De dagen zijn onstuimig: het ene moment schijnt de zon fel en krachtig, het volgende sta ik me weer in mijn regenpak te hijsen. Het hoort erbij, de elementen zijn onlosmakelijk onderdeel van de Oerol-ervaring. Locatietheater op z’n best. Na het officiële openingsmoment van het festival blijf ik hangen op de Deining. Goed idee, want binnen no time komt het met bakken uit de hemel. In de Stamkroeg trapt de eerste woordkunstenaar bij Mensen Zeggen Dingen af: Lindertje Mans. Of nee, woordkunstenaar is in deze context niet de juiste term. Mans transformeert binnen enkele minuten tot kakelkoningin en weet de kroeggangers met speels gemak mee te laten bok-bok-bok-bukaaaa’en tot een eierlied. Het is het voorproefje van de voorstelling Chicks in Dialogue, een interactieve performance die uitmondt in een heus kippenconcert. Alle snavels verzamelen!
Daar waar gezamenlijk geluid produceren bij Mans key is, begint de volgende voorstelling waar ik beland, An Elegy, met een stiltewandeling. De stroom toeschouwers loopt naar een duinpan, ondertussen luisterend naar het landschap. We nestelen ons in het zand en doordat de wind de korrels onze gezichten in blaast, worden we gedwongen de ogen te sluiten en te luisteren. Als we maar lang genoeg blijven zitten veranderen we in een duin. Ik tuur door mijn wimpers en in de verte doemt een gedaante op met de handen in de lucht, wuivend als helmgras. Ze komt dichterbij en fluistert. In flarden meen ik op te vangen dat ze vertelt over wat ze ziet: ons dus, het publiek. Er verschijnen steeds meer performers aan de horizon, percussie en zangstemmen zwellen aan en sterven weg. Tien mensen geven het landschap een stem, ieder in diens moedertaal: Koreaans, Catalaans, Occitaans, Frans, Portugees, Nederlands en Cypriotisch-Grieks. Zalvend voor de ziel bouwt het koor een kathedraal voor het landschap.
Lees hier over waarom je An Elegy niet mag missen, geschreven door Dagkranter Sanne van Balen.
“U belt de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk te woord gestaan, er zijn nog veel wachtenden voor u,” herhaalt zich. Het is oudejaarsavond en een jonge vrouw, Mette, belt met de alarmcentrale. Ze is van plan haar huis in brand te steken. In Geschiedenis van een ongeluk wordt weinig aan het toeval overgelaten. Tenminste, je zou kunnen zeggen dat net als bij een ongeluk toeval je overkomt en je het niet kunt veroorzaken. Niets is minder waar: de hulpverlener van dienst, Pien, luistert naar Mette en probeert een verbinding van mens tot mens te maken. We zijn getuige van hoe stemmen in een hoofd een leven kunnen overnemen en een telefoongesprek met een onbekende iemand op andere gedachten kan brengen (of niet). Onder begeleiding van een minimalistisch hoorspel van saxofoon, driestemmige harmonieën en loopstation worden de minuten tot middernacht afgeteld. Wat kan de medemens betekenen in een noodsituatie?
Het kippenvel staat nog op mijn armen terwijl ik terug fiets naar het redactiehuis. Niet vanwege de wind, maar omdat ik onder de indruk ben. Het is “alsof het de tijd zelf is die barst,” alsof de tijd uiteen valt in allerlei geluiden. Zo zie je maar, eilandklanken dienen zich in vele vormen aan: kakelend, krakend en knetterend.
Geniet zaterdag tot en met donderdag en zondag van woordkunst bij Mensen Zeggen Dingen om 19:45 bij de Stamkroeg op de Deining. Chicks in Dialogue komt op zaterdag 13 juni en zondag 14 juni tweemaal daags tot leven. Tijdens het festival is An Elegy dagelijks te zien (behalve maandag 15 juni en vrijdag 19 juni), net als Geschiedenis van een ongeluk (behalve maandag 15 juni).
