Theater Babel is een inclusief theatergezelschap in de breedste zin van het woord. De acteurs hebben wel of geen beperking, zijn ziek of gezond, verslaafd en niet verslaafd, hebben verschillende afkomsten en genderidentiteiten. Na het zien van de ontroerende, muzikale voorstelling Noorderlicht komt Anne Marijn samen met de rest van het publiek even op adem en spreekt ze met regisseur Jonathan Bonny.
Waar ben je het meest trots op als het gaat om Noorderlicht?
Ik wilde graag bewijzen dat je met acteurs met beperkingen een volwaardige, professionele theaterproductie kunt creëren. En ik denk dat dit gelukt is, dus daar ben ik trots op. Ik zag dat veel inclusief theater op een soort amateurniveau bleef hangen, wat ik vooral jammer voor de acteurs vond. Begrijp me niet verkeerd, ik vind amateurtheater heel belangrijk en waardevol, maar als professional in het officiële theatercircuit is dat niet wat ik maak. Ik zocht naar een manier waarop de spelers, zonder op dezelfde manier professioneel geschoold te zijn, volledig in hun kracht kunnen staan.
Verder ben ik er trots op dat we vijf keer uitverkocht op Oerol staan, dat is (nog! – red.) niet zo gebruikelijk voor Theater Babel, omdat mensen nog niet zo op onze naam afkomen. Op Oerol loopt nieuwsgierig publiek rond, dat zich willen laten verrassen – erg fijn!
Wat waren bijzondere momenten voor jou in het ontwikkelproces van de voorstelling?
Een spannend gegeven is dat hoofdrolspeelster Maryam bang was voor het donker. En dat terwijl de voorstelling over donker en licht gaat. Stap voor stap hebben we met Maryam in het proces moeten toewerken naar donkerte. Uiteindelijk kon ze het alleen – dat vond ik heel bijzonder.
Kun je iemand uit de cast uitlichten die een bijzonder verhaal heeft?
Iedereen heeft een bijzonder verhaal, maar het interessante aan Maryam vind ik dat ze niet echt een filter of controle heeft over hoe ze zich uitdrukt met haar lichaam of woorden. Zo begint ze soms uit het niets te dansen, lachen of schreeuwen. Dat betekent dat ze in haar leven, maar ook in haar werk als theateracteur, vaak afgeremd wordt. ‘Wees stil, nu niet, te vroeg, te laat…’ Voor mij was het vertrekpunt van deze voorstelling dat alles wat Maryam doet, goed is. De hele constructie is zo gemaakt dat we met zijn allen letterlijk en figuurlijk rond haar gaan staan en haar vieren.
