In de laatste drie op een rij gaat Leila van Wetten voor de Dagkrant de straat op. Ze ziet theater waar zwaartekracht wordt getart, een raver zwanger is van een rave-baby en een luidruchtige Londenaar.
The Air Between Us van Chloe Loftus Dance speelt bij het Zeeliedenmonument in West. Op het pleintje staat een stalen constructie opgebouwd waar kabels in hangen. Performers Florent Devlesaver en Chloe Loftus beginnen op de grond en gaan vervolgens de lucht in, opgetakeld door tegengewicht Gregor Kolbe. Het is intiem en poëtisch, voor sommige toeschouwers zelfs romantisch. Florent zit in een rolstoel. Chloe zegt daar treffend over: ‘Ik ben niet geïnteresseerd in de onmogelijkheden, maar in de mogelijkheden. Wat kan er wél?’ Eerder danste ze met iemand in een rolstoel en toen fantaseerde ze over samen de lucht in gaan. Dat heeft ze voor deze performance tot realiteit gemaakt. Het is indrukwekkend om te zien hoe het duo door de lucht tuimelt terwijl Chloe op Florent’s rolstoel leunt, er aan hangt en er aan draait, waardoor niet alleen Florent maar ook de rolstoel wezenlijk onderdeel is van de choreografie.
Pete Anderson met zijn Unstable Acts komt all the way from London om het publiek met luide stem en wilde gebaren in een halve cirkel om zich heen te verzamelen. Hij jongleert met messen, lost in recordtempo een rubikskubus op, balanceert op een ladder – gehuld in een kilt, en geeft meerdere mensen uit het publiek belangrijke taken in zijn show. Sterfiguur is Peter, die als safety-guard wordt ingezet en meermaals een daverend applaus ontvangt. Tegen het einde van Pete’s performance balancerend op de ladder, gaat zijn kilt en doet hij een bekentenis: ‘This is how a 47-year old body looks like, people. This is reality.’
In Rave Baby van Sandra Kaas zien we een vrije vrouw die ongelooflijk veel van raven houdt. Haar knalrode outfit en bijbehorende rave-kar steken fel af tegen de brave kleuren van het plein en de Brandaris. Rave-muziek schalt uit de speakers. Maar dan wordt Sandra zwanger. Rave-baby is op komst. En dat is niet niets, zeker niet voor een doorgewinterde rave-ster. In klank en kleur krijgen we te zien en horen waar deze kersverse moeder tegenaan loopt. Verveling, verantwoordelijkheid… maar ook: begrip. Ze begrijpt haar eigen moeder plots vele malen beter nu. Met rave-baby op de borst wordt het publiek uitgenodigd mee te raven. Er worden koeien gemolken, kersen geplukt, en Sandra lacht want raven blijkt ook met baby nog te kunnen – al is het dan misschien een tandje minder ruig dan voorheen.
De artiesten in bovengenoemde straattheateracts hebben alle drie op hun eigen manier een focus op mogelijkheden. Sandra Kaas gaat op zoek naar hoe ze als moeder toch haar rave-kern kan behouden, Pete Anderson is een manusje-van-alles die met uiteenlopende ingrediënten toch een vermakelijke soep bij elkaar brouwt en Chloe Loftus toont ons dat wat wij vaak zien en benoemen als een beperking, in werkelijkheid ook kansen biedt.
