Bambie Gaat Tot De Bodem is Sanne getipt als een typische Oerol-voorstelling. Na bijna tien dagen op het festival, waar ze de eerste dag op zoek ging naar het typische Oerol-gevoel, neemt ze nu de proef op de som.
In de schaduw van een rietkraag staan we even wortel te schieten, we wachten tot we de tribune mogen betreden. Er worden kaartjes gescand door geweldige vrijwilligers in paarse shirts, ze maken grapjes, vragen of we ons wel hebben ingesmeerd. Een moeder geeft een dochter een flesje water aan, iemand pakt een waaier, schouders en neuzen worden ingesmeerd met factor 50. Er wordt naar elkaar omgekeken, het gaat goed met de saamhorigheid in de rij.
De voorstelling is nog nauwelijks begonnen en er fietst al een postbode door het decor. Nee, het is geen decor. Het is een voorstelling op Oerol en dan fietsen er mensen dwars over het speelveld. De postbode zwaait, een van de acteurs knikt terug. Misschien hoort de postbode er toch bij? In veel losse scènes verkent Bambie de grond en hoe mensen omgaan met die grond, hoe mensen voor zichzelf zorgen en alle hypocrisie daartussenin. Er wordt gewerkt met ‘de personal approach’, ‘contact maken’, ‘werkelijke interesse tonen’ en ‘dan komt er ook iets terug’.
De show is grappig en actueel, maatschappijkritiek vermomd als theater. Grote vragen als ‘wie ben je?’ of ‘ben je gewenst of gewoon vergeten?’ worden kort en krachtig uitgewerkt. Ook dat is typisch Oerol denk ik, waar het mega actuele met humor wordt gebracht. De paar zinnen tekst die in de voorstelling zitten, zijn raak. Zo zegt een van de twee boeren wanneer hij een plant individueel op zijn persoonlijke groei aanspreekt: “Voor je uitschuiven mag altijd. Ga je de hoogte in of de breedte?” En ja, dat geldt ook voor mensen.
De mens denkt het altijd beter te weten en daar steekt Bambie de draak mee. Hoezo houdt helmgras niet van opera of literatuur? Wat als planten boeken zouden lezen of individueel begeleid zouden worden middels die ‘personal approach’. Wat zou er gebeuren als de grond naar de universiteit zou kunnen, afstuderen op dat waar de grond voor bedoeld is? Of is dat de kat op het spek binden?
De boodschap dat “je kunt zijn wie je wil zijn” wordt als grap erin gegooid, maar blijft me wel bij. Vooral wanneer ik met een van de twee acteurs even napraat. De Vlaamse acteur Elias De Bruyne had vandaag zijn debuut bij Bambie. Hij valt in voor Paul van der Laan die het laatste weekend moet overslaan. In twee repetities heeft hij het stuk ingestudeerd, dus hij stond aardig zenuwachtig op het landje van Laura en Wietse. Vanuit het publiek zagen we er niks van, het vergetengroentepak zat hem als gegoten. Hij vertelt dat zelfs de pantalons van Paul hem perfect passen. Ook dat is Oerol denk ik dan: we kunnen allemaal Paul van der Laan zijn als we dat willen.
*
De laatste voorstelling van Bambie Gaat Tot De Bodem is nog niet uitverkocht, dus koop je kaartje hier.
