik over anderhalve week zeer moe en mogelijk nóg meer voldaan terugkom van het eiland.
Waar kijk je naar uit?
Ik weet dat deze vraag een trucje van de Dagkrantredactie is om me een geheimtip te ontfutselen, jou te vertellen wat die ene zeldzame prachtige parel uit het grote programma-aanbod is. Maar ik hou dit nu voor mezelf, want ik kijk er werkelijk naar uit om dagelijks met de Dagkrantredactie het festival te verslaan. We zullen uitzwermen over het eiland, onze zintuigen openzetten en weer samenkomen in ons redactiehuis om in beeld, geluid en tekst onze bevindingen over te brengen.
Emma
Nichon
Wat laat je achter op het vasteland?
Een mini-whiteboard met de weekplanning van mijn familie (oma is in charge).
Waar kijk je naar uit?
Tot mijn grote vreugde werd mijn pas ontdekte whiteboard-liefde gedeeld door hoofd- en eindredacteur van de Dagkrant en wordt het redactiehuisje voor het eerst in twaalf jaar gesierd door een maxi-whiteboard. En we leefden nog lang en gelukkig.
