In het laatste deel van het vurige feuilleton van de Dagkrant neemt Jack Spijkermans verhaal een wending. Mimi wordt herenigd met een figuur uit het verleden.
Aleid stapte langzaam de trap van het vakantiehuisje af. De kerkklokken sloegen acht uur, want het was zeven over acht. Achter Aleids kleurige gewaad school een groot verdriet. Door haar schuld waren Will en zij hun geld én hun woning kwijtgeraakt. Wat nu? Ze konden niet eeuwig in dit vakantiehuisje bivakkeren…
Maar Will had andere zaken aan haar hoofd. Ze moest Mimi voorstellen aan Gerko. Mimi’s vader.
In Midsland had het Will nog een goed idee geleken om samen met Gerko naar de oostelijke punt van het eiland, waar Mimi verbleef, te fietsen, maar in Formerum begon Will te aarzelen. Hoe zou Mimi reageren?
Ter hoogte van Lies begon ze steeds langzamer te trappen.
Eenmaal in Oosterend had ze het liefste rechtsomkeert gemaakt.
Op het verlaten strand wandelde een eenzaam figuurtje door het natte zand.
‘Mimi!’, riep Will.
Het figuurtje draaide zich om. ‘Mam!’
Terwijl Gerko op de strandopgang bleef staan, trok Will haar schoenen uit en rende het duin af, haar dochter tegemoet. Wat zag Mimi er eigenlijk geweldig uit, met haar gemillimeterde blauwe haar, en dat hartje onder haar oog.
‘Ik moet je iets belangrijks vertellen…’ zei Will, bijna buiten adem, terwijl het zeewater haar blote voeten voorzichtig omsloot. Maar voordat ze iets kon zeggen, kreeg Mimi de man op het duin in het vizier. Zonder iets te zeggen liep ze met grote passen op hem af.
Will riep haar na: ‘Mimi! Dat is –’
Mimi stopte even, keek om en zei zachtjes: ‘Ik weet wie dat is.’ Ze rende op haar vader af, die haar na al die jaren in de armen sloot.
Opeens hoorde Will geplons en gespat. Ze richtte haar blik op de wilde Noordzee. Langzaam stapte een gespierde gestalte door de woeste golven, het strand op. De zongebruinde verschijning stapte op haar af. Daar stond Jack Spijkerman.
‘Dag Will.’ Hij schudde het zoute water van zijn blonde haren.
‘Dag Jack.’
‘Ik was naar je op zoek, Will. Ik denk alleen maar aan jou. Ik heb zelfs nog een contactadvertentie in de krant geplaatst.’ Jack richtte zijn blik vluchtig op de herenigde vader en dochter op het duin. Toen keek hij Will weer aan. ‘Maar het gaat niets tussen ons worden, hè.’ Zijn blik was gelaten, maar warm. Hij begreep dat zijn rol uitgespeeld was.
‘Sorry Jack, dat gaat inderdaad niet,’ zei Will. Ze wist nu zeker wat ze moest doen. Dit eiland had haar getransformeerd tot een vrouw die haar eigen keuzes maakte.
Die haar eigen boontjes dopte.
Die voor de liefde ging, zonder zichzelf te verliezen. ‘Ik moet Gerko een tweede kans geven,’ zei ze. ‘Ik ben het Mimi verschuldigd.’ Ze gaf Jack een kus op zijn getaande wang en draaide zich om. Ze liep weg zonder om te kijken.
Gerko en Mimi stonden gezamenlijk op het duin.
Will rende op ze af.
Een nieuw begin.
