In mijn onderzoek naar rituelen op Oerol heb ik veel gesprekken gevoerd die vaak eindigen met de conclusie dat we rituelen gebruiken omdat we op zoek zijn naar houvast. We willen dingen betekenis kunnen geven en daar een vorm voor vinden. Dat klinkt abstract, maar in Not Yet van Ivgi&Greben wordt dat akelig concreet. Niet alleen omdat ik weet dat de subsidiekraan van dit gezelschap op het punt staat te worden dichtgedraaid. Het is vooral voelbaar te midden van de pakjes kuil in een heldergroen grasveld. De dansers onderzoeken de tussenruimtes tussen lichaam en landschap. Ze verkennen de grenzen van houvast en verbinding. Stoten we elkaar af of trekken we elkaar aan?
In de programmatekst van Oerol staat het al: “je bent getuige van een ritueel waarin de aanwezigheid en omgeving elke uitvoering opnieuw vormen en iedere ervaring uniek maken”. En als publiek ben je niet alleen getuige, je wordt voor een moment zelfs meegezogen in de choreografie. De dansers nodigen je uit om aan het begin van het stuk mee te bewegen. In zeven menselijke kettingen wordt publiek hand in hand naar de tribune geleid. Zo vormen publiek, danser, choreografie en landschap een netwerk van hoop.
Halverwege neemt een van de dansers het woord en spreekt in een monoloog uit dat wij mensen op zoek zijn naar hoop, naar een oase waar vrijheid en rechtvaardigheid te vinden zijn. Een plek waar iedereen gelijk is. Het is vervolgens de vraag of wij mensen er wel klaar voor zijn om die nog onbekende plek te betreden. Niet nu misschien. Nog niet in ieder geval.
*
Kijk hier voor meer informatie van en tickets voor Not Yet van Ivgi&Greben.
