‘Dag zus!’ Aleid stapte het terras op. Met haar veelkleurige, zelfgehaakte jurk, korte regenlaarsjes en reusachtige zonnebril was Aleid een opvallende verschijning. Als jongste kind uit het gezin had haar zusje zich altijd al vrijer gevoeld, dacht Will. Zijzelf vond het niet zo nodig de aandacht op zich te vestigen. Ze was soms geneigd zich zelfs te verontschuldigen voor Aleid. Die vloekende kleurcombinaties, dat vogelnestkapsel…
Toen Aleid zich had geïnstalleerd, stapte een hen onbekende vijftiger op hun tafeltje af. De man legde zijn zongebruinde hand op Aleids schouder, boog zich over haar heen en keek haar kort maar indringend aan: ‘Wat ziet u er stralend uit!’
Aleid keerde zich, in haar metalen stoeltje, om naar deze vreemdeling, die een jaar of tien jonger was dan zij. ‘Nou, meneer! Dank u wel!’
De man richtte zich op: ‘Ik moest het simpelweg even kwijt.’ Hij keerde met zelfverzekerde tred terug naar zijn plek aan de bar.
Aleid keek Will aan met een brede lach. ‘Dit is nou typisch het toneeleiland.’ Ze knipoogde nog eventjes naar de man aan de bar voor ze zich weer naar Will draaide.
‘Maar Aleid,’ zei Will vertwijfeld, ‘je bent toch al jarenlang gelukkig met Jaap?’
‘Tuurlijk!’ riep Aleid uit. ‘Maar dan mag ik toch wel een complimentje in ontvangst nemen?’
Dit eiland, dacht Will. Ze begreep er maar weinig van.
Blijkbaar had ze ongemerkt haar hoofd geschud, want Aleid bekeek haar zus aandachtig en zei: ‘Will, je moet er duidelijk even uit. Ik zie het aan je. Hup, we gaan!’ Ze gooide een tieneurobiljet op tafel en zwierde het terras af. ‘Het openingsconcert vindt over een half uurtje plaats. Als we nu op de fiets stappen, zijn we precies op tijd. En dan kunnen we daarna nog naar het stuk waar Mimi in speelt.’
O, nee, dacht Will. Naar Mimi? Ze wist niet of ze er al aan toe was om haar dochter als toneelspeelster onder ogen te komen. Mimi was op zo’n moment als een vreemde voor haar. En opnieuw zouden ze, op weg naar het openingsconcert, langs dat ene restaurant moeten fietsen. Will probeerde Hans te vergeten, maar de knipogende muis in het logo van het Mexicaanse Steakhouse El Léon Rojo op de Heereweg in Midsland-Noord weerhield haar ervan. Alles wat met dat Midden-Amerikaanse land te maken had, deed Wills maag samenkrimpen. Hans moest zogenaamd maandelijks op werkreis naar Yucatán. Will had jarenlang geen vragen gesteld. Ze vertrouwde Hans, hoe kon ze anders? Ze vond het geweldig dat ze zo’n succesvolle zakenman aan de haak had geslagen, en het was niet meer dan logisch dat hij naar tropische oorden reisde – hij handelde tenslotte in palmbomen. Maar Hans’ web van leugens was ten langen leste aan het licht gekomen.
Tring tring! Een luide fietsbel deed haar opschrikken. Will keek om zich heen en besefte dat ze het restaurant inmiddels was gepasseerd. De schelmachtige muis had ze overwonnen! Onmiddellijk voelde ze zich lichter.
Eenmaal op het festivalterrein liep Aleid twee meter voor haar uit, recht op het hoofdpodium af. Ze stonden in het midden, vooraan – niets voor Will; typisch Aleid. De spotlights sprongen aan en een voluptueuze zangeres betrad het podium. Maar toen hoorde Will iets wat door merg en been ging.
Benieuwd waar Will op smartelijke wijze mee geconfronteerd wordt? En hoe zit het eigenlijk tussen Will en haar artistieke dochter Mimi? Weet Will wel wat Aleids éigenlijke reden was om haar mee te nemen naar het toneeleiland? En doet er een BN’er zijn intrede in Wills leven? Lees het in het vervolg van Onrust aan de Waddenkust.
