In het een-na-laatste deel van het vurige feuilleton van de Dagkrant blijkt de Duitse drenkeling niet wie hij eerder leek. Will moet grote keuzes maken.
De stem achter Wills slaapkamerdeur klonk zacht. Droomde ze? Will opende de deur. Nee, ze droomde niet. De Duitse drenkeling, die haar al die tijd bekend was voorgekomen, stond op de overloop.
‘Will.’
Will was in de war. Hoe wist deze Duitser, die zo noodlottig was aangespoeld op het toneeleiland, haar naam? In zijn ogen glinsterde een blik van herkenning.
‘Will, ik ben het…’
Nu zag Will het. Ze had hem al niet meer gezien sinds 1989. Hij was zevenendertig jaar ouder geworden, natuurlijk; gespierder, breder. Grijzer. Maar zijn oogopslag verried die jongen die ze destijds in Brabantse bar-dancing Peanuts had ontmoet. Die carnavalsnacht had haar leven veranderd. Vijf weken later bleek ze in verwachting van Mimi. En nu stond hij hier. Op het toneeleiland. Het was Gerko. Mimi’s vader.
‘Ger… Gerko…’ stamelde Will.
‘Will.’ Gerko pakte haar hand. ‘Ik weet dat ik je in de steek heb gelaten toen je zwanger was. En ik heb er elke dag van mijn leven spijt van gehad. Ik wist niet hoe ik je moest bereiken, ik had je contactgegevens niet, het waren tenslotte de jaren tachtig. Ik ben elk jaar opnieuw vanuit Duitsland naar de Brabantse bar-dancing Peanuts gereisd, in de hoop je te zien. En misschien mijn kind te ontmoeten.’ Hij slikte een traan weg. ‘Maar ik heb je nooit kunnen vinden…’
Will was met stomheid geslagen. Duizend gedachten raceten door haar hoofd. ‘Vanuit Duitsland?’, kon ze nog net uitbrengen.
‘Na de val van de Muur ben ik naar Duitsland geëmigreerd,’ zei Gerko. ‘Zoals je weet ben ik een fervent carnavalsvierder, en onze Oosterburen hebben een bijzondere carnavalstraditie. Zo belandde ik op de ‘Funny girl’, de veerboot die eergister op drift raakte voor de kust van Helgoland.’
‘Oh,’ zei Will. In haar hoofd probeerde ze de puzzelstukjes te leggen. ‘En daarom… sprak je gister ook Duits?’
‘Ik ben volledig geïntegreerd. En ik spoelde zo onderkoeld en verward aan op dit toneeleiland, dat ik in eerste instantie niet eens doorhad dat ik me in Nederland bevond.’
Will wist niet wat ze moest zeggen.
Gerko pakte haar trillende hand en keek haar aan. ‘Deze plek heeft ons weer samengebracht, Will. Dit eiland geeft ons een teken… Jij en ik horen bij elkaar.’
De volgende ochtend zat Will met Gerko aan de ontbijttafel. Ze kon het niet geloven: de vader van haar kind, die hier, heel gewoontjes, een luchtige cracker met pindakaas besmeerde. Wat moest ze ermee? En, nog belangrijker: hoe moest ze dit Mimi vertellen?
Zal Mimi haar vader Gerko eindelijk leren kennen? En waar is Jack Spijkerman in dit verhaal? Lees het morgen, in het laatste deel van Onrust aan de Waddenkust.
